Η αλυσίδα που κρατά μια ζωή ανάμεσα σε δύο νησιά

Πίσω από το ευχα­ρι­στή­ριο μήνυμα ενός γιου για τον πατέρα του υπάρχει κάτι πολύ πιο ουσια­στικό από μια ανάρ­τηση στο Χ του Υπουρ­γού Υγείας. Ένας άνθρω­πος τραυ­μα­τί­στηκε σοβαρά στη Λέρο, στα­θε­ρο­ποι­ή­θηκε εκεί, μετα­φέρ­θηκε στη Ρόδο και κατέ­ληξε με αερο­δια­κο­μιδή σε νοσο­κο­μείο της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, και σε όλη αυτή τη δια­δρομή κρίθηκε αν θα ζήσει. Αυτό που έσωσε τη ζωή του δεν ήταν μια αφη­ρη­μένη έννοια αλλά μια συγκε­κρι­μένη αλυσίδα, δύο νησιω­τικά νοσο­κο­μεία με περιο­ρι­σμένα μέσα, ένα πλήρωμα ελι­κο­πτέ­ρου και άνθρω­ποι που δού­λε­ψαν χωρίς να ρωτή­σουν δια­βα­τή­ριο. Η ιατρική φρο­ντίδα που δεν κοιτά εθνι­κό­τητα είναι από τις λίγες αξίες που έχουν απο­μεί­νει αδια­πραγ­μά­τευ­τες, και αξίζει να ανα­γνω­ρί­ζε­ται.

Η πραγ­μα­τική είδηση όμως δεν είναι η ευγνω­μο­σύνη, είναι η ευθραυ­στό­τητα. Στο Αιγαίο μια ζωή εξαρ­τά­ται από το αν θα πετάξει εγκαί­ρως ένα ελι­κό­πτερο και από το αν το μικρό νοσο­κο­μείο θα έχει εκείνη τη νύχτα προ­σω­πικό και υλικά. Η επι­τυ­χία στη Λέρο πρέπει να γίνεται αφορμή για επέν­δυση στις δομές, όχι άλλοθι που συντη­ρεί την υπο­στε­λέ­χωση με την παρη­γο­ριά ότι κάπως τα κατα­φέ­ραμε ξανά. Όταν το σύστημα γιορ­τά­ζει τα μεμο­νω­μένα κατορ­θώ­ματά του, συνήθως κρύβει πόσο κοντά στο όριο δου­λεύει καθη­με­ρινά.

Ένας ασθενής σώθηκε χάρη στους ανθρώ­πους του, και το ζητού­μενο τώρα είναι να μη χρειά­ζε­ται να είναι κανείς τυχερός για να βρει το κράτος ξύπνιο.