Ο φετινός Αύγουστος είναι διαφορετικός από τους άλλους! Oύτε γιορτές ούτε πανηγύρια…!

Εναν Αύγου­στο δια­φο­ρε­τικό από τους άλλους, υπο­δέ­χθη­καν οι Δωδε­κα­νή­σιοι, αφού θα είναι ο πρώτος και -ίσως ο μοναδικός- που στα νησιά, από το πιο μεγάλο μέχρι το πιο μικρό, δεν θα τηρηθεί φέτος το έθιμο των πανη­γυ­ριών, το οποίο είναι άρρηκτα συν­δε­δε­μένο με την παρά­δοση, τα ήθη και τα έθιμα των νησιω­τών.

Από τα μέτρα για την απο­τροπή δια­σπο­ράς του κορω­νοϊού δεν γλί­τω­σαν ούτε τα πανη­γύ­ρια… που απο­τε­λούν σήμα κατα­τε­θέν για το ελλη­νικό καλο­καίρι στα νησιά.

Μόνιμοι κάτοι­κοι, και επι­σκέ­πτες, αλλά και καλ­λι­τέ­χνες που ήλπιζαν ότι το μέτρο θα ήταν προ­σω­ρινό, με απο­γο­ή­τευση πλη­ρο­φο­ρή­θη­καν ότι φέτος η παρα­δο­σιακή μουσική, ο χορός και τα τρα­γού­δια δεν περι­λαμ­βά­νο­νται στην «ατζέντα» του Αυγού­στου.

Πανη­γύ­ρια που διορ­γα­νώ­νο­νται από τις τοπικές κοι­νω­νίες και τους πολι­τι­στι­κούς συλ­λό­γους κάθε περιο­χής και που ο θρη­σκευ­τι­κός χαρα­κτή­ρας συν­δέ­ε­ται άρρηκτα με τη δια­σκέ­δαση, φέτος παρα­πέμ­φθη­καν στις… καλέν­δες, παρ΄ότι είχαν γίνει σε πολλές περι­πτώ­σεις οι σχε­τι­κές προ­ε­τοι­μα­σίες, με την ελπίδα ότι την τελευ­ταία στιγμή κάτι θα αλλάξει.

Στα τελευ­ταία χρόνια, πλάι στους επι­δέ­ξιους χορευ­τές και στους βαθιά θρη­σκευό­με­νους, συναντά κανείς όλο και περισ­σό­τε­ρους νέους αλλά και αλλο­δα­πούς του­ρί­στες που μοιά­ζουν να γοη­τεύ­ο­νται από το τελε­τουρ­γικό, οι ρίζες του οποίου χάνο­νται στο παρελ­θόν, μέχρι που ο κορω­νο­ϊός ήρθε να ανα­κό­ψει αυτή την πορεία.

Κάθε χρόνο, ενόψει του «Πάσχα του Καλο­και­ριού» όλα τα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου, έκαναν ξεχω­ρι­στές ετοι­μα­σίες για τον Δεκα­πε­νταύ­γου­στο.

Τα πατρο­γο­νικά σπίτια άνοιγαν και πάλι για να υπο­δε­χθούν συγ­γε­νείς και φίλους, ακόμα και για ανά­παυλα των δύο τριών ημερών, λόγω της οικο­νο­μι­κής και υγειο­νο­μι­κής κρίσης.

Φέτος, η κίνηση του Δεκα­πε­νταύ­γου­στου ανα­μέ­νε­ται και πάλι αυξη­μένη, παρά την οικο­νο­μική κρίση, όμως θα είναι η πιο «βουβή» γιορτή. Η κίνηση ανα­μέ­νε­ται να κορυ­φω­θεί στα κοντινά νησιά παρα­μονή και ανήμερα της εορτής του «Πάσχα του καλο­και­ριού», καθώς παρά την οικο­νο­μική στε­νό­τητα, η φιλο­ξε­νία σε σπίτια συγ­γε­νών και φίλων, απο­τε­λεί διέξοδο για τις δια­κο­πές των Ροδίων, όσων του­λά­χι­στον έχουν την δυνα­τό­τητα να εκδρά­μουν.

Το «Πάσχα του καλο­και­ριού» έχει ως σημεία ανα­φο­ράς στη Ρόδο, την Ιαλυσό και την Κρε­μα­στή.

Στο χωριό της Κρε­μα­στής, σε μια από τις ωραιό­τε­ρες εκκλη­σίες που γιορ­τά­ζει την κοίμηση της Θεο­τό­κου, συγκε­ντρώ­νο­νται πιστοί και επι­σκέ­πτες από τη Ρόδο και ολό­κληρη την Δωδε­κά­νησο ενώ το μεγα­λύ­τερο πανη­γύρι σε έκταση αλλά και σε διάρ­κεια με πλήθος εκδη­λώ­σεων, για πρώτη φορά φέτος δεν θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί.

Η κοίμηση της Θεο­τό­κου εκτός από την Κρε­μα­στή και την Ιαλυσό, εορ­τά­ζε­ται επίσης στον Εμπωνα, στα Αφάντου στο Βάτι, στην Σάλακο, στην Ιστριο, στον Ασκλη­πειό στην Νότια Ρόδο καθώς και σε πολλά εξω­κλή­σια και ναούς του νησιού, όπου φέτος δεν θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν πανη­γύ­ρια.

ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ

ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ

Ηθη και έθιμα δεκα­ε­τιών στα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου, δεν θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν φέτος, αφού ο κορω­νο­ϊός έχει σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του και δεν απο­κλεί­ε­ται ενόψει της εορτής του Δεκα­πε­νταύ­γου­στου, να ληφθούν ακόμα πιο αυστηρά μέτρα από την κυβέρ­νηση.

Ειδι­κό­τερα τα πιο γνωστά πανη­γύ­ρια που συγκε­ντρώ­νουν εκα­το­ντά­δες πιστούς και φέτος δεν θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν στα Δωδε­κά­νησα, είναι τα εξής:

-Στην Κάρπαθο, το πανη­γύρι της Κοί­μη­σης της Θεο­τό­κου, στην Όλυμπο, είναι από τα πιο κατα­νυ­κτικά. Απο­κο­ρύ­φωμα του παρα­δο­σια­κού εορ­τα­σμού είναι ο χορός που γίνεται στη μικρή πλατεία, μπρος στην εκκλη­σιά της Πανα­γίας.

– Στην Πάτμο, το νησί της Ορθο­δο­ξίας, όπου τα πάντα περι­στρέ­φο­νται γύρω από το ιστο­ρικό Μονα­στήρι της Απο­κά­λυ­ψης, ο χρυ­σο­ποί­κιλ­τος επι­τά­φιος περι­φέ­ρε­ται από τους μονα­χούς στα σοκάκια του νησιού, ενώ οι καμπά­νες ηχούν αστα­μά­τητα. Στις 14 Αυγού­στου τελεί­ται εσπε­ρι­νός και ανήμερα γίνεται λει­τουρ­γία με λαϊκό πανη­γύρι που διαρκεί όλη τη νύχτα.

– Στην Κάσο και στο χωριό Παναγιά, όπου γίνεται το μεγα­λύ­τερο πανη­γύρι του νησιού. Όλα τα πατρο­πα­ρά­δοτα έθιμα τηρού­νται με ευλά­βεια και δεν είναι λίγοι οι ξενι­τε­μέ­νοι Κασιώ­τες που επι­λέ­γουν αυτή τη μέρα για να επι­σκε­φθούν τον τόπο τους. Η Ιερά Μονή της Κοι­μή­σεως της Θεο­τό­κου, της επι­λε­γό­με­νης Κυράς στον Εμπο­ρειό Νισύρου απο­κα­λεί­ται και «Καρ­πα­θιά».

-Στην Χάλκη με λαμπρό­τητα και κατά­νυξη τιμάται η Παναγιά η Χωριανή. Το πανη­γύρι της Πανα­γιάς της Χωρια­νής στο Χωριό είναι μονα­δικό και το τελε­τουρ­γικό του παρα­μέ­νει αναλ­λοί­ωτο εδώ και δεκα­ε­τίες. Δυο – τρεις ημέρες πριν από τον Δεκα­πε­νταύ­γου­στο καθα­ρί­ζουν όλοι μαζί την εκκλη­σία, ενώ την παρα­μονή ξεκι­νούν για το Χωριό. Το γλέντι αρχίζει με χαρού­μενα και σατι­ρικά δίστιχα τα οποία μαζί με το γλυ­κό­λαλο ήχο της λύρας γεννούν ανα­μνή­σεις και συγκι­νή­σεις καθώς τα δίστιχα δεί­χνουν τον πόνο που αισθά­νο­νται οι Χαλ­κί­τες όταν βρεθούν στο ερει­πω­μένο πια Χωριό, την παλιά πρω­τεύ­ουσα του νησιού, και θυμη­θούν πώς ήταν κάποτε.

Στις 13 Αυγού­στου κάθε χρόνο Χαλ­κί­τες μετα­φέ­ρουν την εικόνα της Πανα­γίας κρα­τώ­ντας την στα χέρια, στην εκκλη­σία του παλιού χωριού για να ξεκι­νή­σουν οι εκδη­λώ­σεις την παρα­μονή του Δεκα­πε­νταύ­γου­στου.

– Στην Αστυ­πά­λαια, στην Παναγιά την Πορ­τα­ΐ­τισσα ανήμερα, έξω από την εκκλη­σία, μαγει­ρεύ­ουν το «Λαμπριανό» και γίνεται μεγάλο γλέντι.

–Στην Παναγία Σπη­λιανή στη Νίσυρο. Τη μέρα της γιορτής αφού γίνει λει­τουρ­γία και αγια­στεί το κόλλυβο (στάρι), σχη­μα­τί­ζε­ται πομπή που κατε­βαί­νει τα σκαλιά. Περι­φέ­ρε­ται μέσα στο Μαν­δράκι και κατα­λή­γει στο Ζησι­μο­πού­λειο θέατρο πάνω από την κεντρική πλατεία, όπου παρα­τί­θε­ται γεύμα για όλους.

Το βράδυ στή­νε­ται χορός, η λεγό­μενη «κούπα της Πανα­γίας». Η πρώτη του χορού κρατά μια κούπα καθώς χορεύει. Οποιος μπαίνει στο χορό ρίχνει χρήματα για το μονα­στήρι και το νησί.