Ερχονται…

‘Ερχο­νται Χρι­στού­γεννα και το κατα­λα­βαί­νεις στο βλέμμα της προ­σμο­νής των παιδιών. ‘Ερχο­νται Χρι­στού­γεννα και το κατα­λα­βαί­νεις από το βάρος των περι­στά­σεων που ορίζει αυτό το βλέμμα της προ­σμο­νής. Και νιώθεις να σε πνίγει καθώς τα φύλλα του ημε­ρο­λο­γίου γυρνούν.’ Ερχο­νται Χρι­στού­γεννα. Τα λαμπιό­νια ανάβουν και πάλι, σπάταλα και αχόρ­ταγα, στα σπίτια και στους δρόμους της πόλης. Τα Χρι­στού­γεννα είναι τα φώτα τους, είναι αστέρια, καμπά­νες και γιρ­λά­ντες, στέφουν τους δρόμους, ανα­στα­τώ­νουν πλα­τείες, τυλί­γο­νται σε δέντρα, ανα­βο­σβή­νουν μουσικά σε σαλόνια, σημαί­νουν κρυφές χαρές πίσω από γερτές κουρ­τί­νες. σκορ­πούν μνήμη χρυ­σό­σκονη και παίρ­νουν στε­ναγ­μούς. Τα σπίτια, η πόλη, οι άνθρω­ποι είναι τα φώτα τους.  Παλεύ­ουν  τα φώτα να σχίσουν το υγρό σκοτάδι, να αραιώ­σουν την πυκνή θλίψη που τυλίγει την πόλη, παλεύ­ουν σιωπηλά, όπως κάθε χρόνο, μα τώρα δια­φο­ρε­τικά. Στο­λί­στη­καν οι βιτρί­νες, ανάψαν τα λαμπιό­νια  αλλά και φέτος το πνεύμα δεν μπορεί να σε ξεγε­λά­σει. Προ­σπά­θειες απέλ­πι­δες για εξω­ραϊ­σμούς. Άλλοθι γιορτής. Κάτω από τα χρω­μα­τι­στά λαμπιό­νια φαντά­ζουν πιο πολύ οι λαβω­μέ­νοι άνθρω­ποι. Η αλήθεια της γιορτής, άραγε, που να ’ναι κρυμ­μένη; Και πόσο θέλουμε, πόσο αντέ­χουμε να την ανα­ζη­τή­σουμε;.Να ψάξουμε αυτό το «πνεύμα των Χρι­στου­γέν­νων», που έχει μανία να σου κρύ­βε­ται μέσα σε άρωμα κανέλας, κάτω απ’ την κου­ρα­μπιε­δό­σκονη, μέσα σε αμπαλάζ δώρων κι αλλάζει χρώμα απ’ τα λαμπιό­νια.