Παλεύουμε με το αδύνατο

Ο του­ρι­σμός μας έχει στηθεί πάνω στη μαζι­κό­τητα. Να είναι γεμάτο το ξενο­δο­χείο, πατείς με πατώ στα μπαρ, στα εστια­τό­ριο, στα κλαμπ. Πακτω­μένα όλα, στε­νά­χωρα, ασφυ­κτικά τρα­πέ­ζια, να μην χωρά άλλο. Πολλές φορές κατα­νοητό, ειδικά στα νησιά. Μικρο­σκο­πικά μαγαζιά κατά μήκος σοκα­κιών που όλα στη­ρί­ζο­νται ότι θα έρθει πολύς κόσμος για να που­λή­σουν από κάτι. Αυτός ο του­ρι­σμός δεν μπορεί να υπο­στη­ρί­ξει υγειο­νο­μικά μέτρα όπως αυτά που απαι­τού­νται. Είναι απλώς αδύνατο πρα­κτικά. Και αν τους ζητή­σουμε να δου­λέ­ψουν με 40-50% χωρη­τι­κό­τητα ή ακόμη λιγό­τερο, απλώς δεν θα ανοί­ξουν ποτέ. Γιατί δεν τους συμ­φέ­ρει. Από τη στιγμή, λοιπόν, που απο­φα­σί­στη­καν το άνοιγμα των συνόρων, η δια­κί­νηση του­ρι­στών, το άνοιγμα των κατα­στη­μά­των και όλων των δρα­στη­ριο­τή­των που συνε­πά­γο­νται συγ­χρω­τι­σμό, το απο­τέ­λε­σμα θα είναι το ανα­με­νό­μενο: η επα­νά­καμψη των κρου­σμά­των απευ­χό­μα­στε και των θανάτων, μέχρι η επι­στήμη να κάνει το θαύμα της. Πάντως όχι τα υγιειο­νο­μικά πρω­τό­κολλα για τα νησιά.