Η ΔΕΡΜ Α.Ε. «σπάει» ξανά το φίλτρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου

• Με απόφαση του Διοι­κη­τι­κού της Συμ­βου­λίου, η ΔΕΡΜ Α.Ε. προχωρά σε δια­γω­νι­σμό 257.755 ευρώ για υπη­ρε­σίες υπο­στή­ρι­ξης αθλη­τι­κών εγκα­τα­στά­σεων, παρα­κάμ­πτο­ντας τη θεσμική δια­δι­κα­σία προ­συμ­βα­τι­κού ελέγχου του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου, μια ακόμη πρα­κτική που γεννά ερω­τή­ματα για τη νομι­μό­τητα και τη λογο­δο­σία

Η ΔΕΡΜ Α.Ε. συνε­χί­ζει να κινεί­ται σε γκρίζες ζώνες της θεσμι­κής επο­πτείας, επι­βε­βαιώ­νο­ντας την επιλογή της να απο­φύ­γει —για ακόμη μία φορά— τον προ­συμ­βα­τικό έλεγχο του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου. Σύμφωνα με το υπ’ αριθμόν 288 πρα­κτικό του Διοι­κη­τι­κού της Συμ­βου­λίου, στις 20 Μαΐου 2025 εγκρί­θηκε ομο­φώ­νως η διε­νέρ­γεια ανοι­κτού δια­γω­νι­σμού ύψους 257.755,21 ευρώ (με ΦΠΑ), για υπη­ρε­σίες υπο­στή­ρι­ξης της λει­τουρ­γίας πέντε αθλη­τι­κών εγκα­τα­στά­σεων, χωρίς να ενερ­γο­ποι­η­θεί η δια­δι­κα­σία ελέγχου που προ­βλέ­πε­ται για δημό­σιες συμ­βά­σεις αυτής της τάξης.

Η απόφαση εντά­χθηκε εκτός ημε­ρή­σιας διά­τα­ξης και αφορά στη λει­τουρ­γική και οργα­νω­τική υπο­στή­ριξη των αθλη­τι­κών υπο­δο­μών σε Ιαλυσό, Καλ­λι­θέα, Κρε­μα­στή και πόλη Ρόδου, τις οποίες η ΔΕΡΜ Α.Ε. έχει ανα­λά­βει έως το τέλος του έτους. Το επι­χεί­ρημα της διοί­κη­σης είναι σαφές: η έλλειψη προ­σω­πι­κού και οι χρο­νο­βό­ρες δια­δι­κα­σίες προ­σλή­ψεων καθι­στούν ανα­γκαία τη σύναψη σύμ­βα­σης με ιδιώτη, με κρι­τή­ριο την οικο­νο­μι­κό­τερη προ­σφορά.

Ωστόσο, το ουσιώ­δες ερώτημα που προ­κύ­πτει δεν είναι το αν υπάρ­χουν πραγ­μα­τι­κές ανάγκες — αλλά το γιατί και πώς επι­λέ­γε­ται ξανά η παρά­καμψη της συνταγ­μα­τικά προ­βλε­πό­με­νης δια­δι­κα­σίας προ­συμ­βα­τι­κού ελέγχου, ιδίως όταν πρό­κει­ται για δαπάνες δημό­σιου χαρα­κτήρα. Η πρα­κτική αυτή, που επα­να­λαμ­βά­νε­ται, υπο­νο­μεύει την εμπι­στο­σύνη στους θεσμούς ελέγχου και θέτει σε δοκι­μα­σία τη δια­φά­νεια στις δημο­τι­κές εται­ρείες.

Παρότι η ΔΕΡΜ Α.Ε. επι­κα­λεί­ται τη νομι­μό­τητα μέσω του Ν. 4412/2016, του οποίου επι­κα­λεί­ται δια­τά­ξεις περί “κάτω των ορίων” συμ­βά­σεων, η συνο­λική εικόνα δημιουρ­γεί εύλογες απορίες: γιατί μία σύμβαση σχεδόν 260.000 ευρώ, που επι­βα­ρύ­νει τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό της εται­ρείας και κατ’ επέ­κταση τον Δήμο, δεν περνά από το φίλτρο ελέγχου της συνταγ­μα­τικά κατο­χυ­ρω­μέ­νης Αρχής;

Την ίδια στιγμή, οι ίδιες οι απο­φά­σεις προ­βλέ­πουν τη δυνα­τό­τητα παρά­τα­σης της σύμ­βα­σης για επι­πλέον δύο μήνες, αυξά­νο­ντας τη διάρ­κεια της δαπάνης. Αν αυτό δεν είναι τεμα­χι­σμός αρμο­διο­τή­των και προ­ϋ­πο­λο­γι­σμών με σκοπό την αποφυγή θεσμι­κής επο­πτείας, τότε τι είναι;

Οι πρα­κτι­κές αυτές, αν και νομικά θωρα­κι­σμέ­νες, δοκι­μά­ζουν τα όρια της θεσμι­κής νομι­μο­ποί­η­σης και της δια­φά­νειας. Ειδικά όταν επα­να­λαμ­βά­νο­νται σε κάθε κύκλο παρό­μοιων συμ­βά­σεων.

Η ανάγκη για στε­λέ­χωση, η επεί­γουσα φύση λει­τουρ­γι­κών απαι­τή­σεων και η πίεση του χρόνου δεν μπορούν να απο­τε­λούν διαρκή άλλοθι. Αντί­θετα, ανα­δει­κνύ­ουν τον βαθύ­τερο θεσμικό κίνδυνο: τη στα­διακή εξοι­κεί­ωση της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης με πρα­κτι­κές παρά­καμ­ψης του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου.

Η δημόσια συζή­τηση που θα έπρεπε να ανοίξει, δεν αφορά μόνο αυτή τη σύμβαση. Αφορά το πώς δια­χει­ρί­ζο­νται οι δημο­τι­κές επι­χει­ρή­σεις τα χρήματα των πολιτών — και πώς εξα­σφα­λί­ζε­ται ότι οι όροι δια­φά­νειας, ισό­τη­τας και ελέγχου δεν είναι δια­κο­σμη­τι­κές δια­τά­ξεις σε ένα κείμενο δια­κή­ρυ­ξης, αλλά θεμε­λιώ­δεις πυλώνες της δημο­κρα­τι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης.