Αρειος Πάγος: Το σκεπτικό της απόρριψης των αναιρέσεων των δολοφόνων και βιαστών της Ελένης Τοπαλούδη

Καθα­ρο­γρά­φηκε η απόφαση του Στ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος • Η «δημο­κρα­τική» απο­κα­λύ­πτει σήμερα τα κύρια σημεία του 150σέλιδου δικο­γρά­φου

Με την υπ’ αριθμ. 747/23-5-2024 απόφαση του Στ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου, που καθα­ρο­γρά­φηκε προ ολίγων ημερών, απορ­ρί­φθη­καν οι αιτή­σεις αναι­ρέ­σεως που υπέ­βα­λαν ο 26χρονος Ροδίτης και ο 24χρονος συγκα­τη­γο­ρού­με­νός του αλβα­νι­κής κατα­γω­γής, τελε­σι­δί­κως κατα­δι­κα­σθέ­ντες σε ισόβια και 15 έτη κάθειρξη από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών για τα αδι­κή­ματα της ανθρω­πο­κτο­νίας και του ομα­δι­κού βιασμού της νεαρής φοι­τή­τριας Ελένης Τοπα­λούδη, τον Νοέμ­βριο του 2018 στη Ρόδο.

Στους δύο κατη­γο­ρού­με­νους δεν έχει ανα­γνω­ρι­στεί κανένα ελα­φρυ­ντικό.

Την έκδοση της απο­φά­σεως, το σκε­πτικό της οποίας δεν ήταν προσιτό στους δια­δί­κους μέχρι μόλις πρό­σφατα, είχε απο­κα­λύ­ψει η «δημο­κρα­τική» την 25η Μαΐου 2024.

Οπως έκανε δεκτό και το Στ’ Τμήμα του Αρείου Πάγου ερχό­μενο σε πλήρη ταύτιση με τις παρα­δο­χές και τις σκέψεις της από­φα­σης του δευ­τε­ρο­βάθ­μιου ποι­νι­κού δικα­στη­ρίου, που έκρινε πλήρως αιτιο­λο­γη­μένη και ορι­σμένη, η Ελένη Τοπα­λούδη, φοι­τή­τρια του Τμή­μα­τος Μεσο­γεια­κών Σπουδών του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, γνω­ρί­στηκε με τον αλλο­δαπό την 25η Νοεμ­βρίου 2018, στη Ρόδο, τόπο κατοι­κίας και των δύο. Μέχρι την 27η Νοεμ­βρίου 2018 έχουν συνευ­ρε­θεί ερωτικά, του­λά­χι­στον μία φορά. Το από­γευμα της 27ης Νοεμ­βρίου 2018 από ώρα 20.30′ μέχρι 21,30′ περίπου η Ελένη βρί­σκε­ται στο σπίτι της παρέα με έναν ημεδαπό, το δε βράδυ της 27ης Νοεμ­βρίου 2018, μεταξύ 21.30′ και 24.00′ συνο­μι­λούσε τηλε­φω­νικά με φίλη της.

Η εν λόγω συνο­μι­λία τους διήρ­κησε περί το δίωρο, πράγμα σύνηθες σε φίλες αυτής της ηλικίας. Κατά τη διάρ­κεια της συνο­μι­λίας αυτής η Ελένη ταυ­τό­χρονα επι­κοι­νω­νούσε με μηνύ­ματα και με τον αλλο­δαπό για να κανο­νί­σουν για φαγητό.

Πράγ­ματι λέει στη φίλη της κάποια στιγμή ότι της χτύ­πη­σαν την πόρτα, ότι είναι το παιδί που σου είχα πει ότι θα πάνε για φαΐ (σου­βλα­τζί­δικο). Γύρω στις 24.00′ ώρα κλεί­νουν το τηλέ­φωνο.

Η Ελένη ντύ­νε­ται πρό­χειρα και ακο­λου­θεί τον αλλο­δαπό για το σου­βλα­τζί­δικο.

Στο δρόμο αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι στην παρέα θα είναι και ο ημε­δα­πός, τον οποίο σύμφωνα με τα λεγό­μενα των κατη­γο­ρου­μέ­νων, η ίδια γνώριζε μόνον κατ’ όψη.

Εκεί οι κατη­γο­ρού­με­νοι της πρό­τει­ναν να πάνε σε σου­βλα­τζί­δικο στην Κάλαθο και όχι στο κοντι­νό­τερο στην πόλη της Ρόδου. Για το σκοπό αυτό θα χρη­σι­μο­ποιού­σαν φορ­τη­γάκι, ιδιο­κτη­σίας του πατέρα του ημε­δα­πού.

Στη δια­δρομή οδη­γούσε το αυτο­κί­νητο ο αλλο­δα­πός, η Ελένη καθόταν στη θέση του συνο­δη­γού και ο ημε­δα­πός πίσω στην καρότσα. Όταν έφθασαν όμως στην Κάλαθο, η ώρα ήταν περα­σμέ­νες 24.00′ και το σου­βλα­τζί­δικο ήταν κλειστό.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι είχαν στα­μα­τή­σει το φορ­τη­γάκι κοντά στο σου­βλα­τζί­δικο, σ’ ένα πλάτωμα του δρόμου δίπλα στην επαρ­χιακή οδό Ρόδου – Λίνδου και ο ημε­δα­πός κατέ­βηκε και κατευ­θύν­θηκε για το σου­βλα­τζί­δικο, για την παραγ­γε­λία, απ’ όπου μετά από λίγο γύρισε άπρα­κτος.

Στο μεταξύ ο αλλο­δα­πός περί­μενε στη θέση του οδηγού, ενώ η Ελένη στη θέση του συνο­δη­γού, ασχο­λού­μενη με το κινητό της, χωρίς να συμ­με­τέ­χει στη συζή­τηση των κατη­γο­ρου­μέ­νων.

Ακο­λού­θως οι κατη­γο­ρού­με­νοι έπεισαν την Ελένη να τους ακο­λου­θή­σει στο εξοχικό σπίτι του ημε­δα­πού στους Πεύκους, λίγα χιλιό­με­τρα μετά την Κάλαθο, για ένα ποτάκι….

Μεταξύ 00.30′ με 01.10′ π.μ. δεν έχει τίποτα ακόμα συμβεί. Οι τρεις νεαροί χαλα­ρώ­νουν πίνο­ντας ένα ποτό (βότκα το πιθα­νό­τερο). Στη 01.07 π.μ. η Ελένη στέλνει ένα μήνυμα μέσω messenger σε φίλη της που έγραφε: «πάρε με σε μία ώρα τηλ.».

Η σημασία του μηνύ­μα­τος αυτού είναι: «Δεν περνάω καλά, δεν νιώθω άνετα, κάτι δεν πάει καλά, θέλω να απο­χω­ρήσω. Πάρε τηλέ­φωνο για να δεις πώς είμαι, να μπορέσω να γυρίσω».

Η απο­στολή δηλαδή αυτού του μηνύ­μα­τος υπο­δη­λώ­νει ότι τα πράγ­ματα άρχισαν να παίρ­νουν λάθος τροπή.

Η Ελένη αντι­λαμ­βά­νε­ται πως ο σκοπός των δύο κατη­γο­ρου­μέ­νων δεν είναι άλλος παρά ο εξα­να­γκα­σμός της σε κάτι που η ίδια ουδέ­ποτε ηθέλησε, ουδέ­ποτε συνή­νεσε προς τούτο.

Πράγ­ματι παρά την αντί­θετη θέλησή της, οι κατη­γο­ρού­με­νοι κάμ­πτο­ντας την αντί­στασή της παθού­σας με τις υπέρ­τε­ρες σωμα­τι­κές τους δυνά­μεις και ασκώ­ντας σωμα­τική βία αφού ήταν και οι δύο, επί μήνες ασχο­λού­με­νοι ερα­σι­τε­χνικά στο γυμνα­στή­ριο με το Kick Boxing και ενερ­γού­σαν από κοινού, προ­χώ­ρη­σαν σε συνου­σία μαζί της δια­δο­χικά.

Η άσκηση βίας απο­δει­κνύ­ε­ται από τα γρον­θο­κο­πή­ματα που της κατά­φε­ραν οι κατη­γο­ρού­με­νοι. Οι παρα­πάνω σωμα­τι­κές κακώ­σεις και βλάβες έγιναν βέβαια εν ζωή.

Περαι­τέρω οι κατη­γο­ρού­με­νοι και μετά την ανωτέρω πράξη τους δεν στα­μά­τη­σαν αλλά συνε­χί­ζουν να εξα­να­γκά­ζουν την Ελένη να ανεχθεί και επι­πλέον ασελ­γείς και γενε­τή­σιες πράξεις.

Η παθούσα, αρνεί­ται, αντι­στέ­κε­ται, προ­σπα­θεί να αμυνθεί και τόλμησε να τους δηλώσει πως θα τους καταγ­γεί­λει στην αστυ­νο­μία.

Τότε οι κατη­γο­ρού­με­νοι αντι­λαμ­βα­νό­με­νοι την προ­ο­πτική που ξετυ­λι­γό­ταν μπροστά τους (σύλληψη, ποι­νι­κές κυρώ­σεις, φυλακή), απο­φά­σι­σαν από κοινού εν πλήρει νηφα­λιό­τητα να την εξο­ντώ­σουν, «να τελειώ­σουν μαζί της», ώστε να μην μαθευ­τεί τίποτα για το περι­στα­τικό.

Έτσι με το σίδερο σιδε­ρώ­μα­τος που βρι­σκό­ταν στον ίδιο χώρο με το υπε­ρυ­ψω­μένο κρεβάτι όπου είχαν ακι­νη­το­ποι­ή­σει και βάναυσα χτυ­πή­σει και βιάσει την παθούσα, της κατά­φε­ραν αλλε­πάλ­ληλα πλήγ­ματα με αυτό (σίδερο) στο κεφάλι της.

Το συμβάν έλαβε χώρα πάνω στο υπε­ρυ­ψω­μένο κρεβάτι, όπως υπο­δει­κνύ­ε­ται από τον έλεγχο που διε­νήρ­γησε η ΔΕΕ στο χώρο με τη μέθοδο της χημειο­φω­ταύ­γειας.

Ακο­λού­θως οι κατη­γο­ρού­με­νοι αντι­λαμ­βα­νό­με­νοι την όλη κατά­σταση που δημιούρ­γη­σαν, μετέ­φε­ραν την Ελένη στο μπάνιο που επίσης είχε γεμίσει αίματα και όταν είδαν πόσο κρίσιμη ήταν η κατά­σταση της, της μετέ­φε­ραν και οι δύο μαζί από το δώμα στο αυτο­κί­νητο και την έβαλαν τυλιγ­μένη με ένα σεντόνι στο κάθισμα του συνο­δη­γού.

Στη συνέ­χεια οι κατη­γο­ρού­με­νοι αντί να προ­σπα­θή­σουν να βοη­θή­σουν το θύμα, έστω και αυτή την ύστατη στιγμή και να μετα­νιώ­σουν για τα όσα προη­γή­θη­καν, με ψυχραι­μία γύρω στις 04.00′ πρωϊνή οδή­γη­σαν το αυτο­κί­νητο στην ερημική και από­κρη­μνη παραλία της Φώκαιας.

Στα­μά­τη­σαν σε ένα πλάτωμα ψηλά στην άκρη των από­το­μων βράχων και έριξαν από εκεί την Ελένη στη θάλασσα ζωντανή, ελπί­ζο­ντας να παρα­συρ­θεί το σώμα της από τα ρεύματα, να εξα­φα­νι­σθεί ώστε να μην εντο­πι­στούν αυτοί και ταυ­το­ποι­η­θούν ως δράστες του εγκλή­μα­τος.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι από κοινού σήκωσαν το σώμα της ακόμα ζωντα­νής Ελένης που ήδη, μετά τη ραγδαία και του οιδή­μα­τος βρι­σκό­ταν σε ημι­κω­μα­τώδη κατά­σταση και το έριξαν στη θάλασσα. Από τα διδάγ­ματα της κοινής πείρας και της λογικής προ­κύ­πτει ότι οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι συνερ­γά­στη­καν για να πετά­ξουν το ζωντανό κορμί της Ελένης στη θάλασσα, παρά τους αντί­θε­τους προς τούτο ισχυ­ρι­σμούς τους.

Κατόπιν γύρισαν σπίτι, καθά­ρι­σαν τα αίματα από τους χώρους του σπιτιού που είχαν γεμίσει τόσο κατά την στιγμή που την έπληξαν με το σίδερο όσο και κατά την μετα­φορά της, καθά­ρι­σαν την καμπίνα του αυτο­κι­νή­του που είχε γεμίσει αίματα, μάζεψαν ό,τι αντι­κεί­μενα είχαν χρη­σι­μο­ποι­ή­σει για το καθά­ρι­σμα, τα ρούχα και τα άλλα προ­σω­πικά αντι­κεί­μενα της Ελένης, τα προ­φυ­λα­κτικά που χρη­σι­μο­ποί­η­σαν, τα παπού­τσια του αλλο­δα­πού που λερώ­θη­καν και ένα εσώ­ρουχο αντρικό και γύρισαν σε 40-45′ λεπτά στο ίδιο σημείο και τα πέταξαν και αυτά στη θάλασσα από το ίδιο σημείο (που είχαν πετάξει δηλαδή την Ελένη).

Για κακή τους όμως τύχη αυτά δεν κατέ­λη­ξαν όλα στο νερό, αλλά πάνω στα σκίνα (στη βλά­στηση) των βράχων και εντο­πί­στη­καν αργό­τερα από τους λιμε­νι­κούς που ενερ­γού­σαν την προ­α­νά­κριση.

Από τις φωτο­γρα­φίες, σε απότομο σημείο, με τα αντι­κεί­μενα που ανευ­ρέ­θη­καν στην ακτή (στα βράχια) προ­κύ­πτει ότι οι κατη­γο­ρού­με­νοι είχαν την ψυχραι­μία και συνέ­λε­ξαν όλα τα ενο­χο­ποι­η­τικά γι αυτούς στοι­χεία και τα προ­σω­πικά αντι­κεί­μενα της Ελένης και τα πέταξαν σωρηδόν στα βράχια, ώστε να κατα­στρα­φούν και να χαθούν (τα παπού­τσια, καπνο­σα­κούλα, κάλτσες, μπο­ξε­ράκι, 2 μαχαί­ρια, προ­φυ­λα­κτικά, το κάλυμμα και την εσω­τε­ρική επέν­δυση της σιδε­ρώ­στρας, το ηλε­κτρικό σίδερο, τα ρούχα της Ελένης, την τσάντα της με το περιε­χό­μενό της, το κάτω εσώ­ρουχο της κομμένο στην αρι­στερή πλευρά, πετσέτα, 2 σφουγ­γα­ρά­κια – πετσε­τάκι καθα­ρι­σμού).

Πρέπει να σημειω­θεί ότι βρέθηκε αίμα στα εξω­τε­ρικά πλα­κά­κια της μπα­νιέ­ρας προς το πάτωμα, στο εσω­τε­ρικό κοντά στο καπάκι του σιφο­νιού, στο ταβάνι του μπάνιου πάνω από τη μπα­νιέρα, στη γωνία του τοίχου, δεξιά της μπα­νιέ­ρας στο ύψος του στήθους, κουρ­τίνα μπάνιου, κοντάρι κουρ­τί­νας, στο εσω­τε­ρικό του νιπτήρα, στους τοίχους του δια­δρό­μου προς την κρε­βα­το­κά­μαρα.

Μετά γύρισαν στο σπίτι τους, ο καθένας και έπεσαν για ύπνο, συνε­χί­ζο­ντας ατά­ρα­χοι τη ζωή του. Συνε­λή­φθη­σαν δε από τους λιμε­νι­κούς μετά από επτά ημέρες.

Η άτυχη Ελένη εντο­πί­στηκε το πρωί της 28ης Νοεμ­βρίου 2018 και περί ώρα 07.30′- 8.00′ να πλέει στο νερό στο κέντρο περίπου του μικρού κολ­πί­σκου από κατοί­κους της περιο­χής, οι οποίοι και ειδο­ποί­η­σαν την αστυ­νο­μία και το λιμε­νικό. Πρέπει να ανα­φερ­θεί ότι ο καιρός ήταν άσχημος, με υψηλό κυμά­τι­σμά, δυνατό αέρα και βροχή.

Η ανά­συρση της σορού έγινε από δύο δύτες και εντέλει η ταυ­τό­τητα της δια­πι­στώ­θηκε και από το τατουάζ (μαύρο – κόκκινο τρια­ντά­φυλλο) που έφερε στη γάμπα του δεξιού ποδιού της.

Ο θάνατος της Ελένης Τοπα­λούδη επήλθε από πνιγμό αφού κατά τον χρόνο που οι κατη­γο­ρού­με­νοι έριξαν το σώμα της στη θάλασσα ήταν ακόμα ζωντανή και αυτό υπο­δει­κνύ­ε­ται από την παρου­σία ύδατος στους πνεύ­μο­νές της, γεγονός που συμ­βαί­νει μόνον όταν ο άνθρω­πος βρί­σκε­ται εν ζωή και ανα­πνέει. Βέβαια η άτυχη κοπέλα πρέπει να έζησε ελά­χι­στα λεπτά μέσα στο νερό ενόψει του ότι λόγω του σοβα­ρό­τα­του χτυ­πή­μα­τος που της είχαν επι­φέ­ρει οι κατη­γο­ρού­με­νοι στο πίσω μέρος της αρι­στε­ρής πλευράς της κεφαλής της, πίσω από το αυτί, είχε υποστεί σοβα­ρό­τατη εγκε­φα­λική αιμορ­ρα­γία και οίδημα και συνε­πεία αυτού να αδυ­να­τούσε να αντι­δρά­σει και σωθεί από τον πνιγμό.

Ο Αρειος Πάγος με την απόφαση του έκρινε μεταξύ άλλων:

-Τελέστηκε ομα­δι­κός βιασμός και η ερωτική συνεύ­ρεση δεν έγινε με την συναί­νεση της.

-Τα προ­βλή­ματα υγείας του ημε­δα­πού ήταν ασή­μα­ντα, οι ανα­φε­ρό­με­νες από­πει­ρες αυτο­κτο­νίας του δεν ήταν σοβαρές, αλλά κατ’ επίφαση και υπήρχε προ­σποι­ητή υπερ­βολή σε συμ­πτώ­ματα ψυχικής δια­τα­ρα­χής ώστε να τύχει της «ευνοϊ­κής» μετα­χεί­ρι­σης.

-Για τον ισχυ­ρι­σμό του ημε­δα­πού ότι είναι αρι­στε­ρό­χει­ρας, ανα­φο­ρικά με το πλήγμα στη θανούσα με το ηλε­κτρικό σίδερο και την πράξη της ανθρω­πο­κτο­νίας κρίθηκε πως αυτός δεν είναι αυτο­τε­λής, αλλά συνιστά υπε­ρα­σπι­στικό επι­χεί­ρημα του Δικα­στή­ριο της ουσίας δεν είχε υπο­χρέ­ωση να απο­φαν­θεί επ’ αυτού με ειδική και εμπε­ρι­στα­τω­μένη αιτιο­λο­γία.

-Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών δεν υπέπεσε στην πλημ­μέ­λεια της από­λυ­της ακυ­ρό­τη­τας κατά τη δια­δι­κα­σία κατά τη δια­δι­κα­σία στο ακρο­α­τή­ριο, για παρα­βί­αση των δια­τά­ξεων της προ­φο­ρι­κό­τη­τας και της δημο­σιό­τη­τας της δια­δι­κα­σίας στο ακρο­α­τή­ριο, καθώς και για έλλειψη ακρό­α­σης.

-Κρίθηκε ακόμη ότι δεν παρα­βιά­στηκε η αρχή της δίκαιης δίκης και το τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας ως και το δικαί­ωμα σε δίκαιη δίκη.

-Κρίθηκε τέλος ότι καλώς απορ­ρί­φθη­καν οι αυτο­τε­λείς ισχυ­ρι­σμοί και των δύο κατη­γο­ρου­μέ­νων.

Η οικο­γέ­νεια Τοπα­λούδη εκπρο­σω­πή­θηκε από τους δικη­γό­ρους κ.κ. Αλέξη Κούγια και Ευάγ­γελο Γκιου­γκή και οι κατη­γο­ρού­με­νοι δια των κ.κ. Χάρη Αμπράζη και Δημή­τριο Γεωρ­γα­ντέλλη – Λαγου­μίδη.