Απορρίφθηκε η αγωγή του εφοπλιστή κατά του νεαρού συλλέκτη και των γονέων του για τα premium sneakers

• Το Δικαστήριο έκρινε ότι η συνεργασία των δύο πλευρών είχε τον χαρακτήρα σύμβασης μεσιτείας με αμοιβή και ότι ο ενάγων γνώριζε εξαρχής το πραγματικό τίμημα των αγορών, απορρίπτοντας στο σύνολό της την αγωγή με την οποία διεκδικούσε ποσά άνω των 130.000 ευρώ

Οριστική απάντηση στη δικαστική διαμάχη που είχε ανοίξει γύρω από τις αγοραπωλησίες συλλεκτικών αθλητικών παπουτσιών μεγάλης αξίας έδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου, το οποίο με απόφασή του που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2026 απέρριψε την αγωγή εφοπλιστή, κατοίκου Αττικής, κατά 3 ημεδαπών, κατοίκων Ρόδου. Πρόκειται για τον νεαρό, ανήλικο κατά τον κρίσιμο χρόνο, ο οποίος είχε αναδειχθεί σε κορυφαίο όνομα στον χώρο των συλλεκτικών sneakers, καθώς και για τους γονείς του, οι οποίοι ενάγονταν υπό την ιδιότητά τους ως ασκούντες τότε τη γονική του μέριμνα.
Τι ζητούσε ο ενάγων
Ο ενάγων, μέτοχος εταιρείας που διαχειρίζεται 19 ποντοπόρα πλοία και παθιασμένος συλλέκτης σπάνιων αθλητικών παπουτσιών, υποστήριξε ότι τον Ιανουάριο του 2021 συνήψε προφορικά με τον τότε ανήλικο σύμβαση άμισθης εντολής. Βάσει αυτής, όπως ισχυρίστηκε, ο νεαρός θα του υποδείκνυε ευκαιρίες αγοράς συλλεκτικών παπουτσιών από τη διεθνή αγορά και θα μεριμνούσε για την ολοκλήρωση των συναλλαγών, αναλαμβάνοντας τον έλεγχο της γνησιότητας και της κατάστασης των κομματιών πριν από κάθε παραγγελία, καθώς και την παραλαβή τους.
Ο ενάγων διατείνεται ότι περί τα μέσα Ιουλίου του 2021, με αφορμή μια αγορά που κατά τους ισχυρισμούς του δεν είχε εγκρίνει με το συγκεκριμένο τίμημα, ανακάλυψε ότι σε σειρά συναλλαγών ο αντισυμβαλλόμενός του τον είχε παραπλανήσει, εμφανίζοντας ως μέρος του τιμήματος ποσά τα οποία παρακρατούσε ως δική του αμοιβή, παρά τα συμφωνηθέντα. Ισχυρίστηκε ακόμη ότι 12 ζευγάρια παπουτσιών που αγόρασε με τη μεσολάβηση του νεαρού έφεραν φθορές και ελαττώματα που μείωναν την αξία τους. Με βάση το ιστορικό αυτό ζητούσε να υποχρεωθούν οι 3 εναγόμενοι να του καταβάλουν 66.452,22 ευρώ, ισόποσο των 75.820 δολαρίων ΗΠΑ, για τη ζημία από τα ελαττώματα, επιπλέον ποσά για 4 επιμέρους συναλλαγές τις οποίες τιτλοφορούσε στην αγωγή ως ζημίες 29.000, 5.500, 35.100 και 7.500 δολαρίων ΗΠΑ, καθώς και 30.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη, υποστηρίζοντας ότι επλήγη η φήμη του στον συναλλακτικό του κύκλο. Οι αξιώσεις θεμελιώνονταν σωρευτικά στις διατάξεις για την αδικοπραξία, την ενδοσυμβατική ευθύνη και τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, ενώ γινόταν επίκληση των αδικημάτων της απάτης και της απιστίας.
Το νομικό σκεπτικό της απόρριψης
Το δικαστήριο απέρριψε σημαντικό μέρος της αγωγής ήδη ως μη νόμιμο. Έκρινε ότι ο επικαλούμενος πλημμελής έλεγχος των παπουτσιών συνιστά, ακόμη και αν υποτεθεί αληθής, παραβίαση συμβατικής υποχρέωσης που δεν θεμελιώνει αδικοπρακτική ευθύνη. Ως προς την ενδοσυμβατική βάση, επισήμανε ότι η επικαλούμενη σύμβαση άμισθης εντολής θα έπασχε ούτως ή άλλως ακυρότητας, καθώς ο φερόμενος ως εντολοδόχος διήγε τότε το δέκατο έβδομο έτος της ηλικίας του και, σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα, ο ανήλικος είναι ικανός μόνο για δικαιοπραξίες από τις οποίες αποκτά αποκλειστικά έννομο όφελος, ενώ η εντολή του δημιουργούσε αναμφισβήτητα υποχρεώσεις. Απορριπτέα κρίθηκε και η επίκληση της απιστίας, αφού το αδίκημα προϋποθέτει διαχειριστική εξουσία επί ξένης περιουσίας, την οποία ο ίδιος ο ενάγων δεν επικαλέστηκε, αναφερόμενος αντιθέτως σε δική του έγκριση πριν από κάθε συναλλαγή.
Μεσιτεία με αμοιβή και όχι αφιλοκερδής εξυπηρέτηση
Στην ουσία της υπόθεσης, το δικαστήριο κατέληξε ότι η σχέση των δύο πλευρών δεν είχε χαριστικό χαρακτήρα, αλλά αποτελούσε σύμβαση μεσιτείας με αμοιβή. Όπως προκύπτει από το σκεπτικό της απόφασης, ο νεαρός είχε ήδη κατά τον χρόνο της συνεργασίας αναπτύξει επί 4 χρόνια επαγγελματική δραστηριότητα στον κλάδο, έχοντας διακριθεί ως ο κορυφαίος Έλληνας του χώρου και όντας ευρέως αναγνωρίσιμος στους διεθνείς κύκλους, με αποτέλεσμα να μην υφίσταται καμία ανάγκη να προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του για λόγους προβολής, όπως αβάσιμα ισχυρίστηκε ο ενάγων. Η εργασία που ανέλαβε χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα εξειδικευμένη και απαιτητική, σε μια αγορά με ελάχιστους πωλητές παγκοσμίως, στην οποία ο ενάγων δεν διέθετε ούτε τις γνωριμίες ούτε τον χρόνο για να κινηθεί μόνος του.
Καθοριστικό ρόλο στην κρίση του δικαστηρίου διαδραμάτισαν οι συνομιλίες των δύο πλευρών. Από αυτές προέκυψε ότι ο ενάγων κατέθετε ποσά σε λογαριασμούς χωρίς να έχει προηγηθεί οποιαδήποτε προκαταβολή για το κλείσιμο συμφωνίας, γεγονός που κατά το δικαστήριο σημαίνει ότι τα ποσά αυτά αποτελούσαν αμοιβή. Μνημονεύονται μάλιστα χαρακτηριστικές φράσεις του νεαρού, όπως ότι «η δική μου είναι τελευταία», σε αναφορά για το σύνολο των αμοιβών του, αλλά και ότι «πολλές φορές σας έχω παράσχει υπηρεσίες και πληροφορίες σχετικά με την αγορά συλλεκτικών παπουτσιών αφιλοκερδώς», φράση που, όπως σημειώνεται, δεν θα είχε νόημα αν η συμφωνία προέβλεπε εξαρχής παροχή χωρίς αντάλλαγμα. Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε και σε ηλεκτρονικό μήνυμα της 6 Αυγούστου 2021 από τον δικηγόρο του ενάγοντος, στο οποίο δεν αμφισβητούνταν η ύπαρξη συμφωνίας για αμοιβή αλλά μόνο ο καθορισμός συγκεκριμένου ύψους της.

Με βάση τα παραπάνω, το δικαστήριο έκρινε ότι δεν στοιχειοθετείται απάτη, καθώς ο ενάγων γνώριζε εξαρχής ότι το πραγματικό τίμημα κάθε αγοράς περιελάμβανε και την αμοιβή του μεσολαβητή. Το ερώτημα αν σε ορισμένες περιπτώσεις καταβλήθηκε αμοιβή μεγαλύτερη από τη συμφωνηθείσα χαρακτηρίστηκε από το δικαστήριο διαφορετικό αντικείμενο δίκης. Απορρίφθηκε, τέλος, ως μη νόμιμη και η ένσταση των εναγομένων περί καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος, με την οποία υποστήριζαν ότι ο ενάγων είχε ούτως ή άλλως ωφεληθεί από τη συνεργασία, έχοντας εξοικονομήσει 67.000 δολάρια από αγορές σε τιμές χαμηλότερες της εμπορικής αξίας.
Τους εναγόμενους εκπροσώπησε ο δικηγόρος Ρόδου κ. Μηνάς Τσέρκης, ενώ τον ενάγοντα ο δικηγόρος Αθηνών κ. Αλέξανδρος Αθανασίου.