Παυλόπουλος: Η Ελλάδα έχει δικαίωμα να θωρακίζει αμυντικά όλα, ανεξαιρέτως, τα νησιά του Αιγαίου

Ο τέως Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας και Επί­τι­μος Καθη­γη­τής του Εθνικού και Καπο­δι­στρια­κού Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών κ. Προ­κό­πιος Παυ­λό­που­λος, μίλησε στην Δια­δι­κτυακή Επι­στη­μο­νική Εκδή­λωση της Ένωσης Αστικολόγων- με αφορμή τα 200 χρόνια από την Εθνε­γερ­σία του 1821 -με θέμα: «Η αμυ­ντική θωρά­κιση των Ελλη­νι­κών Νησιών του Αιγαίου κατά το Διεθνές και το Ευρω­παϊκό Δίκαιο».  Στο πλαίσιο αυτό, κ. Προ­κό­πιος Παυ­λό­που­λος επι­σή­μανε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

«Κλι­μα­κώ­νο­ντας τις προ­κλή­σεις της η Τουρκία άρχισε, πάντα στο πλαίσιο της πάγιας τακτι­κής της να προ­σθέ­τει ανύ­παρ­κτα ζητή­ματα προς δια­πραγ­μά­τευση με την Ελλάδα -και, συνα­κό­λουθα, ν’ αμφι­σβη­τεί την αδια­πραγ­μά­τευτη Εθνική μας Θέση, ότι μεταξύ μας υφί­στα­ται μια, και μόνη, διαφορά, εκείνη της οριο­θέ­τη­σης της νησιω­τι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας και της αντί­στοι­χης ΑΟΖ στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσόγειο- να εγείρει εκ νέου και ζήτημα ως προς το αν η Ελλάδα έχει δικαί­ωμα να θωρα­κί­ζει αμυ­ντι­κώς όλα, ανε­ξαι­ρέ­τως, τα Νησιά της στο Αιγαίο, και μάλιστα ανε­ξαρ­τή­τως του ποια είναι η έκτασή τους και αν κατοι­κού­νται ή όχι.

Α. Όπως ήδη τονί­σθηκε, Εθνική μας Θέση είναι ότι μεταξύ Ελλάδας και Τουρ­κίας υφί­στα­ται μια, και μόνη, διαφορά, εκείνη της οριο­θέ­τη­σης της νησιω­τι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας και της αντί­στοι­χης ΑΟΖ στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο.  Ουδένα δε ζήτημα υφί­στα­ται ως προς την αμυ­ντική θωρά­κιση των Ελλη­νι­κών Νησιών του Αιγαίου, όπως συνά­γε­ται και από τ’ ακό­λουθα:

1. Η Ελλάδα έχει το δικαί­ωμα -αλλά και την υπο­χρέ­ωση, αφού τούτο αφορά την προ­στα­σία της Ελλη­νι­κής Επικράτειας- τόσο για δικό της λογα­ρια­σμό όσο και απέ­να­ντι στην Ευρω­παϊκή Ένωση, ως πλήρες Κράτος-Μέλος της, να θωρα­κί­ζει αμυ­ντι­κώς όλα, ανε­ξαι­ρέ­τως, τα Νησιά της στο Αιγαίο, ανε­ξαρ­τή­τως της έκτασης του εδάφους τους και του αν κατοι­κού­νται ή όχι. Το δικαί­ωμα αυτό στη­ρί­ζε­ται στις δια­τά­ξεις του άρθρου 51 του Κατα­στα­τι­κού Χάρτη του ΟΗΕ, οι οποίες κατο­χυ­ρώ­νουν το δικαί­ωμα Κράτους-Μέλους του ΟΗΕ περί «νόμιμης άμυνας» όχι μόνο σε περί­πτωση ένοπλης επί­θε­σης ενα­ντίον του, αλλά και σε περί­πτωση «απειλής χρήσης βίας» ή ακόμη και «επι­κεί­με­νης απειλής», όπως προ­κύ­πτει από την πάγια πρα­κτική αυτού τούτου του ΟΗΕ.  Και είναι δεδο­μένο ότι η Τουρκία, ιδίως μετά την εισβολή στην Κύπρο το 1974, το εντελώς αυθαί­ρετο «casus belli» ως προς την επέ­κταση της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης και τον σχη­μα­τι­σμό της «Στρα­τιάς του Αιγαίου», απειλεί δια­χρο­νι­κώς και ευθέως την Ελλάδα, και με την χρήση βίας -όπως απο­δει­κνύει, επι­προ­σθέ­τως, η πρό­σφατη στάση της, μετά την «σύναψη» του λεγό­με­νου «τουρ­κο­λι­βυ­κού μνη­μο­νίου»- παρα­βιά­ζο­ντας ευθέως το Διεθνές Δίκαιο και, κατ’ εξοχήν, το Δίκαιο της Θάλασ­σας κατά την «Σύμβαση του Montego Bay» του 1982.  Σύμβαση, η οποία δεσμεύει και την Τουρκία, μέσω γενικώς παρα­δε­δεγ­μέ­νων κανόνων του Διε­θνούς Δικαίου.

2. Πέραν τούτων, η Τουρκία ουδόλως και καθ’ οιον­δή­ποτε τρόπο μπορεί να επι­κα­λεί­ται την Σύμβαση Ειρήνης των Παρι­σίων του 1947, δια της οποίας παρα­χω­ρή­θη­καν τα Δωδε­κά­νησα στην Ελλάδα.  Και αυτό επειδή η Τουρκία δεν υπήρξε συμ­βαλ­λό­μενο μέρος στην ως άνω Συνθήκη, η οποία έχει συνα­φθεί μεταξύ των Συμ­μά­χων νικητών του Β΄ Παγκό­σμιου Πολέμου και της Ιταλίας.  A fortiori, η Τουρκία οφείλει να σέβεται, στο ακέραιο, την Συνθήκη Ειρήνης, η οποία συνιστά, έναντι αυτής, «res inter alios acta».

B. To ίδιο δικαί­ωμα -άρα και την ίδια υποχρέωση- αντλεί η Ελλάδα και με βάση το Ευρω­παϊκό Δίκαιο και το αντί­στοιχο Ευρω­παϊκό Κεκτη­μένο, σύμφωνα με τις ακό­λου­θες διευ­κρι­νί­σεις και υπό τα δεδο­μένα της διαρκώς εντει­νό­με­νης προ­κλη­τι­κής και επι­θε­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς της Τουρ­κίας απέ­να­ντί της:

1. Οι δια­τά­ξεις του άρθρου 42 παρ. 7 εδ. α΄ της Συν­θή­κης της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης (ΣΕΕ), οι οποίες κατο­χυ­ρώ­νουν τις θεσμι­κές εγγυ­ή­σεις ενερ­γο­ποί­η­σης της ρήτρας «Αμοι­βαίας Άμυνας», όταν απει­λεί­ται Κράτος-Μέλος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, παρα­πέ­μπουν ευθέως, ως προς τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις ενερ­γο­ποί­η­σης της ρήτρας αυτής, στις προ­μνη­μο­νευό­με­νες δια­τά­ξεις του άρθρου 51 του Κατα­στα­τι­κού Χάρτη του ΟΗΕ.  Κατά τούτο, οι ως άνω δια­τά­ξεις απο­τε­λούν μέρος και του Ευρω­παϊ­κού Κεκτη­μέ­νου, οπότε η Ελλάδα έχει το δικαί­ωμα αμυ­ντι­κής θωρά­κι­σης των Νησιών του Αιγαίου ενα­ντίον της τουρ­κι­κής απειλής και με βάση το θεσμικό πλαίσιο του Ευρω­παϊ­κού Δικαίου και του αντί­στοι­χου Ευρω­παϊ­κού Κεκτη­μέ­νου.

2. Επι­πλέον, και ενόψει της κατά­φω­ρης τουρ­κι­κής προ­κλη­τι­κό­τη­τας και ευθείας απειλής ενα­ντίον της, η Ελλάδα δικαιού­ται, ανά πάσα στιγμή, να ζητήσει, ως Κράτος-Μέλος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, την ενερ­γο­ποί­ηση της ρήτρας «Αμοι­βαίας Άμυνας», κατά τις δια­τά­ξεις του άρθρου 42 παρ. 7 της ΣΕΕ. Προς την κατεύ­θυνση αυτή η Ελλάδα μπορεί να επι­κα­λε­σθεί την πρα­κτική, η οποία έχει έως τώρα ακο­λου­θη­θεί στο πλαίσιο της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, για την ενερ­γο­ποί­ηση της ως άνω ρήτρας, ιδίως στις σχέσεις μεταξύ Γαλλίας και Γερ­μα­νίας.

Είναι παρή­γορο το γεγονός ότι του­λά­χι­στον την προ­κλη­τική στάση της Τουρ­κίας έχει πλέον κατα­νο­ή­σει η Ευρω­παϊκή Ένωση -παρά το γεγονός ότι εμφα­νί­ζε­ται, δυστυ­χώς, ακόμη διστα­κτική να επι­βά­λει τις προ­βλε­πό­με­νες κυρώ­σεις ενα­ντίον της, τακτική η οποία πρέπει αμέσως ν’ αλλάξει και για το συμ­φέ­ρον της ίδιας της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης- αλλά και οι ΗΠΑ.  Οι επα­νει­λημ­μέ­νες σαφείς δηλώ­σεις, κατά τους τελευ­ταί­ους μήνες, των Υπουρ­γών Εξω­τε­ρι­κών των ΗΠΑ ενα­ντίον της τουρ­κι­κής προ­κλη­τι­κό­τη­τας και παρα­βα­τι­κό­τη­τας επι­βε­βαιώ­νουν την ως άνω δια­πί­στωση. Βεβαίως, απο­μέ­νει οι δηλώ­σεις ενα­ντίον της Τουρ­κίας, από κάθε πλευρά, να μετου­σιω­θούν και σε πράξη, δοθέ­ντος ότι μόνο τότε η Τουρκία θα υπο­χρε­ω­θεί να σεβα­σθεί τα ανα­φέ­ρετα δικαιώ­ματα της Ελλάδας και, εν τέλει, το σύνολο του Διε­θνούς και του Ευρω­παϊ­κού Δικαίου.