Σφράγισε το ιστορικό τραμπολίνο του Έλλη η κεντρική λιμενάρχης Ρόδου λόγω επικινδυνότητας!

• Η πλοί­αρ­χος Λ.Σ. κ. Μαρία Κη­πο­σό­γλου προ­χώ­ρη­σε στην απα­γό­ρευ­ση χρή­σης του γνω­στού βα­τή­ρα κο­λύμ­βη­σης, βά­ζο­ντας τέλος σε μια εκ­κρε­μό­τη­τα ασφά­λειας που πα­ρέ­με­νε ανοι­χτή για σχε­δόν δύο δε­κα­ε­τί­ες, αφό­του είχε εκ­πνεύ­σει η προ­θε­σμία συμ­μόρ­φω­σης των αρ­μό­διων φο­ρέ­ων

Το τρα­μπο­λί­νο του Έλλη, μία από τις πλέον ανα­γνω­ρί­σι­μες κα­τα­σκευ­ές της ρο­δια­κής πα­ρα­λί­ας και ση­μείο ανα­φο­ράς για γε­νιές Ρο­δί­ων, σφρα­γί­στη­κε και έπαψε πλέον να είναι προ­σβά­σι­μο στους λουό­με­νους.

Στην ενέρ­γεια αυτήν προ­χώ­ρη­σε η κε­ντρι­κή λι­με­νάρ­χης Ρόδου, πλοί­αρ­χος Λ.Σ. κ. Μαρία Κη­πο­σό­γλου, θέ­το­ντας εκτός χρή­σης τον ιστο­ρι­κό βα­τή­ρα κο­λύμ­βη­σης λόγω της επι­κιν­δυ­νό­τη­τας που πα­ρου­σιά­ζει η κα­τα­σκευή. Η εξέ­λι­ξη απο­τε­λεί την κα­τά­λη­ξη μιας υπό­θε­σης που πα­ρέ­με­νε με­τέ­ω­ρη για πε­ρισ­σό­τε­ρο από μία δε­κα­ε­τία και αφο­ρού­σε ευ­θέ­ως στη στα­τι­κή επάρ­κεια και στην ασφα­λή λει­τουρ­γία της εξέ­δρας, ένα ζή­τη­μα που είχε φτά­σει επα­νει­λημ­μέ­να στο τρα­πέ­ζι των υπη­ρε­σιών χωρίς να επι­λυ­θεί.

Από την έγ­γρα­φη προει­δο­ποί­η­ση στην επι­βο­λή του μέ­τρου

Η σφρά­γι­ση δεν ήρθε αιφ­νι­δια­στι­κά. Είχε ου­σια­στι­κά προ­α­ναγ­γελ­θεί μέσα από μια αλ­λη­λου­χία εγ­γρά­φων του Κε­ντρι­κού Λι­με­ναρ­χεί­ου Ρόδου, με τα οποία η Υπη­ρε­σία είχε επα­νει­λημ­μέ­να επι­στή­σει την προ­σο­χή στην κα­τά­στα­ση του μνη­μεί­ου. Σε έγ­γρα­φο που εκ­δό­θη­κε σε εκτέ­λε­ση ει­σαγ­γε­λι­κής πα­ραγ­γε­λί­ας, η κ. Κη­πο­σό­γλου είχε επι­ση­μά­νει με σα­φή­νεια ότι ο βα­τή­ρας, λόγω της υφι­στά­με­νης κα­τά­στα­σής του, εν­δέ­χε­ται να εγκυ­μο­νεί κιν­δύ­νους για την ασφά­λεια των λουο­μέ­νων και γε­νι­κό­τε­ρα για την αν­θρώ­πι­νη ζωή στη θά­λασ­σα, ζη­τώ­ντας από τους αρ­μό­διους να με­ρι­μνή­σουν άμεσα για την απο­κα­τά­στα­ση των κιν­δύ­νων και τη λήψη κάθε πρό­σφο­ρου μέ­τρου.

Στο ίδιο κεί­με­νο η προει­δο­ποί­η­ση ήταν ρητή. Σε πε­ρί­πτω­ση μη συμ­μόρ­φω­σης, η Υπη­ρε­σία θα ανα­γκα­ζό­ταν να επι­βά­λει τα προ­βλε­πό­με­να μέτρα ώστε να απο­τρα­πεί η χρήση της εξέ­δρας από τους λουό­με­νους. Καθώς οι ερ­γα­σί­ες απο­κα­τά­στα­σης δεν δρο­μο­λο­γή­θη­καν και ο εκ­κρε­μής στα­τι­κός έλεγ­χος δεν διε­νερ­γή­θη­κε, η κε­ντρι­κή λι­με­νάρ­χης προ­χώ­ρη­σε τε­λι­κά στην υλο­ποί­η­ση όσων είχε εξαγ­γεί­λει, σφρα­γί­ζο­ντας την κα­τα­σκευή και απα­γο­ρεύ­ο­ντας πλέον στην πράξη την πρό­σβα­ση σε αυτήν.

Η εμπλο­κή της Ει­σαγ­γε­λί­ας και  το ζή­τη­μα της ευ­θύ­νης

Οπως απε­κά­λυ­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», το ζή­τη­μα είχε ανα­ζω­πυ­ρω­θεί τον Μάιο του 2025, όταν το Κε­ντρι­κό Λι­με­ναρ­χείο Ρόδου επα­νέ­φε­ρε εγ­γρά­φως το θέμα της στα­τι­κής επάρ­κειας του βα­τή­ρα, ση­μειώ­νο­ντας ότι η εξέ­δρα δεν είχε ελεγ­χθεί από κα­νέ­ναν φορέα από το 2007. Το θέμα δεν έκλει­σε, με απο­τέ­λε­σμα η Ει­σαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου να εμπλα­κεί εκ νέου και να ανοί­ξει νέος κύ­κλος ερευ­νών για την επι­κιν­δυ­νό­τη­τα της κα­τα­σκευ­ής.

Πα­ράλ­λη­λα με την εκ­κρε­μό­τη­τα της ασφά­λειας, οι υπη­ρε­σί­ες κλή­θη­καν να ξε­κα­θα­ρί­σουν το ερώ­τη­μα που έμενε ανα­πά­ντη­το επί χρό­νια, δη­λα­δή ποιος φο­ρέ­ας φέρει την ευ­θύ­νη για τη δια­τή­ρη­ση, τη συ­ντή­ρη­ση και την ασφα­λή λει­τουρ­γία του βα­τή­ρα. Η Διεύ­θυν­ση Τε­χνι­κών Έργων Δω­δε­κα­νή­σου ξε­κα­θά­ρι­σε ότι η κυ­ριό­τη­τα, η επι­καρ­πία ή η νομή του τρα­μπο­λί­νου δεν ανή­κουν στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, η οποία δεν έχει την αρ­μο­διό­τη­τα ούτε για τη σύ­ντα­ξη με­λέ­της ούτε για την εκτέ­λε­ση ερ­γα­σιών συ­ντή­ρη­σης, ενώ ου­δέ­πο­τε προ­έ­βη σε τέ­τοιες ερ­γα­σί­ες από τα τέλη του 2007 και εντεύ­θεν.

Όπως προ­έ­κυ­ψε από τη δια­δρο­μή της ιδιο­κτη­σί­ας, η οποία πε­ριε­λάμ­βα­νε χα­ρα­κτη­ρι­σμό του λου­τρι­κού συ­γκρο­τή­μα­τος ως ιστο­ρι­κού δια­τη­ρη­τέ­ου μνη­μεί­ου και έργου τέ­χνης, καθώς και δια­δο­χι­κές με­τα­βι­βά­σεις, ο φο­ρέ­ας που φέρει πλέον την ευ­θύ­νη για τον βα­τή­ρα είναι η ΕΤΑΔ Α.Ε., στην οποία πε­ρι­ήλ­θε η πλή­ρης κυ­ριό­τη­τα της κα­τα­σκευ­ής βάσει του νόμου για τη δια­χεί­ρι­ση της ιδιω­τι­κής πε­ριου­σί­ας του Δη­μο­σί­ου.

Δύο δε­κα­ε­τί­ες χωρίς στα­τι­κό έλεγ­χο

Το τε­χνι­κό υπό­βα­θρο του προ­βλή­μα­τος πα­ρα­μέ­νει το ίδιο που είχε εντο­πι­στεί ήδη πριν από χρό­νια. Το 2020, στο πλαί­σιο προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης, διο­ρι­σθείς πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας επι­θε­ώ­ρη­σε την εξέ­δρα και δεν χο­ρή­γη­σε βε­βαί­ω­ση στα­τι­κής επάρ­κειας, καθώς η κα­τα­σκευή προ­στα­σί­ας του θε­με­λί­ου από τις δια­βρώ­σεις είχε αστο­χή­σει. Στην έκ­θε­σή του ανέ­φε­ρε ότι, υπό τις συ­νή­θεις και­ρι­κές συν­θή­κες, ο βα­τή­ρας στο σύ­νο­λό του κρί­νε­ται ασφα­λής, ωστό­σο, για να είναι απο­λύ­τως ασφα­λής υπό οποιεσ­δή­πο­τε δυ­σμε­νείς συν­θή­κες, απαι­τεί­ται η κα­τα­σκευή ζώνης οπλι­σμέ­νου σκυ­ρο­δέ­μα­τος κατά την πε­ρί­με­τρο του θε­με­λί­ου, ενώ συ­νι­στού­σε και ετή­σιο έλεγ­χο.

Έκτο­τε, όπως προ­κύ­πτει από τα έγ­γρα­φα, ου­δείς στα­τι­κός έλεγ­χος διε­νερ­γή­θη­κε και καμία ερ­γα­σία δεν εκτε­λέ­στη­κε στην πε­ρί­με­τρο του θε­με­λί­ου. Η εξέ­δρα πε­ρι­κλεί­ε­ται από θά­λασ­σα, γε­γο­νός που την κα­θι­στά ιδιαί­τε­ρα ευά­λω­τη σε φθο­ρές από δυ­σμε­νείς και­ρι­κές συν­θή­κες, ενώ κατά τους θε­ρι­νούς μήνες χρη­σι­μο­ποιεί­ται από με­γά­λο αριθ­μό λουο­μέ­νων. Ο συν­δυα­σμός της εντα­τι­κής χρή­σης, της έκ­θε­σης στο θα­λάσ­σιο πε­ρι­βάλ­λον και της απου­σί­ας ελέγ­χου επί σχε­δόν δύο δε­κα­ε­τί­ες ήταν ακρι­βώς το στοι­χείο που οδή­γη­σε το Λι­με­ναρ­χείο να επι­μεί­νει στην προ­τε­ραιό­τη­τα του θέ­μα­τος και, τε­λι­κά, στη λήψη του δρα­στι­κού μέ­τρου.

Το ιστο­ρι­κό βάρος μιας κα­τα­σκευ­ής  της Ιτα­λο­κρα­τί­ας

Πέρα από τη διά­στα­ση της ασφά­λειας, η υπό­θε­ση φέρει και ένα ιδιαί­τε­ρο ιστο­ρι­κό βάρος. Πρό­κει­ται για κα­τα­σκευή που ανά­γε­ται στην πε­ρί­ο­δο της Ιτα­λο­κρα­τί­ας και πα­ρα­μέ­νει συν­δε­δε­μέ­νη με τη φυ­σιο­γνω­μία της πα­ρα­λί­ας. Η εξέ­δρα είχε ανε­γερ­θεί από την ιτα­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των λου­τρι­κών ανα­γκών της επο­χής, ως τμήμα ενός ευ­ρύ­τε­ρου λου­τρι­κού συ­γκρο­τή­μα­τος που πε­ριε­λάμ­βα­νε τόσο τις χερ­σαί­ες εγκα­τα­στά­σεις όσο και την εξέ­δρα κα­τα­δύ­σε­ων.

Το σύ­νο­λο των εγκα­τα­στά­σε­ων, μαζί με την εξέ­δρα, έχει χα­ρα­κτη­ρι­στεί ιστο­ρι­κό δια­τη­ρη­τέο μνη­μείο και έργο τέ­χνης, στοι­χείο που προ­σθέ­τει στην υπό­θε­ση μια δεύ­τε­ρη διά­στα­ση πέρα από την ασφά­λεια, αυτή της δια­φύ­λα­ξης ενός χα­ρα­κτη­ρι­σμέ­νου ως δια­τη­ρη­τέ­ου έργου. Με τη σφρά­γι­ση της κα­τα­σκευ­ής, το ζη­τού­με­νο με­τα­τί­θε­ται πλέον στον χρόνο και στον τρόπο με τον οποίο θα δρο­μο­λο­γη­θούν οι ερ­γα­σί­ες απο­κα­τά­στα­σης και ο στα­τι­κός έλεγ­χος που εκ­κρε­μούν, ώστε να αρθεί ο κίν­δυ­νος και να επι­τρα­πεί εκ νέου η ασφα­λής χρήση του εμ­βλη­μα­τι­κού τρα­μπο­λί­νο, χωρίς να τεθεί σε κίν­δυ­νο η ιστο­ρι­κή του υπό­στα­ση.