ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Απορρίφθηκε η προσφυγή του Δήμου Ρόδου κατά του Ελληνικού Δημοσίου για απόφαση που δικαίωσε υπερήλικη

Δαμιανός Αθανασίου 3 λεπτά ανάγνωση
Διοικητικό Πρωτοδικείο

Με την υπ’ αρίθμ. 96/2019 απόφαση, που εξέδωσε το 2ο Τρι­με­λές Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απορ­ρί­φθηκε η προ­σφυγή του Δήμου Ρόδου κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου για την ακύρωση της 18/13-6-2014 από­φα­σης της Ειδικής Επι­τρο­πής του άρθρου 152 του ν. 3463/2006 της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου με την οποία είχε γίνει δεκτή η από 15 Απρι­λίου 2015 προ­σφυγή της Χαράς – Ευφρο­σύ­νης Γκί­νε­ρουπ κατά απο­φά­σεως του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, που επε­δί­ωξε την αυτο­δί­καιη άρση ρυμο­το­μι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης.

Πιο συγκε­κρι­μένα η προη­γού­μενη δημο­τική αρχή Ρόδου είχε υποστεί αλλε­πάλ­λη­λες ήττες στην ένδικη διαφορά της με την 78χρονη, τότε Χαρά Ευφρο­σύνη Γκί­νε­ρουπ για την πολύ­κροτη υπόθεση απαλ­λο­τρί­ω­σης ακι­νή­του στο Ροδίνι προ 40ετίας.

Η επι­τροπή του άρθρου 152 της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου έκανε συγκε­κρι­μένα δεκτή την αίτηση της 78χρονης και έκρινε ότι το δημο­τικό συμ­βού­λιο Ρόδου αναρ­μο­δίως προέβη στην έκδοση δια­πι­στω­τι­κής πράξης με την οποία ισχυ­ρί­στηκε ότι η επίδικη απαλ­λο­τρί­ωση είναι αυτο­δι­καίως άκυρη.

Η επι­τροπή του άρθρου 152 έκρινε συγκε­κρι­μένα ότι τέτοια αρμο­διό­τητα δεν είχε καν το δημο­τικό συμ­βού­λιο Ρόδου!

Θυμί­ζουμε ότι το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου είχε κρίνει μάλιστα παρά­νομη την ίδια απόφαση.

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου όχι μόνο απέρ­ριψε και τις τρεις αιτή­σεις ανα­στο­λών του Δήμου Ρόδου κατά της εκτέ­λε­σης των κατα­διω­κτι­κών μέτρων που κίνησε η 78χρονη για να εισπρά­ξει το τίμημα της απαλ­λο­τρί­ω­σης ακι­νή­του της στο Ροδίνι, που έχει κριθεί αμε­τα­κλή­τως, αλλά έκρινε και παρά­νομη την απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου με την οποία επι­χει­ρή­θηκε να ανα­κλη­θεί η συγκε­κρι­μένη απαλ­λο­τρί­ωση με επί­κληση λόγων που δεν έχουν έρεισμα στο νόμο και τη νομο­λο­γία!

Η δικα­στική απόφαση δημο­σιεύ­θηκε μάλιστα λίγες ώρες μετά από τους δημό­σιους ισχυ­ρι­σμούς του πρώην δημάρ­χου Ρόδου περί “σκαν­δα­λώ­δους είσπρα­ξης του τιμή­μα­τος της απαλ­λο­τρί­ω­σης” παρότι δεν υπήρχε καμία νόμιμη αιτία (είχαν απορ­ρι­φθεί και τα τρία αιτή­ματα του Δήμου για την έκδοση ισά­ριθ­μων προ­σω­ρι­νών δια­τα­γών) για την εκτέ­λεση της κατά­σχε­σης.

Ο πρώην δήμαρ­χος Ρόδου επε­δί­ωξε μάλιστα με τις δηλώ­σεις του να πείσει ότι η είσπραξη των χρη­μά­των τυγ­χά­νει παρά­νομη και για τον πρό­σθετο λόγο ότι δεν κατα­τέ­θηκε από την 78χρονη ισόποση εγγυ­η­τική επι­στολή παρότι είναι σε γνώση τόσο του ίδιου όσο και της νομικής του υπη­ρε­σίας ότι το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας με την υπ΄α­ρίθμ. 9/2013 απόφασή του έχει κρίνει ότι η επίμαχη διάταξη αντί­κει­ται στα άρθρα 94 παρ. 4 και 95 παρ. 5 του Συντάγ­μα­τος, καθώς και στην αρχή της ισό­τη­τας των δια­δί­κων.

Ο Δήμος Ρόδου ισχυ­ρί­στηκε ότι, εφόσον έχει παρέλ­θει χρονικό διά­στημα δέκα οκτώ μηνών από τη δημο­σί­ευση της από­φα­σης προ­σω­ρι­νού καθο­ρι­σμού τιμής μονάδας της ανα­γκα­στι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης και από τη δημο­σί­ευση της από­φα­σης ορι­στι­κού καθο­ρι­σμού τιμής μονάδας της ίδιας απαλ­λο­τρί­ω­σης, χωρίς να έχει κατα­βλη­θεί στη δικαιούχο και χωρίς να έχει κατα­τε­θεί δημο­σίως η απο­ζη­μί­ωση, η παρα­πάνω ανα­γκα­στική απαλ­λο­τρί­ωση έχει αυτο­δι­καίως αρθεί.

Ο ισχυ­ρι­σμός αυτός του Δήμου Ρόδου κρίθηκε από το δικα­στή­ριο “μη νόμιμος και, συνεπώς, απορ­ρι­πτέος”.

Το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο με την απόφασή του απέρ­ριψε τον ισχυ­ρι­σμό του Δήμου Ρόδου ότι η ηλι­κιω­μένη δεν είχε έννομο συμ­φέ­ρον για την άσκηση της προ­σφυ­γής νομι­μό­τη­τας, επειδή εισέ­πραξε, εν τω μεταξύ, την ορι­σθείσα με την απόφαση του Εφε­τείου για τον καθο­ρι­σμό ορι­στι­κής τιμής μονάδας απο­ζη­μί­ωση κατόπιν έκδοσης δια­τα­γής πλη­ρω­μής (07/16-01-2014), διότι άσκησε την 70/02-02-2012 αγωγή ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με αίτημα την κατα­βολή σε αυτή της επι­δι­κα­σθεί­σας με την ως άνω απόφαση του Εφε­τείου απο­ζη­μί­ωση και τέλος, διότι με την άρση της απαλ­λο­τρί­ω­σης η ανωτέρω αποκτά ελεύ­θερη και πλήρη κυριό­τητα του απαλ­λο­τριω­τέου.

Εκρινε ειδι­κό­τερα ότι η Χαρά – Ευφρο­σύνη Γκί­νε­ρουπ ως ιδιο­κτή­τρια του ρυμο­το­μού­με­νου ακι­νή­του είχε δικαί­ωμα απο­ζη­μί­ω­σης λόγω της ρυμο­το­μι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης, προ­ϋ­πό­θεση της οποίας (απο­ζη­μί­ω­σης) ήταν η δια­τή­ρηση της απαλ­λο­τρί­ω­σης και για το λόγο αυτό είχε έννομο συμ­φέ­ρον να ασκήσει προ­σφυγή νομι­μό­τη­τας κατά της πράξης του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου του προ­σφεύ­γο­ντος Δήμου με την οποία βεβαιώ­θηκε η αυτο­δί­καιη άρση της.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.