“Αν έγραφε σήμερα το γνωστό ποίημα ο Καβάφης θα του έδινε τον τίτλο “Περιμένοντας τους Πρόσφυγες”

Οι πρό­σφυ­γες αυτοί, σαν άλλοι βάρ­βα­ροι, θα μας έσωζαν έστω  προ­σω­ρινά.

Με αρι­στουρ­γη­μα­τικό τρόπο και αξιο­ζή­λευτη πολι­τική επι­δε­ξιό­τητα, εφαρ­μό­ζο­ντας την πανάρ­χαια πλην άκρως απο­τε­λε­σμα­τική μέθοδο του “διαίρει και βασί­λευε”, καταρ­γεί­ται το τελευ­ταίο κεκτη­μένο για τα νησιά μας, που με διά­φο­ρες μορφές (ειδικά φορο­λο­γικά καθε­στώτα, ατέ­λειες κα.) ίσχυε για δεκάδες χρόνια, πριν ακόμη κι απ την ενσω­μά­τωση με την Ελλάδα. Πρώτα η Ρόδος και η Κάρ­πα­θος, ύστερα τα 27 νησιά και προ­σε­χώς τα υπό­λοιπα 5.

Την κου­βέ­ντα για το ποιος τα ψήφισε και ποιος είναι ανα­γκα­σμέ­νος να τα εφαρ­μό­σει θα την προ­σπε­ρά­σουμε με ένα μόνο σχόλιο: ότι ψηφί­ζε­ται στη βουλή μπορεί και να καταρ­γη­θεί απ τη βουλή. Εφόσον μπο­ρού­σαν να παρα­τεί­νουν την ισχύ των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ δυνη­τικά θα μπο­ρού­σαν και να τους δια­τη­ρή­σουν. Εκείνο που έχει όμως τη μεγα­λύ­τερη σημασία είναι το γεγονός ότι οι συνέ­πειες αυτής της κατάρ­γη­σης θα είναι ολέ­θριες για την ζωή των κατοί­κων αυτών των νησιών, που καλού­νται να πλη­ρώ­σουν “το μάρμαρο” για τα δεινά της χώρας, χωρίς όμως να έχουν ωφε­λη­θεί το ίδιο με την υπό­λοιπη χώρα κατά τη διάρ­κεια της κατα­στρο­φι­κής εποχής, όπως απο­δεί­χθηκε, των παχιών αγε­λά­δων. Και για να κατα­λα­βαί­νουμε τι λέμε κάποιοι θεωρούν ίσους τους κατοί­κους του Μαρα­θιού(3), της Κινάρου (1), των Λεβίθων (3) της Ψερίμου 30, των Αρκιών (40), του Αγα­θο­νη­σίου (180), οι οποίοι το μόνο που δεν χρειά­ζε­ται ν’ αγο­ρά­σουν είναι ο αέρας που ανα­πνέ­ουν.

Ίσους με όλους τους άλλους που μπαί­νουν στο αυτο­κί­νητο και ανά πάσα στιγμή έχουν πρό­σβαση παντού και σε όλα τα δημόσια αγαθά.

Οι λιγο­στοί αυτοί ήρωες, κάτοι­κοι του ξεχα­σμέ­νου Αιγαίου, καλού­νται να πλη­ρώ­σουν τα Ολυ­μπιακά έργα, τις κρε­μα­στές γέφυρες, την Εγνατία, την Ολυμπία και την Ιόνια οδό τα οποία ενδε­χό­μενα να μην τα δουν καν ποτέ.

Και σε 6 μήνες από τώρα θα πλη­ρώ­νουν το ίδιο και τα άλλα 5 νησιά που έχουν δομές προ­σφύ­γων. Κάτι σαν “παρη­γο­ριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του”.

Είναι προ­φα­νές πως ούτε οι ευρω­παίοι αλλά δυστυ­χώς ούτε “οι δικοί μας” μπορούν να αισθαν­θούν τι σημαί­νει να ζεις και να μεγα­λώ­νεις την οικο­γέ­νεια σου σε ένα ακρι­τικό νησί.

Πεποί­θηση μας είναι ότι όλοι ανε­ξαι­ρέ­τως οι τοπικοί μας βου­λευ­τές το πάλεψαν, ο καθένας απ τη δική του θέση, όμως η δύναμη τους στάθηκε ισχνή μπροστά στα τετε­λε­σμένα.

Αυτά που τώρα ακού­γο­νται περί μετα­φο­ρι­κού ισο­δύ­να­μου και για δια­φό­ρων ειδών άλλες παροχές και που παρου­σιά­ζο­νται ως αντι­στάθ­μι­σμα, εμείς ως αυτο­διοί­κηση δια­χρο­νικά τα ζητά­γαμε ως επι­πρό­σθετα, έτσι ώστε να μην μειο­νε­κτούμε συνεχώς, και όχι για να αντι­κα­τα­στή­σουν κάποιο άλλο προ­νό­μιο, που ούτως ή άλλως ήταν πολύ λίγο για να απα­λύ­νει τη σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώνουν οι ακρίτες ειδικά τους χει­με­ρι­νούς μήνες.

Πολλά δε απ’ αυτά, θα απο­τε­λέ­σουν επι­λε­κτική και εφάπαξ παροχή και σε καμία περί­πτωση δεν θα έχουν τον μόνιμο και ορι­ζό­ντιο χαρα­κτήρα των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών.

Με άλλα λόγια μπαί­νουμε σε μια δύσκολη περίοδο περε­ταίρω ύφεσης με παρά­πλευ­ρες απώ­λειες, καθώς θα απο­τε­λέ­σει πλήγμα για τον του­ρι­σμό μας η επα­κό­λουθη αύξηση των τιμών, μέσα σ’ ένα άκρως αντα­γω­νι­στικό περι­βάλ­λον, όπως δια­μορ­φώ­νε­ται σήμερα, εξαι­τίας της δεινής οικο­νο­μι­κής κατά­στα­σης της Τουρ­κίας. Στην επόμενη απο­γραφή, που θα γίνει σε λίγα χρόνια, θα κατα­λά­βουν όλοι αυτό που τώρα εμείς φωνά­ζουμε, όμως θα είναι αργά για θρήνους και κλαυθ­μούς.

Πρό­κει­ται για το μεγα­λύ­τερο έγκλημα που θα έχει προ­κλη­θεί σε βάρος της νησιω­τι­κό­τη­τας με απρό­βλε­πτες συνέ­πειες για την ίδια μας την πατρίδα.

Με εκτί­μηση

Φώτης Μάγγος

Δήμαρ­χος Λειψών