Σύλλογος ΑΜΕΑ Ρόδου: Πίσω από τη βιτρίνα της «πλούσιας» Ρόδου υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες>>

Από το Σύλλογο Επαρ­χίας ΑΜΕΑ Ρόδου ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Με αφορμή τα πρό­σφατα δημο­σιεύ­ματα των τοπικών εφη­με­ρί­δων που είδαν το φως της δημο­σιό­τη­τας, και παρου­σιά­ζουν τον απο­λο­γι­σμό της Διεύ­θυν­σης Κοι­νω­νι­κής Πολι­τι­κής και Υγείας του Δήμου Ρόδου, επι­θυ­μούμε να ανα­δεί­ξουμε τη διά­σταση που αφορά τα άτομα με ανα­πη­ρία, χρόνιες και σπάνιες παθή­σεις. Ανα­δει­κνύ­ε­ται για ακόμη μία φορά, μέσα από πραγ­μα­τικά στοι­χεία, μια κοι­νω­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα που υπάρχει στο νησί μας, αλλά συχνά παρα­μέ­νει αθέατη. Στοι­χεία που απο­τυ­πώ­νουν μια πραγ­μα­τι­κό­τητα την οποία ο Σύλ­λο­γός μας βιώνει καθη­με­ρινά μέσα από την επαφή του με εκα­το­ντά­δες συμπο­λί­τες μας. Γιατί πίσω από τους αριθ­μούς των ανα­πη­ρι­κών επι­δο­μά­των και των αιτή­σεων δεν κρύ­βο­νται απλώς στα­τι­στικά στοι­χεία, αλλά άνθρω­ποι που καθη­με­ρινά αγω­νί­ζο­νται να ζήσουν με αξιο­πρέ­πεια. Οι αριθμοί που αφορούν τα άτομα με ανα­πη­ρία, χρόνιες και σπάνιες παθή­σεις, δεν είναι στα­τι­στι­κές. Πίσω από κάθε αίτηση για ανα­πη­ρικό επίδομα, πίσω από κάθε δια­δι­κα­σία πιστο­ποί­η­σης ή κοι­νω­νι­κής υπο­στή­ρι­ξης, βρί­σκε­ται ένας άνθρω­πος , μια οικο­γέ­νεια που δίνει καθη­με­ρινό αγώνα για αξιο­πρεπή δια­βί­ωση. Άνθρω­ποι που καλού­νται να αντι­με­τω­πί­σουν όχι μόνο τις δυσκο­λίες της ανα­πη­ρίας τους, αλλά και τη φτώχεια, την ακρί­βεια, τον κοι­νω­νικό απο­κλει­σμό και το αυξη­μένο κόστος της υγείας και της καθη­με­ρι­νής τους ζωής. Τα στοι­χεία που αφορούν τα άτομα με ανα­πη­ρία , χρόνιες και σπάνιες παθή­σεις, είναι ιδιαί­τερα απο­κα­λυ­πτικά.

Οι εκα­το­ντά­δες αιτή­σεις και η διεκ­πε­ραί­ωση ανα­πη­ρι­κών επι­δο­μά­των μέσα από το Κέντρο Κοι­νό­τη­τας του Δήμου, απο­δει­κνύ­ουν ότι η ανάγκη είναι μεγάλη και διαρκής. Εμείς, το γνω­ρί­ζουμε…. Σε αυτά θα πρέπει να προ­στε­θούν και οι εκα­το­ντά­δες ανα­πη­ρι­κές παροχές που χορη­γού­νται απευ­θείας από τους ασφα­λι­στι­κούς φορείς στους δικαιού­χους, γεγονός που απο­τυ­πώ­νει ακόμη πιο καθαρά το πραγ­μα­τικό μέγεθος των αναγκών στο νησί μας. Δυστυ­χώς, αυτή είναι η πραγ­μα­τική εικόνα. Τα άτομα με ανα­πη­ρία , χρόνιες και σπάνιες παθή­σεις, απο­τε­λούν τη μεγα­λύ­τερη και πλέον ευάλωτη κοι­νω­νική ομάδα της χώρας μας. Το ανα­πη­ρικό κίνημα το επι­ση­μαί­νει εδώ και δεκα­ε­τίες, ενώ πλέον τα στοι­χεία το επι­βε­βαιώ­νουν με τον πιο ξεκά­θαρο τρόπο. Σύμφωνα με τα πιο πρό­σφατα δια­θέ­σιμα στοι­χεία, ένας στους δύο πολίτες με ανα­πη­ρία ηλικίας 16 έως 64 ετών ζει σε συν­θή­κες φτώ­χειας ή και κοι­νω­νι­κού απο­κλει­σμού, γεγονός που κατα­τάσ­σει την Ελλάδα στις χει­ρό­τε­ρες θέσεις της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Παράλ­ληλα, το ποσοστό των ατόμων με ανα­πη­ρία που βρί­σκο­νται σε κίνδυνο φτώ­χειας αυξή­θηκε από 28,3% το 2021 σε 33% το 2024, επι­βε­βαιώ­νο­ντας ότι η κατά­σταση επι­δει­νώ­νε­ται. (Ανα­μέ­νο­νται τα νεότερα επίσημα στοι­χεία για το 2025.) Η ανα­πη­ρία και η φτώχεια εξα­κο­λου­θούν να απο­τε­λούν ένα αχώ­ρι­στο δίδυμο. Το ίδιο και η ανα­πη­ρία με τον κοι­νω­νικό απο­κλει­σμό. Τα άτομα με ανα­πη­ρία, χρόνιες και σπάνιες παθή­σεις που αντι­προ­σω­πεύ­ουν περίπου το 10% του πλη­θυ­σμού της χώρας, συνε­χί­ζουν να δοκι­μά­ζο­νται από τη διαρκή ακρί­βεια στα βασικά αγαθά, από το αυξη­μένο κόστος της υγείας, των φαρ­μά­κων, των θερα­πειών, των μετα­κι­νή­σεων και του εξει­δι­κευ­μέ­νου εξο­πλι­σμού που απαιτεί η καθη­με­ρι­νό­τητά τους. Ως Σύλ­λο­γος το δια­πι­στώ­νουμε καθη­με­ρινά……Δεχό­μα­στε καθη­με­ρινά επι­σκέ­ψεις στα γραφεία μας , αλλά και τηλε­φω­νή­ματα από συμπο­λί­τες μας με ανα­πη­ρία, αλλά και από τις οικο­γέ­νειές τους, οι οποίοι ανα­ζη­τούν ενη­μέ­ρωση για τα δικαιώ­ματά τους. Πολλοί μας ρωτούν αν δικαιού­νται κάποιο ανα­πη­ρικό επίδομα ή άλλη παροχή, χωρίς να γνω­ρί­ζουν αν αυτό προ­βλέ­πε­ται ήδη από την ίδια την απόφαση πιστο­ποί­η­σης της ανα­πη­ρίας τους. Το γεγονός αυτό ανα­δει­κνύει ένα σοβαρό κενό ενη­μέ­ρω­σης, καθώς αρκετοί συμπο­λί­τες μας δεν έχουν λάβει την απα­ραί­τητη καθο­δή­γηση ώστε να αξιο­ποι­ή­σουν τα δικαιώ­ματα που τους ανα­γνω­ρί­ζει η Πολι­τεία. Δεν είναι λίγες οι περι­πτώ­σεις στις οποίες δια­πι­στώ­νουμε ότι άτομα με ανα­πη­ρία, χρόνια και σπάνια πάθηση δικαιού­νται πρό­σθε­τες οικο­νο­μι­κές παροχές ή επι­δό­ματα, χωρίς όμως να το γνω­ρί­ζουν. Ως απο­τέ­λε­σμα, για μεγάλα χρονικά δια­στή­ματα στε­ρού­νται οικο­νο­μι­κές ενι­σχύ­σεις που νόμιμα δικαιού­νται. Ως Σύλ­λο­γος, μέσα από την καθη­με­ρινή μας επαφή με τους συμπο­λί­τες μας, εντο­πί­ζουμε πολλές από αυτές τις περι­πτώ­σεις, τους ενη­με­ρώ­νουμε για τα δικαιώ­ματά τους και τους στη­ρί­ζουμε σε όλες τις απα­ραί­τη­τες δια­δι­κα­σίες, ώστε να μπο­ρέ­σουν να λάβουν τις παροχές που δικαιού­νται. Άλλοι επι­κοι­νω­νούν για να μάθουν αν πρό­κει­ται να αυξηθεί το ανα­πη­ρικό επίδομα, το οποίο εξα­κο­λου­θεί να ανέρ­χε­ται στο… «τερά­στιο» ποσό των 363 ευρώ τον μήνα! . Το λέμε με εμφανή ειρω­νεία, γιατί είναι προ­φα­νές ότι κανείς δεν μπορεί να καλύψει αξιο­πρε­πώς τις ανάγκες του με ένα τέτοιο ποσό, ιδιαί­τερα όταν η ανα­πη­ρία συνε­πά­γε­ται πρό­σθετα και μόνιμα έξοδα. Άνθρω­ποι μάς ρωτούν ακόμη αν θα υπάρξει ξανά διανομή τρο­φί­μων ή άλλων ειδών πρώτης ανάγκης, όπως συνέ­βαινε παλαιό­τερα μέσω ευρω­παϊ­κών προ­γραμ­μά­των. Ρωτούν αν θα δοθούν ξανά τρόφιμα, κρέας ή άλλα βασικά αγαθά. Είναι άνθρω­ποι υπε­ρή­φα­νοι. Διστά­ζουν να ζητή­σουν βοήθεια. Δυσκο­λεύ­ο­νται ακόμη και να περι­γρά­ψουν την πραγ­μα­τική τους κατά­σταση. Όταν όμως κερ­δί­σεις την εμπι­στο­σύνη τους, απο­κα­λύ­πτο­νται ιστο­ρίες που συγκλο­νί­ζουν. Ιστο­ρίες ανθρώ­πων που στε­ρού­νται βασικά αγαθά, που μετρούν κάθε ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, και που παλεύ­ουν καθη­με­ρινά να δια­τη­ρή­σουν την αξιο­πρέ­πειά τους. Σε πολλές περι­πτώ­σεις, οι συμπο­λί­τες μας με ανα­πη­ρία, χρόνιες και σπάνιες παθή­σεις, αδυ­να­τούν να προ­μη­θευ­τούν ακόμη και τον απα­ραί­τητο βοη­θη­τικό εξο­πλι­σμό που είναι ανα­γκαίος για την καθη­με­ρινή τους ζωή. Από ένα ανα­πη­ρικό αμα­ξί­διο, έναν περι­πα­τη­τήρα ή ένα ζευγάρι πατε­ρί­τσες, μέχρι άλλα βοη­θή­ματα που για πολλούς θεω­ρού­νται αυτο­νό­ητα, αλλά για αρκε­τούς συναν­θρώ­πους μας είναι οικο­νο­μικά απρό­σιτα. Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό πρόσωπο της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Να υπάρ­χουν άνθρω­ποι που δεν μπορούν να αγο­ρά­σουν ούτε τα μέσα που τους επι­τρέ­πουν να κινη­θούν, να αυτο­ε­ξυ­πη­ρε­τη­θούν ή να ζήσουν με στοι­χειώδη αξιο­πρέ­πεια. Και όταν το κράτος ή οι δια­δι­κα­σίες δεν μπορούν να καλύ­ψουν άμεσα αυτές τις ανάγκες, η τελευ­ταία τους ελπίδα είναι πολλές φορές ο Σύλ­λο­γός μας. Ως Σύλ­λο­γος, προ­σπα­θούμε καθη­με­ρινά να καλύ­ψουμε αυτό το κενό, προ­σφέ­ρο­ντας ενη­μέ­ρωση, συμ­βου­λευ­τική και υπο­στή­ριξη, ανα­ζη­τώ­ντας δωρεές και χορη­γίες για την προ­μή­θεια απα­ραί­τη­του βοη­θη­τι­κού εξο­πλι­σμού, και παρεμ­βαί­νο­ντας όπου μπο­ρούμε, ώστε κανένας συμπο­λί­της μας με ανα­πη­ρία , χρόνια ή σπάνια πάθηση να μη μείνει μόνος απέ­να­ντι στις δυσκο­λίες της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Πίσω από τη βιτρίνα της του­ρι­στι­κής, εύπορης και κοσμο­πο­λί­τι­κης Ρόδου, υπάρχει και αυτή η άλλη πραγ­μα­τι­κό­τητα….Μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που δεν πρέπει να κρύ­βε­ται. Η ανά­δειξή της δεν γίνεται για να ασκηθεί στείρα κριτική, αλλά γιατί μόνο όταν ανα­γνω­ρί­ζουμε το πραγ­μα­τικό μέγεθος του προ­βλή­μα­τος μπο­ρούμε να σχε­διά­σουμε απο­τε­λε­σμα­τι­κές κοι­νω­νι­κές πολι­τι­κές. Η κοι­νω­νία μας κρί­νε­ται από τον τρόπο που αντι­με­τω­πί­ζει τους πιο ευά­λω­τους πολίτες της. Τα άτομα με ανα­πη­ρία δεν ζητούν προ­νό­μια. Ο πολι­τι­σμός μιας κοι­νω­νίας δεν απο­τυ­πώ­νε­ται στις του­ρι­στι­κές της επι­τυ­χίες, αλλά στον τρόπο με τον οποίο στη­ρί­ζει τους πιο ευά­λω­τους πολίτες της. Και σε αυτόν τον τομέα έχουμε ακόμη πολλή δουλειά μπροστά μας……