Οι εξαγγελλίες, πυρκαγιές και επιθέσεις που οδήγησαν δύο ιδιοκτήτες στα δικαστήρια για τον καταυλισμό των Ρομά

• Στην αγωγή τους κατά του Δημοσίου και του Δήμου Ρόδου, οι δύο ημεδαποί συγκύριοι του οικοπέδου περιγράφουν μια διαδρομή διαρκούς αδράνειας των αρχών, με αλλεπάλληλες φωτιές και ανεκπλήρωτες δεσμεύσεις, καταλήγοντας ότι ζουν σε ένα κράτος που τους θεωρεί «ανύπαρκτους»

Πίσω από τα ποσά και τις νομικές διατάξεις της αγωγής που κατατέθηκε στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου και απεκάλυψε χθες η «δημοκρατική» υπάρχει μια αφήγηση που οι δύο ιδιοκτήτες ξετυλίγουν αναλυτικά. Είναι το χρονικό μιας περιοχής που, όπως υποστηρίζουν, παραδόθηκε στην εγκατάλειψη, και ταυτόχρονα η καταγραφή του τρόπου με τον οποίο, κατά τους ισχυρισμούς τους, οι αρμόδιες αρχές όχι μόνο δεν έλυσαν το πρόβλημα αλλά συντήρησαν το αδιέξοδο.
Στο κείμενο της αγωγής αποτυπώνεται ανάγλυφα η αγανάκτηση ανθρώπων που νιώθουν ότι αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Οπως έγραψε η «δημοκρατική» από τις διαμαρτυρίες, τις αυτοψίες και τις διαδοχικές εξαγγελίες, πέρασε επίσημα στις δικαστικές αίθουσες.
Δύο ημεδαποί, συγκύριοι ενός οικοπέδου στην περιοχή του Νέου Καρνάγιου και του Κορακόνερου, κατέθεσαν αγωγή στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου, στρεφόμενοι ταυτόχρονα κατά του Ελληνικού Δημοσίου και του Δήμου Ρόδου.
Πρόκειται για την πρώτη φορά που ιδιοκτήτες της περιοχής αναζητούν δικαστικά αποζημίωση για την παρατεταμένη αδυναμία τους να κάνουν χρήση της περιουσίας τους, μια κίνηση που έχει ήδη προκαλέσει αίσθηση στην τοπική κοινωνία και αναμένεται να δημιουργήσει προηγούμενο.
Μια αλυσίδα ανεκπλήρωτων δεσμεύσεων
Η αφήγηση των τελευταίων ετών ξεκινά τον Ιανουάριο του 2023, όταν ο τότε Δήμαρχος Ρόδου απηύθυνε στον Γενικό Γραμματέα Κοινωνικής Αλληλεγγύης επιστολή με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα, ζητώντας άμεση έγγραφη απάντηση και τονίζοντας ότι ο καταυλισμός είχε καταστεί, όπως ανέφερε, «άβατο για την ελληνική πολιτεία». Η παρέμβαση, σύμφωνα με όσα καταγράφονται, έμεινε χωρίς αποτέλεσμα. Λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, νέα πυρκαγιά στον καταυλισμό κατέστρεψε ολοσχερώς 14 με 15 παράγκες.
Η εικόνα δεν άλλαξε ούτε με την αλλαγή της δημοτικής αρχής. Τον Αύγουστο του 2024 ο νέος Δήμαρχος Ρόδου, ο κ. Αλέξανδρος Κολιάδης, πραγματοποίησε αυτοψία στον καταυλισμό και χαρακτήρισε «τραγικές» τις συνθήκες, δεσμευόμενος ότι ο Δήμος θα υλοποιήσει τη δέσμευσή του για καθαρισμό και επίλυση του ζητήματος. Ωστόσο, ήδη τον Οκτώβριο του ίδιου έτους η Πυροσβεστική κινητοποιήθηκε για ακόμη μία φορά εξαιτίας φωτιάς στον χώρο, με τους κατοίκους της περιοχής να ζητούν εκ νέου λύση σε ένα ζήτημα που, όπως σημειώνεται, κρατά πάνω από δύο δεκαετίες.
Πυρκαγιές και επίθεση κατά πυροσβεστών
Η ένταση κορυφώθηκε το 2025. Τον Μάιο, ο επικεφαλής της ελάσσονος μειοψηφίας, ο κ. Νικόλαος Γερονικόλας, κατέθεσε ερώτηση στην ειδική συνεδρίαση λογοδοσίας, κατηγορώντας τη δημοτική αρχή για αναντιστοιχία λόγων και έργων, σχεδόν έναν χρόνο μετά τις δεσμεύσεις του Δημάρχου. Τον ίδιο μήνα εκδηλώθηκε εκ νέου πυρκαγιά εντός του καταυλισμού. Η Πυροσβεστική που προσέτρεξε, σύμφωνα με πληροφορίες της «Δημοκρατικής», δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από ομάδα Ρομά κατά τη διάρκεια της κατάσβεσης, με αποτέλεσμα οι πυροσβέστες να αναγκαστούν να αποχωρήσουν προσωρινά για λόγους ασφαλείας.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, το ζήτημα απασχόλησε εκτενώς και τον τοπικό Τύπο. Άρθρο της εφημερίδας «Δημοκρατική της Ρόδου» στις 15 Ιουνίου 2025 χαρακτήρισε το Καρακόνερο και την κατάσταση που επικρατούσε εκεί «ζωντανό τεκμήριο της αποτυχίας του κράτους, κεντρικού και τοπικού», αναλύοντας λεπτομερώς το ιστορικό των διαδοχικών αδιεξόδων από το 2017 και έπειτα. Τον Ιούλιο, νέα φωτιά ξέσπασε από καύση σκουπιδιών και ελαστικών, δημιουργώντας αποπνικτική ατμόσφαιρα. Για την κατάσβεσή της επιχείρησαν τέσσερα πυροσβεστικά οχήματα και 12 πυροσβέστες.
Η επιχείρηση καθαρισμού και η επιστροφή του «Ασγούρου»
Η πιο πρόσφατη εξέλιξη τοποθετείται τον Φεβρουάριο του 2026, οπότε ξεκίνησε μεγάλης κλίμακας επιχείρηση καθαρισμού στο Καρακόνερο με μηχανήματα και ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, ενώ το Τοπικό Σχέδιο Δράσης ψηφίστηκε ομόφωνα στο Δημοτικό Συμβούλιο Ρόδου. Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Δημοκρατικής της Ρόδου» στις 5 Μαρτίου 2026, το σενάριο μετεγκατάστασης στη θέση «Ασγούρου» επανήλθε ως το πλέον ρεαλιστικό σχέδιο, φέρνοντας μαζί του, όπως αναφέρεται, «ένα βαρύ αποτύπωμα έξι ολόκληρων χρόνων στασιμότητας», από την αρχική αίτηση χρηματοδότησης έως την απόσυρσή της.
Η εξώδικη όχληση που έμεινε αναπάντητη
Οι ενάγοντες υπογραμμίζουν ότι, πέρα από τη συμμετοχή τους σε όλες τις ομαδικές προσπάθειες απομάκρυνσης των Ρομά από το οικόπεδό τους, έχουν προβεί ατομικά σε πλήθος προφορικών και γραπτών οχλήσεων. Τελευταία υπήρξε, όπως αναφέρουν, η από 23 Απριλίου 2021 εξώδικη δήλωση, όχληση και διαμαρτυρία, η οποία κοινοποιήθηκε προς οκτώ διαφορετικούς φορείς και αρχές, μεταξύ αυτών τον Δήμο Ρόδου, την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, την Εισαγγελία Εφετών Δωδεκανήσου, την Εισαγγελία Πρωτοδικών Ρόδου, τη Διοίκηση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, την Αστυνομική Διεύθυνση Δωδεκανήσου, καθώς και τις υπηρεσίες ηλεκτροδότησης και ύδρευσης.
Παρά την επίδοση της όχλησης, υποστηρίζουν ότι δεν έλαβαν καμία απάντηση και ότι δεν πραγματοποιήθηκε καμία ενέργεια από τις αρμόδιες αρχές, με αποτέλεσμα έως σήμερα να αδυνατούν να χρησιμοποιήσουν το ακίνητό τους και να τους έχει στερηθεί η άσκηση του συνόλου των δικαιωμάτων τους, μεταξύ αυτών και της εκμετάλλευσής του.
«Ζούμε σε ένα κράτος που μας θεωρεί ανύπαρκτους»
Στο κείμενο της αγωγής, οι δύο ιδιοκτήτες κάνουν λόγο για μια κατάσταση που χαρακτηρίζουν αδιανόητη, αντισυνταγματική και αντικοινωνική, σημειώνοντας ότι, εν έτει 2026, Έλληνες νομοταγείς και φορολογούμενοι πολίτες αποστερούνται επί σειρά ετών τις ιδιοκτησίες τους, τις οποίες απέκτησαν με προσωπικό μόχθο και για τις οποίες εξακολουθούν να φορολογούνται.
Όπως διατείνονται, με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους οι εναγόμενοι τους αποστερούν την απόλαυση και την εκμετάλλευση της περιουσίας τους και, παράλληλα, τους ταλαιπωρούν ψυχικά, σωματικά και οικονομικά, έχοντας αφήσει να εγκατασταθεί στα οικόπεδά τους ένας αυθαίρετος καταυλισμός. Υποστηρίζουν ακόμη ότι, με τις συνεχείς καθυστερήσεις και την άρνηση συμμόρφωσης προς τα κατά νόμο καθήκοντά τους, οι αρχές όχι μόνο δεν πατάσσουν την παρανομία αλλά, διαφωνώντας άλλοτε ως προς τον τόπο και άλλοτε ως προς τη διαδικασία μετεγκατάστασης, ενθαρρύνουν τη διαιώνιση του προβλήματος.
Η αφήγησή τους κλείνει με έναν απολογισμό που υπερβαίνει το οικονομικό σκέλος. Πέρα από την πλήρη, όπως αναφέρουν, απώλεια της χρήσης των ακινήτων τους, κάνουν λόγο και για απώλεια της ψυχικής τους ηρεμίας και υγείας, εκφράζοντας την αίσθηση ότι ζουν σε ένα κράτος που δεν τους υπολογίζει, που τους θεωρεί ανύπαρκτους και που μεροληπτεί συστηματικά σε βάρος τους, οδηγώντας τους, όπως σημειώνουν, σε απόγνωση.