ΔΕΥΑ Ρόδου: Παράνομη κρίθηκε η απευθείας ανάθεση έργου αντικατάστασης δικτύου ύδρευσης 155.000 ευρώ στη Ρόδο

• Η Γραμ­μα­τέας της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου κ. Μαριάννα Νικο­λα­ΐ­δου ακύρωσε την απόφαση 159/2026 του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της επι­χεί­ρη­σης, κρί­νο­ντας ότι η επί­κληση κατε­πεί­γου­σας ανάγκης δεν πληροί τις νόμιμες προ­ϋ­πο­θέ­σεις και απορ­ρέει από έλλειψη προ­γραμ­μα­τι­σμού

Η Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση Αιγαίου επέ­στρεψε στη Ρόδο με μια ακόμη ακυ­ρω­τική απόφαση κατά της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης. Στις 30 Απρι­λίου 2026, η Γραμ­μα­τέας κ. Μαριάννα Νικο­λα­ΐ­δου υπέ­γραψε απόφαση με την οποία ακυ­ρώ­νε­ται η υπ’ αριθμ. 159/23-03-2026 απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της ΔΕΥΑ Ρόδου, που αφο­ρούσε την κατα­κύ­ρωση σύμ­βα­σης για την αντι­κα­τά­σταση τμη­μά­των δικτύου ύδρευ­σης και παροχών σε κεντρι­κές οδούς της πόλης της Ρόδου, έναντι 155.199,99 ευρώ χωρίς ΦΠΑ.

Η απόφαση φέρει αριθμό πρω­το­κόλ­λου 11260 και εκδό­θηκε από το Τμήμα Διοί­κη­σης Νομού Δωδε­κα­νή­σου της Διεύ­θυν­σης Διοικητικού-Οικονομικού Νοτίου Αιγαίου.

Τι απο­φά­σισε το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο

Με την απόφαση 159/23-03-2026, το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο της ΔΕΥΑ Ρόδου κατα­κύ­ρωσε σε ανάδοχο οικο­νο­μικό φορέα το έργο της αντι­κα­τά­στα­σης τμη­μά­των δικτύου ύδρευ­σης και παροχών σε μια σειρά από οδούς στην τοπική κοι­νό­τητα Ρόδου. Πρό­κει­ται για εργα­σίες που αφορούν οδούς στο κεντρικό τμήμα της πόλης, συγκε­κρι­μένα τις οδούς Αγίας Λαύρας, Απο­στό­λου Παύλου, Βορείου Ηπείρου, Κων­στα­ντί­νου Παλαιο­λό­γου, Μιχαήλ Πετρίδη, Βενι­ζέ­λου και Αμμο­χώ­στου.

Ο ανά­δο­χος επι­λέ­χθηκε με μέση έκπτωση 3% και η αξία της σύμ­βα­σης δια­μορ­φώ­θηκε στα 155.199,99 ευρώ χωρίς ΦΠΑ, ενώ ο αρχικός προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός είχε ορισθεί στα 160.000 ευρώ. Η ανάθεση έγινε με τη δια­δι­κα­σία δια­πραγ­μά­τευ­σης χωρίς προη­γού­μενη δημο­σί­ευση, κατ’ επί­κληση του άρθρου 269 παρ. δ’ του Νόμου 4412/2016, δηλαδή της εξαι­ρε­τι­κής δια­δι­κα­σίας που εφαρ­μό­ζε­ται μόνο σε περι­πτώ­σεις κατε­πεί­γου­σας ανάγκης λόγω απρό­βλε­πτων γεγο­νό­των.

Η δια­δι­κα­σία είχε ξεκι­νή­σει με προη­γού­μενη απόφαση του ίδιου Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου, τον Μάρτιο του 2026, με την οποία είχε εγκρι­θεί η προ­σφυγή στη δια­πραγ­μά­τευση και η συγκρό­τηση τρι­με­λούς επι­τρο­πής, με πρό­σκληση του­λά­χι­στον τριών οικο­νο­μι­κών φορέων.

Το επι­χεί­ρημα του κατε­πεί­γο­ντος και πώς κατέρ­ρευσε

Το σκε­πτικό της ΔΕΥΑ Ρόδου για την προ­σφυγή στην εξαι­ρε­τική δια­δι­κα­σία στη­ρί­χθηκε σε ένα συγκε­κρι­μένο επι­χει­ρη­σιακό δεδο­μένο. Σύμφωνα με ειση­γη­τικό έγγραφο της αρμό­διας διεύ­θυν­σης της επι­χεί­ρη­σης, που χρο­νο­λο­γεί­ται από τα τέλη Φεβρουα­ρίου 2026, εκείνη την περίοδο εκτε­λού­νταν ήδη στις εν λόγω οδούς εργα­σίες κατα­σκευής και ανα­κα­τα­σκευής πεζο­δρο­μίων, στο πλαίσιο έργου του Δήμου Ρόδου. Ο ανά­δο­χος του δημο­τι­κού έργου ήταν εγκα­τε­στη­μέ­νος στο πεδίο και εκτε­λούσε εργα­σίες που, κατά την άποψη της ΔΕΥΑ Ρόδου, δεν μπο­ρού­σαν να δια­κο­πούν.

Η επι­χεί­ρηση υπο­στή­ριξε ότι έπρεπε να εκτε­λε­στεί ταυ­τό­χρονα η αντι­κα­τά­σταση των αγωγών ύδρευ­σης, ώστε να απο­φευ­χθεί μελ­λο­ντική εκσκαφή ανα­κα­τα­σκευα­σμέ­νων πεζο­δρο­μίων. Η λογική ήταν πρα­κτικά κατα­νοητή: αν δεν γινόταν η αντι­κα­τά­σταση των δικτύων παράλ­ληλα με τα πεζο­δρό­μια, το έργο θα χρεια­ζό­ταν νέες εκσκα­φές αργό­τερα, με κόστος και ζημιά στις ήδη ανα­κα­τα­σκευα­σμέ­νες υπο­δο­μές.

Ωστόσο, αυτό το επι­χεί­ρημα δεν κρίθηκε από την Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση ικανό να θεμε­λιώ­σει νομίμως την επί­κληση του κατε­πεί­γο­ντος. Όπως επι­ση­μαί­νε­ται στο σκε­πτικό της ακυ­ρω­τι­κής από­φα­σης, η αντι­κα­τά­σταση τμη­μά­των δικτύου ύδρευ­σης απο­τε­λεί πάγια, μόνιμη, προ­βλέ­ψιμη και διαρκή ανάγκη που εμπί­πτει στο πυρήνα των αρμο­διο­τή­των της ΔΕΥΑ, σύμφωνα με τον Νόμο 1069/1980. Συνεπώς, δεν μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί ως απο­τέ­λε­σμα απρό­βλε­πτου γεγο­νό­τος.

Το νομικό πλαίσιο και η νομο­λο­γία που επι­κλή­θηκε

Η κ. Νικο­λα­ΐ­δου στήριξε την ακύρωση σε σαφή νομο­θε­τική και νομο­λο­γιακή βάση. Σύμφωνα με το άρθρο 269 περ. δ’ του Νόμου 4412/2016, η προ­σφυγή στη δια­δι­κα­σία δια­πραγ­μά­τευ­σης χωρίς προη­γού­μενη δημο­σί­ευση επι­τρέ­πε­ται μόνο εφόσον συντρέ­χουν σωρευ­τικά τρεις προ­ϋ­πο­θέ­σεις: κατε­πεί­γουσα ανάγκη, απρό­βλε­πτα γεγο­νότα που την προ­κά­λε­σαν και απουσία ευθύνης της ανα­θέ­του­σας αρχής για τη δημιουρ­γία της κατά­στα­σης.

Η απόφαση παρα­πέ­μπει στη νομο­λο­γία του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, και ειδι­κό­τερα στην απόφαση ΣτΕ 1747/2011, η οποία θέτει ως αδια­πραγ­μά­τευτη προ­ϋ­πό­θεση την πλήρη και ειδική αιτιο­λό­γηση κάθε προ­σφυ­γής στην εξαι­ρε­τική αυτή δια­δι­κα­σία. Παράλ­ληλα, γίνεται ρητή αναφορά στη νομο­λο­γία του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου, και συγκε­κρι­μένα στην Ολο­μέ­λεια 304/2023 καθώς και στις απο­φά­σεις 1309/2022, 1306/2022 και 182/2022, οι οποίες επι­βε­βαιώ­νουν ότι το βάρος από­δει­ξης των νόμιμων προ­ϋ­πο­θέ­σεων φέρει απο­κλει­στικά η ανα­θέ­τουσα αρχή.

Η ίδια νομο­λο­γία διευ­κρι­νί­ζει ότι οι απρό­βλε­πτες περι­στά­σεις είναι εκείνες που δεν μπορούν να προ­βλε­φθούν αντι­κει­με­νικά βάσει της ανθρώ­πι­νης πείρας και λογικής, είναι ανε­ξάρ­τη­τες της βού­λη­σης της ανα­θέ­του­σας αρχής και δεν απορ­ρέ­ουν από έλλειψη προ­γραμ­μα­τι­σμού και επι­μέ­λειάς της. Επι­πλέον, το αντι­κεί­μενο της σύμ­βα­σης οφείλει να περιο­ρί­ζε­ται αυστηρά στο απο­λύ­τως απα­ραί­τητο για την αντι­με­τώ­πιση της κατε­πεί­γου­σας ανάγκης και να μην αφορά κάλυψη τακτι­κών, πάγιων αναγκών.

Η κρίση της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης

Μελε­τώ­ντας τον φάκελο της υπό­θε­σης, η Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση δια­πί­στωσε ότι η ΔΕΥΑ Ρόδου δεν κατά­φερε να απο­δεί­ξει τη συν­δρομή των σωρευ­τι­κών προ­ϋ­πο­θέ­σεων του νόμου. Το γεγονός ότι ένας εργο­λά­βος ήταν ήδη εγκα­τε­στη­μέ­νος στο πεδίο και εκτε­λούσε εργα­σίες πεζο­δρο­μίων για λογα­ρια­σμό του Δήμου Ρόδου δεν συνιστά, από μόνο του, απρό­βλε­πτο γεγονός που να δικαιο­λο­γεί την παρά­καμψη των κανόνων δημο­σιό­τη­τας και αντα­γω­νι­σμού.

Η Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση υπο­γράμ­μισε ότι η ανάγκη συντο­νι­σμού των εργα­σιών ύδρευ­σης με εργα­σίες πεζο­δρο­μίων του Δήμου δεν απο­τε­λεί αιφ­νί­δια κατά­σταση, αλλά κάτι που θα μπο­ρούσε και έπρεπε να είχε εντο­πι­στεί και προ­γραμ­μα­τι­στεί εγκαί­ρως. Άλλωστε, σύμφωνα με τα στοι­χεία του φακέλου, η σύμβαση για το έργο ανα­κα­τα­σκευής πεζο­δρο­μίων είχε υπο­γρα­φεί τον Δεκέμ­βριο του 2025, γεγονός που σημαί­νει ότι η ΔΕΥΑ Ρόδου είχε στη διάθεσή της αρκετό χρόνο για να εκκι­νή­σει κανο­νική δια­γω­νι­στική δια­δι­κα­σία πριν ξεκι­νή­σουν οι εργα­σίες στο πεδίο.

Η απουσία αυτού του σχε­δια­σμού απο­δί­δε­ται ρητά στην ακυ­ρω­τική απόφαση ως υπαι­τιό­τητα της ανα­θέ­του­σας αρχής, η οποία «δεν προέβη στο σχε­δια­σμό και την υλο­ποί­ηση των εργα­σιών από έλλειψη προ­γραμ­μα­τι­σμού, μη έγκαι­ρης προ­ε­τοι­μα­σίας και επι­μέ­λειας». Η δια­τύ­πωση αυτή είναι ιδιαί­τερα σκληρή ως διοι­κη­τική κρίση και δεν αφήνει περι­θώ­ρια παρερ­μη­νείας.

Συνέ­χεια ενός πάγιου προ­βλή­μα­τος

Η απόφαση αυτή δεν εκδό­θηκε στο κενό. Η ΔΕΥΑ Ρόδου είχε ήδη βρεθεί αντι­μέ­τωπη με τέσ­σε­ρις ακυ­ρώ­σεις απο­φά­σεών της από την ίδια Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση Αιγαίου τον Οκτώ­βριο του 2025, οι οποίες αφο­ρού­σαν ανα­θέ­σεις καθα­ρι­σμών φρε­α­τίων και υδραυ­λι­κών μελετών με επί­κληση κατε­πεί­γο­ντος λόγω θεο­μη­νιών. Και τότε, όπως και τώρα, το κοινό στοι­χείο ήταν η κρίση ότι η κατε­πεί­γουσα ανάγκη δεν απο­δεί­χθηκε επαρκώς και ότι η ανα­θέ­τουσα αρχή θα μπο­ρούσε να είχε ενερ­γή­σει εγκαί­ρως.

Το μοτίβο που δια­γρά­φε­ται είναι ανη­συ­χη­τικό από διοι­κη­τική άποψη. Επα­νει­λημ­μένα, η επι­χεί­ρηση φαί­νε­ται να επι­λέ­γει τη δια­δι­κα­σία δια­πραγ­μά­τευ­σης χωρίς δημο­σί­ευση ως ταχύ­τερη οδό ανά­θε­σης, χωρίς να τεκ­μη­ριώ­νει επαρκώς τις νόμιμες προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Και επα­νει­λημ­μένα, η Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση παρεμ­βαί­νει ακυ­ρώ­νο­ντας.

Τα επόμενα βήματα και τα ανοιχτά ερω­τή­ματα

Σύμφωνα με την ακυ­ρω­τική απόφαση, η ΔΕΥΑ Ρόδου έχει στη διάθεσή της έναν μήνα από την κοι­νο­ποί­ησή της για να ασκήσει προ­σφυγή ενώπιον της Ειδικής Επι­τρο­πής του άρθρου 152 του Νόμου 3463/2006, η οποία εδρεύει στα γραφεία της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου στη Ρόδο. Αν δεν ασκηθεί προ­σφυγή ή αν αυτή απορ­ρι­φθεί, η ακύρωση καθί­στα­ται ορι­στική.

Ερω­τή­ματα παρα­μέ­νουν ανοιχτά ως προς τη συνέ­χεια των εργα­σιών στις οδούς που αφορά η ακυ­ρω­θείσα σύμβαση. Αν οι εργα­σίες ανα­κα­τα­σκευής πεζο­δρο­μίων εξα­κο­λου­θούν να βρί­σκο­νται σε εξέλιξη, η μη αντι­κα­τά­σταση των δικτύων ύδρευ­σης παράλ­ληλα ενδέ­χε­ται να δημιουρ­γή­σει ακριβώς το πρό­βλημα που η ΔΕΥΑ ήθελε να απο­τρέ­ψει εξαρχής. Σε κάθε περί­πτωση, η επι­χεί­ρηση καλεί­ται τώρα είτε να εκκι­νή­σει κανο­νική δια­γω­νι­στική δια­δι­κα­σία είτε να αντι­με­τω­πί­σει τις συνέ­πειες της διοι­κη­τι­κής ακύ­ρω­σης με άλλο τρόπο.