Πρωταπριλιά χθες, 1 Απριλίου 2026. Η μέρα που η πραγματικότητα κάνει ένα μικρό διάλειμμα, φοράει κοστούμι σοβαρότητας, βάζει και ύφος «έχω πηγή», και αρχίζει να περπατάει μπροστά μας σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Και κάπως έτσι, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ο αναγνώστης πιάνει τον εαυτό του να σκέφτεται: μήπως γίνεται τελικά; μήπως όντως κλειδώνει; μήπως το άκουσαν σωστά;
Εδώ λοιπόν έρχεται η ξεκάθαρη, απλή, καθαρή αλήθεια της ημέρας. Τα 2 κείμενα που δημοσιεύτηκαν χθες στη «δημοκρατική» και αφορούν, το πρώτο την υποτιθέμενη κάθοδο του κ. Γιώργου Χατζημάρκου στα Δωδεκάνησα με την Νέα Δημοκρατία έπειτα από αίτημα του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη και το δεύτερο την υποτιθέμενη 12ετή μίσθωση του ιστορικού Κεντρικού Ταχυδρομείου Ρόδου από τον κ. Κώστα Αποστολίδη, γράφτηκαν αποκλειστικά χάριν του εθίμου της Πρωταπριλιάς, ως πρωταπριλιάτικη σκανταλιά, όχι ως πραγματικό ρεπορτάζ, όχι ως επιβεβαιωμένη είδηση, όχι ως γεγονός.
Και επειδή η Πρωταπριλιά είναι ωραία όσο κρατάει, αλλά οι φήμες δεν έχουν αίσθηση του χιούμορ και συνεχίζουν και την επόμενη μέρα, σήμερα βάζουμε την ταμπέλα που πρέπει να μπει, για να μη μείνει τίποτα να αιωρείται.
Το πρώτο πρωταπριλιάτικο δημοσίευμα στήθηκε σαν πολιτικό θρίλερ με αριθμούς, έδρες, β’ κατανομή, εκλογικό αλγόριθμο και ημερομηνίες που έμπαιναν στη σειρά σαν ντόμινο. Και στο κέντρο, μια υποτιθέμενη κίνηση που θα έκανε θόρυβο: ότι ο κ. Γιώργος Χατζημάρκος θα είναι υποψήφιος βουλευτής στα Δωδεκάνησα με την Νέα Δημοκρατία, έπειτα από αίτημα του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, μάλιστα με την ατάκα που κάνει κάθε αναγνώστη να στυλώνει το βλέμμα: «δεν υπήρχε περιθώριο άρνησης».
Αυτό, ακριβώς αυτό, ήταν το πρωταπριλιάτικο δόλωμα. Η ιστορία αυτή δεν αντανακλά πραγματική εξέλιξη. Δεν είναι πραγματική είδηση. Δεν είναι επιβεβαιωμένο γεγονός.
Το αστείο, για να πετύχει, έπρεπε να μοιάζει εύλογο. Να έχει πολιτική θερμοκρασία, να έχει παρασκήνιο, να έχει και λίγη τεχνική ορολογία, ώστε να περνάει σαν «πιθανό». Αλλά παραμένει αυτό που είναι: πρωταπριλιάτικο.
Το δεύτερο πρωταπριλιάτικο δημοσίευμα πάτησε πάνω σε κάτι ακόμη πιο ευαίσθητο, γιατί όταν μιλάς για τοπόσημα μιας πόλης, οι λέξεις ανάβουν πιο εύκολα. Το Κεντρικό Ταχυδρομείο Ρόδου δεν είναι απλώς ένα κτήριο, είναι σημείο αναφοράς, εικόνα, συνήθεια, μνήμη, μέρος της καθημερινότητας.
Έτσι, μια ιστορία που αγγίζει το μέλλον του, είναι ικανή να κάνει τον αναγνώστη να παγώσει για λίγο, πριν καν προλάβει να χαμογελάσει.
Στο κείμενο παρουσιάστηκε ως γεγονός ότι ο κ. Κώστας Αποστολίδης μίσθωσε για 12 χρόνια το ιστορικό κτήριο, με ημερομηνία 27 Μαρτίου 2026, και με σενάρια αλλαγής χρήσης που ανέβαζαν την ένταση.
Σε μια ιδανική Πρωταπριλιά, το αστείο έχει αρχή, μέση και τέλος. Το τέλος είναι πάντα η ξεκάθαρη διευκρίνιση, αλλιώς το αστείο κινδυνεύει να γίνει παρανόηση και η παρανόηση να γίνει «το είδα γραμμένο». Κι αυτό δεν είναι παιχνίδι. Καλό μήνα σε όλες και όλους.
Πρωταπριλιά με υποψηφιότητα Χατζημάρκου και 12ετή μίσθωση στο Κεντρικό Ταχυδρομείο Ρόδου
