Επιτέλους κάποιος ονομάζει το πρόβλημα με το όνομά του

Η παρέμ­βαση του Περι­φε­ρειάρχη έχει τη σπάνια αρετή να λέει μια αλήθεια που οι περισ­σό­τε­ροι απο­φεύ­γουν. Όταν η τεχνο­λο­γία της αφα­λά­τω­σης είναι ώριμη και προ­σβά­σιμη, το να συζη­τάμε ακόμη για λει­ψυ­δρία στα νησιά δεν δικαιο­λο­γεί­ται από καμία φυσική στε­νό­τητα, είναι απο­κλει­στικά απο­τέ­λε­σμα κακής δια­χεί­ρι­σης, και χρειά­ζε­ται θάρρος να το παρα­δε­χτείς δημόσια αντί να κρυ­φτείς πίσω από την άνετη ρητο­ρική της κλι­μα­τι­κής κρίσης. Το ίδιο ισχύει και για τα αντι­πλημ­μυ­ρικά. Ένα έργο που περνά 9 χρόνια στα δικα­στή­ρια για να απο­δει­χθεί τελε­σί­δικα ότι μελε­τή­θηκε σωστά, με τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό να εκτο­ξεύ­ε­ται και την κοι­νω­νία να μένει μια ολό­κληρη δεκα­ε­τία απρο­στά­τευτη, δεν είναι περι­βαλ­λο­ντική ευαι­σθη­σία, είναι θεσμική παρά­λυση που κοστί­ζει ζωές.

Το πραγ­μα­τικά τολμηρό σημείο της τοπο­θέ­τη­σης είναι ότι αρνεί­ται να εξω­ρα­ΐ­σει την πραγ­μα­τι­κό­τητα με ωραία λόγια. Η οπτική όχληση ως επι­χεί­ρημα για να μπλο­κα­ρι­στεί ένα έργο που σώζει σπίτια και ανθρώ­πους είναι ακριβώς το παρά­δοξο που έχει κανο­νι­κο­ποι­η­θεί, και το να το ονο­μά­ζει κανείς ιδε­ο­λη­ψία δεν σημαί­νει ότι περι­φρο­νεί το περι­βάλ­λον, σημαί­νει ότι αρνεί­ται να δεχτεί πως η αδρά­νεια μεταμ­φιε­σμένη σε προ­στα­σία είναι κι αυτή μορφή κατα­στρο­φής. Η πρόταση να απο­τυ­πω­θεί ρητά στον νόμο ότι η ανθρώ­πινη ζωή προη­γεί­ται κάθε προ­σχη­μα­τι­κής προ­σφυ­γής δεν καταρ­γεί τον έλεγχο, βάζει προ­τε­ραιό­τη­τες εκεί που το σύστημα τις έχει χάσει.

Στο τέλος, η διαφορά ανάμεσα σε όσους δια­πι­στώ­νουν και σε όσους διοι­κούν είναι ακριβώς αυτή, ότι οι δεύ­τε­ροι ανα­λαμ­βά­νουν το κόστος να πουν τι πρέπει να αλλάξει τώρα.