Το Ελεγκτικό Συνέδριο απορρίπτει έφεση πυρόπληκτης από τη Λάμπη της Κω λόγω μη μόνιμης κατοικίας

• Η απόφαση 764/2025 του Πρώτου Τμή­μα­τος του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου επι­βε­βαιώ­νει ότι η οικο­νο­μική ενί­σχυση των 3.000 ευρώ για τους πυρο­πα­θείς του 2007 προ­ο­ρι­ζό­ταν απο­κλει­στικά για μόνι­μους κατοί­κους πλη­γει­σών περιο­χών • Η εκκα­λούσα, κάτοι­κος Λάμπης Κω, κρίθηκε ότι δεν πλη­ρούσε το κρι­τή­ριο

Δεκα­ε­πτά χρόνια μετά τις κατα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές του 2007, η Δικαιο­σύνη έρχεται να επα­νε­ξε­τά­σει ποιος δικαιού­ται να λάβει και ποιος να επι­στρέ­ψει την έκτακτη οικο­νο­μική ενί­σχυση των 3.000 ευρώ.

Η υπόθεση αφορά γυναίκα, κάτοικο Λάμπης Κω Δωδε­κα­νή­σου, η οποία είχε λάβει το 2007 το επίμαχο ποσό με βάση κοινή υπουρ­γική απόφαση που προ­βλέ­πει στήριξη για περιου­σίες που επλή­γη­σαν από τις φωτιές. Η ζημιά της αφο­ρούσε ακίνητο στη Ζαχάρω Ηλείας. Όμως, το Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο απε­φάνθη: δεν επαρκεί η ύπαρξη πλη­γεί­σας περιου­σίας – απαι­τεί­ται και μόνιμη κατοι­κία στην περιοχή που επλήγη.

Το χρονικό της υπό­θε­σης

Η εκκα­λούσα εισέ­πραξε τα 3.000 ευρώ το 2007 μέσω τρα­πε­ζι­κού κατα­στή­μα­τος, δηλώ­νο­ντας ότι η περιου­σία της είχε υποστεί ζημιές. Ωστόσο, όταν ζητή­θηκε μετα­γε­νέ­στερα ο έλεγχος των δικαιο­λο­γη­τι­κών βάσει των υπουρ­γι­κών απο­φά­σεων που συνό­δευ­σαν το καθε­στώς ενι­σχύ­σεων η γυναίκα δεν προ­σκό­μισε τα απα­ραί­τητα απο­δει­κτικά στοι­χεία εντός της προ­βλε­πό­με­νης προ­θε­σμίας.

Το 2012 εκδό­θηκε πράξη κατα­λο­γι­σμού εις βάρος της. Το 2018, όταν ενη­με­ρώ­θηκε για πρώτη φορά επι­σή­μως μέσω κατά­σχε­σης, προ­σέ­φυγε στο Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο. Το αίτημά της: ακύρωση της κατα­λο­γι­στι­κής πράξης.

Το δικα­στή­ριο: σαφές το κρι­τή­ριο της μόνιμης κατοι­κίας

Το Πρώτο Τμήμα του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου, με την Απόφαση 764/2025, απέρ­ριψε την έφεση. Στην αιτιο­λο­γία της από­φα­σης ξεκα­θα­ρί­ζε­ται πως οι κοινές υπουρ­γι­κές απο­φά­σεις που ρύθ­μι­ζαν το καθε­στώς των ενι­σχύ­σεων το 2007, απαι­τού­σαν σαφώς και ρητά την ύπαρξη μόνιμης κατοι­κίας στην πλη­γείσα περιοχή.

Η εκκα­λούσα δήλωνε στο Ε1 του 2007 ως τόπο κατοι­κίας τη Λάμπη της Κω και όχι τη Ζαχάρω. Παρά τις μετα­γε­νέ­στε­ρες προ­σπά­θειές της να απο­δεί­ξει δεσμό με την Ηλεία (π.χ. εγγραφή στο δημο­το­λό­γιο, περιου­σια­κές σχέσεις), το Δικα­στή­ριο έκρινε πως δεν απο­δεί­χθηκε η ύπαρξη στα­θε­ρού κέντρου βιο­τι­κών σχέσεων στην πυρό­πλη­κτη περιοχή, όπως ορίζει το άρθρο 51 του Αστικού Κώδικα για τον προσ­διο­ρι­σμό της μόνιμης κατοι­κίας.

Η θέση της εκκα­λού­σας

Η γυναίκα υπο­στή­ριξε ότι δεν είχε ενη­με­ρω­θεί ποτέ για την υπο­χρέ­ωση υπο­βο­λής δικαιο­λο­γη­τι­κών, ούτε έλαβε έγκαιρη κοι­νο­ποί­ηση της κατα­λο­γι­στι­κής πράξης. Δήλωσε ότι το ποσό χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε πράγ­ματι για απο­κα­τά­σταση ζημιών και ότι η περιου­σία της υπέστη κατα­στροφή από τις φωτιές.

Παρου­σί­ασε μάλιστα φορο­λο­γικά στοι­χεία που απο­δει­κνύ­ουν ότι το εισό­δημά της δεν υπερ­βαί­νει τα 250 ευρώ τον μήνα, ενώ επι­κα­λέ­στηκε αρχές όπως η επιεί­κεια, η χρηστή διοί­κηση και η ανα­λο­γι­κό­τητα.

Όμως το Δικα­στή­ριο απέρ­ριψε αυτά τα επι­χει­ρή­ματα ως απα­ρά­δε­κτα ή αβάσιμα, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η ίδια είχε δηλώσει με υπεύ­θυνη δήλωση ότι γνώριζε τις υπο­χρε­ώ­σεις της και ότι το ποσό που έλαβε τελούσε υπό όρο: την εκ των υστέρων πιστο­ποί­ηση των νόμιμων προ­ϋ­πο­θέ­σεων.

Η μόνιμη κατοι­κία: το «κλειδί» της υπό­θε­σης

Η απόφαση δεν αφήνει περι­θώ­ρια παρερ­μη­νειών: οι έκτα­κτες ενι­σχύ­σεις του 2007 δεν απο­τε­λού­σαν απο­ζη­μί­ωση για υλική ζημιά, αλλά κοι­νω­νική παροχή για όσους επλή­γη­σαν βιοτικά και υπαρ­ξιακά. Αυτό σημαί­νει: μόνιμοι κάτοι­κοι των περιο­χών, των οποίων το σπίτι, το χωριό, ο τόπος δια­βί­ω­σης κατα­στρά­φηκε.

Όσοι απλώς είχαν περιου­σία στην περιοχή αλλά έμεναν αλλού, όπως στην προ­κει­μένη περί­πτωση η Λάμπη της Κω, δεν εμπί­πτουν στον πυρήνα του νόμου, ακόμα κι αν υπήρξε πραγ­μα­τική υλική ζημιά.