Η πολιτική παρακαταθήκη του Γιάννη Ζίγδη που επέλεξε τη φυλακή από τον συμβιβασμό

• 29 χρόνια από τον θάνατο του Ρόδιου πολι­τι­κού και το αίτημα του Ιδρύ­μα­τος «Κλε­ό­βου­λος ο Λίνδιος» για μετα­φορά του στη Ρόδο παρα­μέ­νει χωρίς αντα­πό­κριση από τον Δήμο

«Στην πρό­κληση της Δικτα­το­ρίας προ­τί­μησα τη φυλακή». Με αυτή τη φράση, ο Γιάννης Ζίγδης συμπύ­κνωσε τη στάση ζωής ενός πολι­τι­κού που συνέ­δεσε την πορεία του με την υπε­ρά­σπιση της δημο­κρα­τίας, την ελευ­θε­ρία της γνώμης και την ανά­πτυξη της Δωδε­κα­νή­σου.

Στις 21 Οκτω­βρίου συμπλη­ρώ­θη­καν 29 χρόνια από τον θάνατο του αεί­μνη­στου Δωδε­κα­νή­σιου πολι­τι­κού, ο οποίος άφησε το δικό του απο­τύ­πωμα στην πολι­τική ιστορία της χώρας, τόσο με τη στάση του απέ­να­ντι στη δικτα­το­ρία όσο και με τη συμβολή του στην οικο­νο­μική και του­ρι­στική ανά­πτυξη των νησιών και την προσεχή Κυριακή 25 Οκτω­βρίου στην γενέ­τειρα του Λίνδο θα τελε­στεί από την Δημο­τική Κοι­νό­τητα το ετήσιο μνη­μό­συνο του.

Η πολι­τική του δια­δρομή χαρα­κτη­ρί­στηκε από την επιμονή στις αρχές του, ακόμη και όταν αυτή συνε­πα­γό­ταν προ­σω­πικό κόστος. Κατά τη διάρ­κεια της δικτα­το­ρίας επέλεξε τη φυλακή αντί του συμ­βι­βα­σμού, υπε­ρα­σπι­ζό­με­νος το δικαί­ωμα του πολίτη να συμ­με­τέ­χει στα κοινά. Χρόνια αργό­τερα, κατά τα γεγο­νότα της Ρόδου τον Ιούλιο του 1980, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των αντι­δρά­σεων για την άφιξη του τουρ­κι­κού του­ρι­στι­κού πλοίου «Τζεμλίκ», καταγ­γέλ­λο­ντας τη βία των δυνά­μεων κατα­στο­λής και ζητώ­ντας την τιμωρία των υπευ­θύ­νων. Παράλ­ληλα, η παρου­σία του στο υπουρ­γείο Βιο­μη­χα­νίας συν­δέ­θηκε με σημα­ντι­κές πρω­το­βου­λίες για την εκβιο­μη­χά­νιση, την ενερ­γειακή ανά­πτυξη και τον εξη­λε­κτρι­σμό της υπαί­θρου. Για τη Δωδε­κά­νησο, η συμβολή του υπήρξε καθο­ρι­στική, καθώς υπο­στή­ριξε μια οργα­νω­μένη πολι­τική περι­φε­ρεια­κής ανά­πτυ­ξης, θέτο­ντας βάσεις για την ανά­δειξη των νησιών σε σημα­ντικό του­ρι­στικό προ­ο­ρι­σμό της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου.

Το Ίδρυμα «Κλε­ό­βου­λος ο Λίνδιος» και η εκκρε­μό­τητα με τον Δήμο Ρόδου

Ωστόσο, η δια­τή­ρηση της μνήμης και της πολι­τι­κής παρα­κα­τα­θή­κης του Γιάννη Ζίγδη επα­να­φέ­ρει στο προ­σκή­νιο ένα ζήτημα που παρα­μέ­νει ανοιχτό: την επα­νει­λημ­μένη προ­σπά­θεια του Ιδρύ­μα­τος «Κλε­ό­βου­λος ο Λίνδιος», που δημιουρ­γή­θηκε από τον αεί­μνη­στο πολι­τικό, να μετα­φερ­θεί στη Ρόδο. Σύμφωνα με όσα επι­ση­μαί­νο­νται από την πλευρά του Ιδρύ­μα­τος, έχουν κατα­τε­θεί επα­νει­λημ­μένα αιτή­ματα προς τον Δήμο Ρόδου για τη μετα­φορά του στο νησί, χωρίς να έχει υπάρξει αντα­πό­κριση. Η απουσία απά­ντη­σης, όπως καταγ­γέλ­λε­ται, αφήνει ουσια­στικά ανα­ξιο­ποί­ητη μια πρω­το­βου­λία που συν­δέ­ε­ται άμεσα με την ιστο­ρική και πολι­τική κλη­ρο­νο­μιά του τόπου. Η στάση του Δήμου Ρόδου προ­κα­λεί εύλογα ερω­τή­ματα, καθώς η ανά­δειξη της προ­σω­πι­κό­τη­τας και του έργου ενός πολι­τι­κού που υπη­ρέ­τησε επί δεκα­ε­τίες τη Δωδε­κά­νησο θα μπο­ρούσε να απο­τε­λέ­σει μέρος μιας ευρύ­τε­ρης προ­σπά­θειας δια­φύ­λα­ξης της τοπικής ιστο­ρι­κής μνήμης. Η επα­νει­λημ­μένη υποβολή του αιτή­μα­τος, χωρίς μέχρι σήμερα την ανα­με­νό­μενη αντα­πό­κριση, ανα­δει­κνύει την ανάγκη να δοθούν σαφείς απα­ντή­σεις. Η επέ­τειος του θανάτου του Γιάννη Ζίγδη δεν απο­τε­λεί μόνο αφορμή για μια ανα­δρομή στην πολι­τική του δια­δρομή. Είναι και μια ευκαι­ρία να εξε­τα­στεί τι γίνεται σήμερα για τη δια­τή­ρηση της παρα­κα­τα­θή­κης του και ποια θέση επι­φυ­λάσ­σει η Ρόδος σε έναν άνθρωπο που συνέ­δεσε το όνομά του με κρί­σι­μες στιγμές της ιστο­ρίας της. «Θα ζήσω και εκατό χρόνια ακόμη, αν χρεια­στεί, για την απο­κα­τά­σταση της δημο­κρα­τίας», είχε δηλώσει στο Έκτακτο Στρα­το­δι­κείο Αθηνών, την 1η Απρι­λίου 1970. Μια φράση που παρα­μέ­νει σημείο ανα­φο­ράς για την πολι­τική του στάση και επα­να­φέ­ρει στο σήμερα το ερώτημα κατά πόσο ο τόπος τιμά έμπρα­κτα την ιστορία και τους ανθρώ­πους του.