Νέο μήνυμα Γεραπετρίτη σε Τουρκία: «Να πάμε στη Χάγη για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα – Μέχρι εκεί»

«Να πάμε στο Δικα­στή­ριο και να μας δώσει το Δικα­στή­ριο την ετυ­μη­γο­ρία του σχετικά με τη μία διαφορά την οποία έχουμε, που είναι η οριο­θέ­τηση της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης και της υφα­λο­κρη­πί­δας». Με αυτή τη σαφή τοπο­θέ­τηση ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Γιώργος Γερα­πε­τρί­της επα­να­φέ­ρει, σε συνέ­ντευξή του στο Status FM, το πλαίσιο μέσα στο οποίο η Αθήνα θεωρεί ότι μπορεί να κινηθεί μια ενδε­χό­μενη προ­σφυγή στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης.

Ο κ. Γερα­πε­τρί­της ξεκα­θά­ρισε ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να συζη­τή­σει με την Τουρκία το ζήτημα της οριο­θέ­τη­σης των θαλασ­σίων ζωνών, αλλά όχι ζητή­ματα που άπτο­νται της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας, όπως η απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση των νησιών και οι λεγό­με­νες «γκρίζες ζώνες».

«Έχω δια­τυ­πώ­σει επα­νει­λημ­μέ­νως μία πολύ βασική άποψη που είναι θεμε­λιώ­δης στη δική μου κοσμο­θε­ω­ρία, αλλά νομίζω ότι απηχεί και τις απόψεις όλων εκείνων των ανθρώ­πων, οι οποίοι νοιά­ζο­νται πραγ­μα­τικά για την πατρίδα, ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να βρούμε μία άκρη με την Τουρκία σε ό,τι αφορά το βασικό μας πρό­βλημα, το οποίο είναι η οριο­θέ­τηση Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης και υφα­λο­κρη­πί­δας, είναι το μόνο ζήτημα το οποίο μπορεί να αχθεί ενώπιον διε­θνούς δικαιο­δο­σίας», ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Όπως εξήγησε, η ανάγκη επί­λυ­σης του ζητή­μα­τος της οριο­θέ­τη­σης συν­δέ­ε­ται και με τις εντά­σεις που κατα­γρά­φο­νται δια­χρο­νικά στις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις.

«Γιατί πρέπει να βρούμε άκρη με αυτό; Διότι οποιεσ­δή­ποτε εντά­σεις και κρίσεις από αυτές που βλέπετε, τα ερευ­νη­τικά, οι επι­κλή­σεις ή δήθεν επι­κλή­σεις για “Γαλάζια Πατρίδα”, για γκρίζες ζώνες, ερεί­δο­νται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν έχει υπάρξει οριο­θέ­τηση. Οριο­θέ­τηση όμως μπορεί να υπάρξει μόνο βάσει κοινής από­φα­σης της Ελλάδας και της Τουρ­κίας. Δεν μπο­ρούμε μονο­με­ρώς να ζητή­σουμε την οριο­θέ­τηση».

Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Γερα­πε­τρί­της στάθηκε και στο γεγονός ότι η Τουρκία δεν είναι συμ­βαλ­λό­μενο μέρος της Σύμ­βα­σης των Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασ­σας. Όπως σημεί­ωσε, θα πρέπει προη­γου­μέ­νως να υπάρξει συμ­φω­νία για το ακριβές αντι­κεί­μενο που θα παρα­πεμ­φθεί στη διεθνή δικαιο­δο­σία.

«Από την στιγμή λοιπόν που χρειά­ζε­ται να συμβεί αυτό και δεδο­μέ­νου του γεγο­νό­τος ότι, όπως γνω­ρί­ζετε, η Τουρκία δεν είναι συμ­βαλ­λό­μενο μέρος της Σύμ­βα­σης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασ­σας, θα πρέπει να συμ­φω­νή­σουμε τι είναι αυτό το αντι­κεί­μενο, το οποίο φέρ­νουμε ενώπιον του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου. Δηλαδή, είναι προ­κρι­μα­τικό ζήτημα για να φτά­σουμε στο Δικα­στή­ριο».

«Το Δικα­στή­ριο δεν θα έρθει ποτέ να επι­λη­φθεί σε οτι­δή­ποτε. Θα πρέπει να έχει συγκε­κρι­μένα ερω­τή­ματα», πρό­σθεσε.

Ο Γιώργος Γερα­πε­τρί­της περιέ­γραψε με σαφή­νεια τη διαφορά ανάμεσα στην ελλη­νική και την τουρ­κική προ­σέγ­γιση για μια ενδε­χό­μενη προ­σφυγή στη Χάγη.

«Η Ελλάδα λοιπόν λέει το εξής απλό: Να πάμε στο Δικα­στή­ριο και να μας δώσει το Δικα­στή­ριο την ετυ­μη­γο­ρία του σχετικά με τη μία διαφορά την οποία έχουμε, που είναι η οριο­θέ­τηση της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης και της υφα­λο­κρη­πί­δας».

«Η Τουρκία έρχεται και λέει κάτι δια­φο­ρε­τικό. Λέει ναι, πράγ­ματι πρέπει να φέρουμε τη διαφορά στην διεθνή δικαιο­δο­σία, γιατί είναι σημα­ντικό το ζήτημα. Όμως μαζί με αυτό, πρέπει να έρθουν και άλλα ζητή­ματα τα οποία συν­δέ­ο­νται με αυτό, όπως είναι τα ζητή­ματα που ανα­φέ­ρατε, της απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης, των γκρίζων ζωνών κτλ.».

Για την Αθήνα, όμως, το συγκε­κρι­μένο ενδε­χό­μενο δεν μπορεί να γίνει απο­δε­κτό.

«Αυτά τα ζητή­ματα δεν θα έρθουν ποτέ ενώπιον διε­θνούς δικαιο­δο­σίας, για τον εξής απλού­στατο λόγο: διότι ανήκουν στην κυριαρ­χία της Ελλάδας. Εμείς συζη­τούμε για τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα, τα οποία είναι ΑΟΖ και υφα­λο­κρη­πίδα, αλλά μέχρι εκεί. Αυτό είναι το όριο στο οποίο μπο­ρούμε να κινη­θούμε».

«Δεν πρό­κει­ται να απε­μπο­λή­σουμε ποτέ την αμυ­ντική θωρά­κιση»

Ανα­φε­ρό­με­νος στο ζήτημα της απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης, ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών χαρα­κτή­ρισε την τουρ­κική ερμη­νεία «απο­λύ­τως αυθαί­ρετη».

«Είναι πάρα πολύ απλά τα θέματα σε ό,τι αφορά την απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση, πρό­κει­ται για μία απο­λύ­τως αυθαί­ρετη ερμη­νεία, η οποία δεν έχει κανένα έρεισμα. Και τούτο διότι η δομή δυνά­μεων της κάθε χώρας, συνιστά δικαί­ωμα κυρί­αρχο, το οποίο δεν μπορεί να απο­μειω­θεί».

Ο κ. Γερα­πε­τρί­της επι­κα­λέ­στηκε, παράλ­ληλα, την πάγια νομο­λο­γία του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ακόμη και ανε­ξάρ­τητα από την ελλη­νική θέση για το καθε­στώς των νησιών, η ύπαρξη άμεσου κιν­δύ­νου δικαιο­λο­γεί την αμυ­ντική θωρά­κιση.

«Ανε­ξαρ­τή­τως δε της ερμη­νείας της εσφαλ­μέ­νης την οποία απο­δί­δει η Τουρκία στο ζήτημα των νησιών, είναι προ­φα­νές ότι, σύμφωνα με την πάγια νομο­λο­γία του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου, από τη στιγμή που υπάρχει άμεσος κίν­δυ­νος – και λογί­ζε­ται ως άμεσος κίν­δυ­νος και η γεω­γρα­φική εγγύ­τητα με στρά­τευμα μεγάλης κλί­μα­κας – είναι αυτο­νό­ητο κυρί­αρχο δικαί­ωμα της κάθε χώρας να έχει δομή αμυ­ντι­κών δυνά­μεων».

Και έστειλε σαφές μήνυμα:

«Αυτή την αμυ­ντική θωρά­κιση – το επα­να­λαμ­βάνω γιατί είναι κρίσιμο – την αμυ­ντική θωρά­κιση δεν πρό­κει­ται να την απε­μπο­λή­σουμε ποτέ».

Ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών απέρ­ριψε παράλ­ληλα ως «παντε­λώς εκτός νομικής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας» το επι­χεί­ρημα της Τουρ­κίας περί ανάγκης ονο­μα­στι­κής απα­ρίθ­μη­σης των νησιών που περι­ήλ­θαν στην ελλη­νική κυριαρ­χία.

«Το δεύτερο ζήτημα στο οποίο ανα­φέ­ρε­στε είναι το ζήτημα της Συν­θή­κης της Λωζάν­νης. Η Συνθήκη είναι πάρα πολύ σαφής. Δίνει στην κυριαρ­χία της Τουρ­κίας μόνο ό,τι βρί­σκε­ται μέσα σε έναν πολύ συγκε­κρι­μένο χώρο, στα τρία μίλια, τα οποία βρί­σκο­νται από τις ακτές. Οτι­δή­ποτε έξω από αυτά δίδεται κατ’ απόλυτα αμάχητο τεκ­μή­ριο στην Ελλάδα».

«Άρα δεν υπάρχει καμία απο­λύ­τως αναφορά σε οποιο­δή­ποτε άλλο νησί», πρό­σθεσε.

Και συνέ­χισε:

«Όχι απλώς είναι έωλο αυτό το επι­χεί­ρημα της Τουρ­κίας, είναι παντε­λώς εκτός νομικής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Επα­να­λαμ­βάνω, δεν μπορεί να υπάρξει απα­ρίθ­μηση των νησιών, των νησίδων, των βρα­χο­νη­σί­δων, των βράχων».

Όπως εξήγησε, «κάθε συνθήκη έρχεται και ορίζει περιο­ρι­στικά τι παίρνει μία χώρα».

«Εδώ η Τουρκία έχει λάβει ό,τι βρί­σκε­ται εντός τριών μιλίων, τώρα δεν θέλω να μπω σε μεγα­λύ­τερη τεχνική ανάλυση. Οτι­δή­ποτε κείται εκτός αυτού του πεδίου ανήκει κατά απόλυτο, αμάχητο τεκ­μή­ριο στην Ελλάδα. Άρα δεν χρειά­ζε­ται κανένας ονο­μα­στι­κός κατά­λο­γος».

«Οι συν­θή­κες που ορίζουν σύνορα δεν αλλά­ζουν ποτέ»

Ο κ. Γερα­πε­τρί­της έθεσε, τέλος, και μια ευρύ­τερη νομική παρά­με­τρο, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι οι διε­θνείς συν­θή­κες που καθο­ρί­ζουν σύνορα δεν μπορούν να απο­τε­λέ­σουν αντι­κεί­μενο δια­πραγ­μά­τευ­σης ή ανα­θε­ώ­ρη­σης.

«Και να σας πω και το εξής για να το έχουμε μία και καλή στο μυαλό μας: Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και την πάγια νομο­λο­γία του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου, διε­θνείς συν­θή­κες οι οποίες ορίζουν σύνορα δεν αλλά­ζουν ποτέ. Δεν τρο­πο­ποιού­νται, δεν καταγ­γέλ­λο­νται, δεν ανα­θε­ω­ρού­νται».

Έτσι, η τοπο­θέ­τηση του υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών οριο­θε­τεί με τον πλέον σαφή τρόπο το πλαίσιο που θέτει η Αθήνα για τη Χάγη: διά­λο­γος και διεθνής δικαιο­δο­σία για την οριο­θέ­τηση ΑΟΖ και υφα­λο­κρη­πί­δας, όχι για ζητή­ματα ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας.

Πηγή: skai.gr