Στην ΕΤΑΔ καταλήγει η ευθύνη για το επικίνδυνο τραμπολίνο του Έλλη!

• Νέα έρευνα άνοιξε μετά από εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία και τη δια­βί­βαση εγγρά­φων του Κεντρι­κού Λιμε­ναρ­χείου Ρόδου, με τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες να κατα­λή­γουν ότι η πλήρης κυριό­τητα του ιστο­ρι­κού βατήρα κολύμ­βη­σης στην παραλία «Έλλη» ανήκει πλέον στην ΕΤΑΔ Α.Ε.

Ενα ζήτημα που έμενε για χρόνια μετέωρο επα­νέρ­χε­ται φέτος στο προ­σκή­νιο με σαφέ­στερο πλέον προσ­διο­ρι­σμό ευθυνών. Ο ιστο­ρι­κός βατήρας κολύμ­βη­σης, το γνωστό σε γενιές Ροδίων τρα­μπο­λίνο της παρα­λίας «Έλλη», βρί­σκε­ται ξανά στο επί­κε­ντρο, αυτή τη φορά μέσα από μια αλλη­λου­χία επί­ση­μων εγγρά­φων που κατέ­λη­ξαν να ξεκα­θα­ρί­σουν το ερώτημα που έμενε ανα­πά­ντητο για περισ­σό­τερο από μία δεκα­ε­τία, ποιος δηλαδή έχει την ευθύνη για τη συντή­ρηση και την ασφαλή λει­τουρ­γία της κατα­σκευής.

Από την επι­στολή του 2025 στη νέα κινη­το­ποί­ηση

Η υπόθεση είχε ανα­ζω­πυ­ρω­θεί τον Μάιο του 2025, όταν το Κεντρικό Λιμε­ναρ­χείο Ρόδου επα­νέ­φερε εγγρά­φως το θέμα της στα­τι­κής επάρ­κειας του βατήρα, σημειώ­νο­ντας ότι η εξέδρα δεν είχε ελεγ­χθεί από κανέναν φορέα από το 2007. Έκτοτε το ζήτημα δεν έκλεισε. Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», η Εισαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου ενε­πλάκη εκ νέου, με απο­τέ­λε­σμα να ανοίξει νέος κύκλος ερευνών για την επι­κιν­δυ­νό­τητα της κατα­σκευής.

Στις 10 Ιουνίου 2026, με το υπ’ αριθμόν 2132.26/1538/2026 έγγραφό του, το Κεντρικό Λιμε­ναρ­χείο Ρόδου απευ­θύν­θηκε προς τον Δήμο Ρόδου και την ΕΤΑΔ Α.Ε., υπεν­θυ­μί­ζο­ντας το ιστο­ρικό και επα­να­λαμ­βά­νο­ντας τις δια­πι­στώ­σεις για την κατά­σταση του μνη­μείου. Δύο ημέρες αργό­τερα, στις 12 Ιουνίου 2026, ακο­λού­θησε νέο έγγραφο, με αριθμό πρω­το­κόλ­λου 2132.26/1586/26, το οποίο εκδό­θηκε σε εκτέ­λεση εισαγ­γε­λι­κής παραγ­γε­λίας της 11ης Ιουνίου 2026.

Με το δεύτερο αυτό έγγραφο, που κοι­νο­ποι­ή­θηκε στην Εισαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου και στην 8η Περι­φε­ρειακή Διοί­κηση Λιμε­νι­κού Σώματος, η Υπη­ρε­σία ζητούσε από τους απο­δέ­κτες να γνω­στο­ποι­ή­σουν άμεσα τον αρμόδιο φορέα που φέρει την ευθύνη για τη δια­τή­ρηση, τη συντή­ρηση και την ασφαλή λει­τουρ­γία του βατήρα.

Στους απο­δέ­κτες περι­λαμ­βά­νο­νταν η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία Δωδε­κα­νή­σων Α’, η Υπη­ρε­σία Νεω­τέ­ρων Μνη­μείων και Τεχνι­κών Έργων Δωδε­κα­νή­σου, η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου μέσω της Διεύ­θυν­σης Τεχνι­κών Έργων Δωδε­κα­νή­σου, ο Δήμος Ρόδου και το Δημο­τικό Λιμε­νικό Ταμείο Νότιας Δωδε­κα­νή­σου.

Η προει­δο­ποί­ηση για κιν­δύ­νους  στους λουό­με­νους

Στο έγγραφο της 12ης Ιουνίου 2026 η κεντρική λιμε­νάρ­χης Ρόδου, πλοί­αρ­χος Λ.Σ. κ. Μαρία Κηπο­σό­γλου, επι­σή­μαινε ότι ο βατήρας, λόγω της υφι­στά­με­νης κατά­στα­σής του, ενδέ­χε­ται να εγκυ­μο­νεί κιν­δύ­νους για την ασφά­λεια των λουο­μέ­νων και γενι­κό­τερα για την ανθρώ­πινη ζωή στη θάλασσα. Ζητούσε δε από τους αρμό­διους να μερι­μνή­σουν άμεσα για την απο­κα­τά­σταση των κιν­δύ­νων και τη λήψη κάθε πρό­σφο­ρου μέτρου.

Στο ίδιο κείμενο δια­τυ­πω­νό­ταν ξεκά­θαρη προει­δο­ποί­ηση. Σε περί­πτωση μη συμ­μόρ­φω­σης, η Υπη­ρε­σία θα ανα­γκα­ζό­ταν να επι­βά­λει τα προ­βλε­πό­μενα μέτρα ώστε να απο­τρα­πεί η χρήση της εξέδρας από τους λουό­με­νους, μια εξέλιξη που πρα­κτικά θα σήμαινε απα­γό­ρευση πρό­σβα­σης σε μία από τις πλέον ανα­γνω­ρί­σι­μες κατα­σκευές της ροδια­κής παρα­λίας.

Η Διεύ­θυνση Τεχνι­κών Έργων Δωδε­κα­νή­σου, ξεκα­θά­ρισε ότι η κυριό­τητα, η επι­καρ­πία ή η νομή του τρα­μπο­λίνο δεν ανήκουν στην Περι­φέ­ρεια.

Κατέστη σαφές πως δεν έχει την ευθύνη και την αρμο­διό­τητα ούτε για τη σύνταξη μελέτης ούτε για την εκτέ­λεση εργα­σιών συντή­ρη­σης του βατήρα, ενώ ουδέ­ποτε προέβη σε τέτοιες εργα­σίες από τα τέλη του 2007 και εντεύ­θεν.

Η δια­δρομή της ιδιο­κτη­σίας  οδηγεί στην ΕΤΑΔ

Από την πλήρη δια­δρομή της ιδιο­κτη­σίας, με βάση και ένα έγγραφο της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας Δωδε­κα­νή­σων Α’, η συγκε­κρι­μένη κατα­σκευή εντάσ­σε­ται στο λου­τρικό συγκρό­τημα «Έλλη», που είχε ανε­γερ­θεί από την ιταλική κυβέρ­νηση για την εξυ­πη­ρέ­τηση των λου­τρι­κών αναγκών της εποχής και περι­λάμ­βανε τόσο τις χερ­σαίες εγκα­τα­στά­σεις όσο και την εξέδρα κατα­δύ­σεων.

Το σύνολο των εγκα­τα­στά­σεων, μαζί με την εξέδρα, χαρα­κτη­ρί­στηκε από το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού ως ιστο­ρικό δια­τη­ρη­τέο μνημείο και ως έργο τέχνης, βάσει του ΦΕΚ 19/τ.Β/27-01-1988. Με το ΦΕΚ 148/τ.Α/23-07-1971, η Ροτόντα των Λουτρών «Έλλη», μαζί με τον περι­βάλ­λο­ντα χώρο και την εξέδρα κατα­δύ­σεων, παρα­χω­ρή­θηκε στο σύνολό της στον Δήμο Ρόδου.

Σύμφωνα με τον Ν. 4389/2016, που δημο­σιεύ­θηκε στο ΦΕΚ 94/τ.Α/27-05-2016, η δια­χεί­ριση της ιδιω­τι­κής περιου­σίας του Δημο­σίου περι­ήλθε στην ΕΤΑΔ Α.Ε., την πρώην Κ.Ε.Δ., στην οποία μετα­βι­βά­στηκε και η πλήρης κυριό­τητα της κατα­σκευής. Με βάση αυτή τη νομική αλλη­λου­χία, η έρευνα των υπη­ρε­σιών κατέ­ληξε ότι ο φορέας που φέρει πλέον την ευθύνη για τον βατήρα είναι η ΕΤΑΔ!!!.

Τι έδειξε η πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη του 2020

Το τεχνικό υπό­βα­θρο του προ­βλή­μα­τος παρα­μέ­νει το ίδιο που είχε εντο­πι­στεί ήδη πριν από χρόνια. Το 2020, στο πλαίσιο προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης, διο­ρι­σθείς πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας επι­θε­ώ­ρησε την εξέδρα και δεν χορή­γησε βεβαί­ωση στα­τι­κής επάρ­κειας, καθώς η κατα­σκευή προ­στα­σίας του θεμε­λίου από τις δια­βρώ­σεις είχε αστο­χή­σει.

Στην έκθεσή του ανέφερε ότι, υπό τις συνή­θεις και­ρι­κές συν­θή­κες, ο βατήρας στο σύνολό του κρί­νε­ται ασφαλής, ωστόσο, για να είναι απο­λύ­τως ασφαλής υπό οποιεσ­δή­ποτε δυσμε­νείς συν­θή­κες, απαι­τεί­ται η κατα­σκευή ζώνης οπλι­σμέ­νου σκυ­ρο­δέ­μα­τος κατά την περί­με­τρο του θεμε­λίου, ενώ συνι­στούσε και ετήσιο έλεγχο. Έκτοτε, όπως προ­κύ­πτει από τα έγγραφα, ουδείς στα­τι­κός έλεγχος διε­νερ­γή­θηκε και καμία εργασία δεν εκτε­λέ­στηκε στην περί­με­τρο του θεμε­λίου.

Το ιστο­ρικό βάρος μιας κατα­σκευής της Ιτα­λο­κρα­τίας

Πρό­κει­ται για κατα­σκευή που ανά­γε­ται στην περίοδο της Ιτα­λο­κρα­τίας και παρα­μέ­νει συν­δε­δε­μένη με τη φυσιο­γνω­μία της παρα­λίας. Η ένταξή της στα προ­στα­τευό­μενα μνημεία προ­σθέ­τει στην υπόθεση και μια δεύτερη διά­σταση πέρα από την ασφά­λεια, αυτή της δια­φύ­λα­ξης ενός χαρα­κτη­ρι­σμέ­νου ως δια­τη­ρη­τέου έργου.

Η εξέδρα περι­κλεί­ε­ται από θάλασσα, γεγονός που την καθιστά ιδιαί­τερα ευάλωτη σε φθορές από δυσμε­νείς και­ρι­κές συν­θή­κες, ενώ κατά τους θερι­νούς μήνες χρη­σι­μο­ποιεί­ται από μεγάλο αριθμό λουο­μέ­νων. Ο συν­δυα­σμός της εντα­τι­κής χρήσης, της έκθεσης στο θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον και της απου­σίας ελέγχου επί σχεδόν δύο δεκα­ε­τίες είναι ακριβώς το στοι­χείο που οδήγησε το Λιμε­ναρ­χείο να επι­μεί­νει στην προ­τε­ραιό­τητα του θέματος.

Με τον προσ­διο­ρι­σμό της ΕΤΑΔ ως υπεύ­θυ­νου φορέα, η υπόθεση εισέρ­χε­ται σε νέα φάση. Το ερώτημα που μετα­τί­θε­ται πλέον αφορά στον χρόνο και στον τρόπο με τον οποίο θα δρο­μο­λο­γη­θούν οι εργα­σίες απο­κα­τά­στα­σης και ο στα­τι­κός έλεγχος που εκκρε­μούν, ώστε να αρθεί ο κίν­δυ­νος και να δια­φυ­λα­χθεί παράλ­ληλα το ιστο­ρικό μνημείο.