Από την Αυστραλία ως την Κάλυμνο το DNA αποκάλυψε εννέα αδέλφια που ζούσαν χώρια!

• Ο Φρανκ Καθο­πού­λης, οδηγός φορ­τη­γού, άφησε πίσω του εννέα παιδιά και μία οικο­γέ­νεια σκορ­πι­σμένη σε δύο ηπεί­ρους • Η Μαρία, η Κάθι, ο Τζέιμς και η Ντέμπι συν­δέ­θη­καν και ανα­ζη­τούν πλη­ρο­φο­ρίες για τη βιο­λο­γική τους μητέρα, την οποία δεν γνώ­ρι­σαν ποτέ

Ένα τεστ DNA ήταν αρκετό για να ξεδι­πλω­θεί μία ανθρώ­πινη ιστορία που ξεκι­νάει στην Αυστρα­λία και φτάνει μέχρι την Κάλυμνο…

Τέσ­σε­ρις άνθρω­ποι, άγνω­στοι μεταξύ τους, έμαθαν ξαφνικά ότι είναι αδέλφια! Γεν­νη­μέ­νοι στο Σίδνεϊ μεταξύ 1968 και 1971, η Μαρία Πίττας, η Κάθι Γκρίσελ, ο Τζέιμς Πάππας και η Ντέμπι Μπάλσομ μεγά­λω­σαν χωριστά, χωρίς να γνω­ρί­ζουν καν ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Μέχρι που το DNA τους έφερε κοντά και μετά από 55 χρόνια τα αδέλφια συνα­ντή­θη­καν μεταξύ τους.

Η ελλη­νική εφη­με­ρίδα «Νέος Κόσμος» της Αυστρα­λίας δημο­σί­ευσε τη συγκλο­νι­στική ιστορία αλλά και τα συναι­σθή­ματα της πρώτης συνά­ντη­σης. Οι στιγμές με το τηλέ­φωνο, το WhatsApp group, τα πρώτα βλέμ­ματα, οι αγκα­λιές και η φυσική σύνδεση των αδελφών που ένιωσαν, σαν να γνω­ρί­ζο­νταν από πάντα.

Το DNA δεν έφερε κοντά μόνο τα τέσσερα αδέλφια. Απο­κά­λυψε και πέντε ακόμη, ετε­ρο­θαλή αδέλφια από τον ίδιο πατέρα, τον Φρανκ Καθο­πούλη, που κατα­γό­ταν από την Κάλυμνο. Κάποιοι από αυτούς γεν­νή­θη­καν στο Σίδνεϊ (1963, 1964), ένας στο Ντάρ­γουιν (1966), ένα ακόμη κατά τη διάρ­κεια παρα­μο­νής της οικο­γέ­νειας στην Κάλυμνο το 1968, και το τελευ­ταίο το 1974, μετά την επι­στροφή του στην Αυστρα­λία. Δυστυ­χώς, ο μικρό­τε­ρος, ο Μάικλ, έφυγε νωρίς από τη ζωή.

«Με την ανα­κά­λυψη των πέντε ετε­ρο­θα­λών αδελφών μας, έγινε φανερό ότι ο πατέρας μας είχε δύο ξεχω­ρι­στές οικο­γέ­νειες», είπε η Κάθι Γκρίσελ στον «Νέο Κόσμο». «Έκανε τέσσερα παιδιά με τη μητέρα μας. Και δεν μπο­ρούμε παρά να ανα­ρω­τη­θούμε: γνώριζε ότι ήταν παντρε­μέ­νος; Πόσο δύσκολο θα ήταν για εκείνη να απο­χω­ρι­στεί τα παιδιά της;».

Ο Φρανκ Καθο­πού­λης, οδηγός φορ­τη­γού στην Αυστρα­λία, δια­τη­ρούσε δεσμούς με το νησί του, την Κάλυμνο. Τακτικά ταξί­δευε ανάμεσα στα δύο ημι­σφαί­ρια. Η σχέση αυτή, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται, δημιούρ­γησε μια οικο­γε­νειακή αλυσίδα με παιδιά που γεν­νή­θη­καν, μεγά­λω­σαν ή πέρασαν χρόνο στο νησί.

Παρά την επα­νέ­νωση των εννέα παιδιών, ένα μεγάλο κενό παρα­μέ­νει η μητέρα των τεσ­σά­ρων πρώτων παιδιών. Δεν υπάρχει κανένα στοι­χείο για εκείνη, ούτε όνομα, ούτε φωτο­γρα­φία, ούτε ηλικία. Η Κάθι Γκρίσελ λέει: «Το μόνο που θέλουμε είναι να τη βρούμε. Να ξέρουμε αν είναι καλά, να της πούμε ότι είμαστε ασφα­λείς και ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι. Θα ήθελα την ευκαι­ρία να της δώσω μια αγκαλιά».

Η δημόσια απο­κά­λυψη του ονό­μα­τος του πατέρα τους, ο οποίος έχει πεθάνει, έχει στόχο κάποιον που θυμάται του Φρανκ Καθο­πούλη, τη σχέση του με αυτή τη γυναίκα, και τις κινή­σεις του την περίοδο 1967–1971 στο Σίδνεϊ.

Η Κάθι, που εργά­ζε­ται ως χει­ρουρ­γική νοση­λεύ­τρια στο Μπρί­σμπαν, μίλησε για τη συγκί­νηση που ένιωσε όταν συνά­ντησε τα ετε­ρο­θαλή αδέλφια. Από ένα τηλε­φώ­νημα σε μια συνά­ντηση: «Η σύνδεση ήταν αβίαστη, χωρίς αμη­χα­νία. Όλοι ξεκι­νή­σαμε ένα ταξίδι με φωνή διστα­κτική, αλλά κατα­λή­ξαμε σε βαθιά οικειό­τητα».

Σύμφωνα με το δημο­σί­ευμα, ξεκί­νησε μαθή­ματα ελλη­νι­κών, μια δια­δι­κα­σία που συνο­δεύ­ε­ται από προ­σω­πι­κές ιστο­ρίες, σκέψεις και σχέδια για ταξίδι στην Κάλυμνο, το μέρος που σημα­το­δο­τεί την αρχή της οικο­γε­νεια­κής ιστο­ρίας. Ένα ταξίδι που ανα­μέ­νε­ται να είναι φορ­τι­σμένο, καθώς δεν πάει απλώς στο νησί, αλλά στις ρίζες, στα ερω­τή­ματα, στις σχέσεις που δημιουρ­γού­νται ξανά. Η επί­σκεψη της Κάθι στο ελλη­νικό φεστι­βάλ «Πανη­γύρι» στο Μπρί­σμπαν ήταν μια μη αξέ­χα­στη για την ίδια, εμπει­ρία. Μετά από 22 χρόνια, έφτασε στην εκδή­λωση με μια φίλη και ξαφνικά, τα δάκρυα ήρθαν. «Πηγαίνω 22 χρόνια, αλλά τώρα ήταν δια­φο­ρε­τικά…» είπε. Τα αδέλφια, μέσω της εφη­με­ρί­δας «Νέος Κόσμος» καλούν όποιον γνω­ρί­ζει οτι­δή­ποτε για τον Frank Kathopoulis ή τη σχέση του με τη μητέρα των τεσ­σά­ρων παιδιών, την περίοδο 1967–1971 στο Σίδνεϊ, όπως και για γυναί­κες που ίσως σχε­τί­στη­καν μαζί του, να μοι­ρα­στεί την πλη­ρο­φο­ρία προ­κει­μέ­νου να κατα­φέ­ρουν να φτάσουν στα ίχνη της βιο­λο­γι­κής τους μητέρας.

Η μαρ­τυ­ρία δεν χρειά­ζε­ται να είναι πλήρης, ούτε επι­βε­βαιω­μένη. Αρκεί ένας παλιός φίλος, ένας γνωστός, μία ανά­μνηση. Όλα με σεβασμό και δια­κρι­τι­κό­τητα. Στοι­χεία επι­κοι­νω­νίας με τον

«Νέο Κόσμο»: [email protected].

Το πιθα­νό­τερο είναι οι μεγα­λύ­τε­ροι κάτοι­κοι της Καλύ­μνου να θυμού­νται ένα όνομα, μια σχέση, μια οικο­γέ­νεια, ένα παιδί που χάθηκε ή δόθηκε για υιο­θε­σία.