Οι εξαγγελλίες, πυρκαγιές και επιθέσεις που οδήγησαν δύο ιδιοκτήτες στα δικαστήρια για τον καταυλισμό των Ρομά

• Στην αγωγή τους κατά του Δημο­σίου και του Δήμου Ρόδου, οι δύο ημε­δα­ποί συγκύ­ριοι του οικο­πέ­δου περι­γρά­φουν μια δια­δρομή διαρ­κούς αδρά­νειας των αρχών, με αλλε­πάλ­λη­λες φωτιές και ανεκ­πλή­ρω­τες δεσμεύ­σεις, κατα­λή­γο­ντας ότι ζουν σε ένα κράτος που τους θεωρεί «ανύ­παρ­κτους»

Πίσω από τα ποσά και τις νομικές δια­τά­ξεις της αγωγής που κατα­τέ­θηκε στο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου και απε­κά­λυψε χθες η «δημο­κρα­τική» υπάρχει μια αφήγηση που οι δύο ιδιο­κτή­τες ξετυ­λί­γουν ανα­λυ­τικά. Είναι το χρονικό μιας περιο­χής που, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, παρα­δό­θηκε στην εγκα­τά­λειψη, και ταυ­τό­χρονα η κατα­γραφή του τρόπου με τον οποίο, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς τους, οι αρμό­διες αρχές όχι μόνο δεν έλυσαν το πρό­βλημα αλλά συντή­ρη­σαν το αδιέ­ξοδο.

Στο κείμενο της αγωγής απο­τυ­πώ­νε­ται ανά­γλυφα η αγα­νά­κτηση ανθρώ­πων που νιώθουν ότι αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως πολίτες δεύ­τε­ρης κατη­γο­ρίας.

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική» από τις δια­μαρ­τυ­ρίες, τις αυτο­ψίες και τις δια­δο­χι­κές εξαγ­γε­λίες, πέρασε επίσημα στις δικα­στι­κές αίθου­σες.

Δύο ημε­δα­ποί, συγκύ­ριοι ενός οικο­πέ­δου στην περιοχή του Νέου Καρ­νά­γιου και του Κορα­κό­νε­ρου, κατέ­θε­σαν αγωγή στο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, στρε­φό­με­νοι ταυ­τό­χρονα κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου και του Δήμου Ρόδου.

Πρό­κει­ται για την πρώτη φορά που ιδιο­κτή­τες της περιο­χής ανα­ζη­τούν δικα­στικά απο­ζη­μί­ωση για την παρα­τε­τα­μένη αδυ­να­μία τους να κάνουν χρήση της περιου­σίας τους, μια κίνηση που έχει ήδη προ­κα­λέ­σει αίσθηση στην τοπική κοι­νω­νία και ανα­μέ­νε­ται να δημιουρ­γή­σει προη­γού­μενο.

Μια αλυσίδα ανεκ­πλή­ρω­των δεσμεύ­σεων

Η αφήγηση των τελευ­ταίων ετών ξεκινά τον Ιανουά­ριο του 2023, όταν ο τότε Δήμαρ­χος Ρόδου απηύ­θυνε στον Γενικό Γραμ­μα­τέα Κοι­νω­νι­κής Αλλη­λεγ­γύης επι­στολή με ιδιαί­τερα σκληρή γλώσσα, ζητώ­ντας άμεση έγγραφη απά­ντηση και τονί­ζο­ντας ότι ο καταυ­λι­σμός είχε κατα­στεί, όπως ανέφερε, «άβατο για την ελλη­νική πολι­τεία». Η παρέμ­βαση, σύμφωνα με όσα κατα­γρά­φο­νται, έμεινε χωρίς απο­τέ­λε­σμα. Λίγους μήνες αργό­τερα, τον Σεπτέμ­βριο του ίδιου έτους, νέα πυρ­κα­γιά στον καταυ­λι­σμό κατέ­στρεψε ολο­σχε­ρώς 14 με 15 παρά­γκες.

Η εικόνα δεν άλλαξε ούτε με την αλλαγή της δημο­τι­κής αρχής. Τον Αύγου­στο του 2024 ο νέος Δήμαρ­χος Ρόδου, ο κ. Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης, πραγ­μα­το­ποί­ησε αυτοψία στον καταυ­λι­σμό και χαρα­κτή­ρισε «τρα­γι­κές» τις συν­θή­κες, δεσμευό­με­νος ότι ο Δήμος θα υλο­ποι­ή­σει τη δέσμευσή του για καθα­ρι­σμό και επίλυση του ζητή­μα­τος. Ωστόσο, ήδη τον Οκτώ­βριο του ίδιου έτους η Πυρο­σβε­στική κινη­το­ποι­ή­θηκε για ακόμη μία φορά εξαι­τίας φωτιάς στον χώρο, με τους κατοί­κους της περιο­χής να ζητούν εκ νέου λύση σε ένα ζήτημα που, όπως σημειώ­νε­ται, κρατά πάνω από δύο δεκα­ε­τίες.

Πυρ­κα­γιές και επίθεση κατά πυρο­σβε­στών

Η ένταση κορυ­φώ­θηκε το 2025. Τον Μάιο, ο επι­κε­φα­λής της ελάσ­σο­νος μειο­ψη­φίας, ο κ. Νικό­λαος Γερο­νι­κό­λας, κατέ­θεσε ερώτηση στην ειδική συνε­δρί­αση λογο­δο­σίας, κατη­γο­ρώ­ντας τη δημο­τική αρχή για ανα­ντι­στοι­χία λόγων και έργων, σχεδόν έναν χρόνο μετά τις δεσμεύ­σεις του Δημάρ­χου. Τον ίδιο μήνα εκδη­λώ­θηκε εκ νέου πυρ­κα­γιά εντός του καταυ­λι­σμού. Η Πυρο­σβε­στική που προ­σέ­τρεξε, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «Δημο­κρα­τι­κής», δέχθηκε απρό­κλητη επίθεση από ομάδα Ρομά κατά τη διάρ­κεια της κατά­σβε­σης, με απο­τέ­λε­σμα οι πυρο­σβέ­στες να ανα­γκα­στούν να απο­χω­ρή­σουν προ­σω­ρινά για λόγους ασφα­λείας.

Λίγες εβδο­μά­δες αργό­τερα, το ζήτημα απα­σχό­λησε εκτενώς και τον τοπικό Τύπο. Άρθρο της εφη­με­ρί­δας «Δημο­κρα­τική της Ρόδου» στις 15 Ιουνίου 2025 χαρα­κτή­ρισε το Καρα­κό­νερο και την κατά­σταση που επι­κρα­τούσε εκεί «ζωντανό τεκ­μή­ριο της απο­τυ­χίας του κράτους, κεντρι­κού και τοπικού», ανα­λύ­ο­ντας λεπτο­με­ρώς το ιστο­ρικό των δια­δο­χι­κών αδιε­ξό­δων από το 2017 και έπειτα. Τον Ιούλιο, νέα φωτιά ξέσπασε από καύση σκου­πι­διών και ελα­στι­κών, δημιουρ­γώ­ντας απο­πνι­κτική ατμό­σφαιρα. Για την κατά­σβεσή της επι­χεί­ρη­σαν τέσσερα πυρο­σβε­στικά οχήματα και 12 πυρο­σβέ­στες.

Η επι­χεί­ρηση καθα­ρι­σμού και η επι­στροφή του «Ασγού­ρου»

Η πιο πρό­σφατη εξέλιξη τοπο­θε­τεί­ται τον Φεβρουά­ριο του 2026, οπότε ξεκί­νησε μεγάλης κλί­μα­κας επι­χεί­ρηση καθα­ρι­σμού στο Καρα­κό­νερο με μηχα­νή­ματα και ισχυρές αστυ­νο­μι­κές δυνά­μεις, ενώ το Τοπικό Σχέδιο Δράσης ψηφί­στηκε ομόφωνα στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο Ρόδου. Σύμφωνα με δημο­σί­ευμα της «Δημο­κρα­τι­κής της Ρόδου» στις 5 Μαρτίου 2026, το σενάριο μετε­γκα­τά­στα­σης στη θέση «Ασγού­ρου» επα­νήλθε ως το πλέον ρεα­λι­στικό σχέδιο, φέρ­νο­ντας μαζί του, όπως ανα­φέ­ρε­ται, «ένα βαρύ απο­τύ­πωμα έξι ολό­κλη­ρων χρόνων στα­σι­μό­τη­τας», από την αρχική αίτηση χρη­μα­το­δό­τη­σης έως την από­συρσή της.

Η εξώδικη όχληση που έμεινε ανα­πά­ντητη

Οι ενά­γο­ντες υπο­γραμ­μί­ζουν ότι, πέρα από τη συμ­με­τοχή τους σε όλες τις ομα­δι­κές προ­σπά­θειες απο­μά­κρυν­σης των Ρομά από το οικό­πεδό τους, έχουν προβεί ατομικά σε πλήθος προ­φο­ρι­κών και γραπτών οχλή­σεων. Τελευ­ταία υπήρξε, όπως ανα­φέ­ρουν, η από 23 Απρι­λίου 2021 εξώδικη δήλωση, όχληση και δια­μαρ­τυ­ρία, η οποία κοι­νο­ποι­ή­θηκε προς οκτώ δια­φο­ρε­τι­κούς φορείς και αρχές, μεταξύ αυτών τον Δήμο Ρόδου, την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, την Εισαγ­γε­λία Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, την Εισαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου, τη Διοί­κηση της Πυρο­σβε­στι­κής Υπη­ρε­σίας, την Αστυ­νο­μική Διεύ­θυνση Δωδε­κα­νή­σου, καθώς και τις υπη­ρε­σίες ηλε­κτρο­δό­τη­σης και ύδρευ­σης.

Παρά την επίδοση της όχλησης, υπο­στη­ρί­ζουν ότι δεν έλαβαν καμία απά­ντηση και ότι δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε καμία ενέρ­γεια από τις αρμό­διες αρχές, με απο­τέ­λε­σμα έως σήμερα να αδυ­να­τούν να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν το ακίνητό τους και να τους έχει στε­ρη­θεί η άσκηση του συνόλου των δικαιω­μά­των τους, μεταξύ αυτών και της εκμε­τάλ­λευ­σής του.

«Ζούμε σε ένα κράτος που μας θεωρεί ανύ­παρ­κτους»

Στο κείμενο της αγωγής, οι δύο ιδιο­κτή­τες κάνουν λόγο για μια κατά­σταση που χαρα­κτη­ρί­ζουν αδια­νό­ητη, αντι­συ­νταγ­μα­τική και αντι­κοι­νω­νική, σημειώ­νο­ντας ότι, εν έτει 2026, Έλληνες νομο­τα­γείς και φορο­λο­γού­με­νοι πολίτες απο­στε­ρού­νται επί σειρά ετών τις ιδιο­κτη­σίες τους, τις οποίες απέ­κτη­σαν με προ­σω­πικό μόχθο και για τις οποίες εξα­κο­λου­θούν να φορο­λο­γού­νται.

Όπως δια­τεί­νο­νται, με τις πράξεις και τις παρα­λεί­ψεις τους οι ενα­γό­με­νοι τους απο­στε­ρούν την από­λαυση και την εκμε­τάλ­λευση της περιου­σίας τους και, παράλ­ληλα, τους ταλαι­πω­ρούν ψυχικά, σωμα­τικά και οικο­νο­μικά, έχοντας αφήσει να εγκα­τα­στα­θεί στα οικό­πεδά τους ένας αυθαί­ρε­τος καταυ­λι­σμός. Υπο­στη­ρί­ζουν ακόμη ότι, με τις συνε­χείς καθυ­στε­ρή­σεις και την άρνηση συμ­μόρ­φω­σης προς τα κατά νόμο καθή­κο­ντά τους, οι αρχές όχι μόνο δεν πατάσ­σουν την παρα­νο­μία αλλά, δια­φω­νώ­ντας άλλοτε ως προς τον τόπο και άλλοτε ως προς τη δια­δι­κα­σία μετε­γκα­τά­στα­σης, ενθαρ­ρύ­νουν τη διαιώ­νιση του προ­βλή­μα­τος.

Η αφήγησή τους κλείνει με έναν απο­λο­γι­σμό που υπερ­βαί­νει το οικο­νο­μικό σκέλος. Πέρα από την πλήρη, όπως ανα­φέ­ρουν, απώλεια της χρήσης των ακι­νή­των τους, κάνουν λόγο και για απώλεια της ψυχικής τους ηρεμίας και υγείας, εκφρά­ζο­ντας την αίσθηση ότι ζουν σε ένα κράτος που δεν τους υπο­λο­γί­ζει, που τους θεωρεί ανύ­παρ­κτους και που μερο­λη­πτεί συστη­μα­τικά σε βάρος τους, οδη­γώ­ντας τους, όπως σημειώ­νουν, σε από­γνωση.