ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ο Καρπάθιος γκάνγκστερ με το όνομα…Kapatos!

news room 11 λεπτά ανάγνωση
ΚΑΠΑΤΟΣ

Πόσο καλό­τυχα μα και ευλο­γη­μένα λέμε τα μωρά που έτυχε να γεν­νη­θούν στην 1η του Γενάρη! Και σίγουρα έτσι θα είπαν, εκείνοι οι γονείς, οι δυο Καρ­πά­θιοι μετα­νά­στες, για τον γιο τους, που ήρθε στον κόσμο πάνω στο πρώτο ξημέ­ρωμα του 1915.

Ο μικρός Θωμάς, το καμάρι τους, μεγά­λωνε σε μια φτω­χο­γει­το­νιά του New Jersey και μέχρι τα 22 του δεν ήταν γνωστός, ούτε είχε γίνει πρω­το­σέ­λιδο. Ωστόσο φαί­νε­ται πως είχε δια­λέ­ξει και τρα­βούσε πάνω στον πιο σκληρό και κακο­τρά­χαλο δρόμο της παρα­νο­μίας.

Μα και σε ποιον να ται­ριά­ζει η φτώχεια; Ποιος θέλει ξένα χέρια να τον εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται για ένα ξερο­κόμ­ματο; Και είναι έτσι φτιαγ­μένη η κοι­νω­νία που ανα­γνω­ρί­ζει μόνο στη Θεά τύχη το δικαί­ωμα να γεμίζει σε μια στιγμή, και νόμιμα, τα άδεια πορ­το­φό­λια. Ας μην ξεχνάμε ότι η πιο τρυφερή παιδική εποχή, του Έλληνα γκάν­γκ­στερ, δια­μορ­φώ­νε­ται μέσα στην καρδιά της ποτο­α­πα­γό­ρευ­σης (1920-1930), τότε που παρου­σιά­ζε­ται και η γέννηση των δεκάδων συμ­μο­ριών και της μαφίας.

Ο Θωμάς της ιστο­ρίας μας είναι ο γνωστός γκά­γκ­στερ Thomas “Tommy the Greek” Kapatos! Το εντυ­πω­σιακό δεν είναι η ελλη­νική ταυ­τό­τητα, αλλά το επώνυμο, που δεν είναι άλλο από το νησί της κατα­γω­γής του, την Κάρπαθο. Φτάνει να βγάλεις δυο γράμ­ματα από την Karpathos, και να λοιπόν πως έγινε ο Kapatos! Η λέξη τονί­ζε­ται στο πρώτο άλφα, Κάπατος.

Δεν χρειά­στηκε άλλο επώνυμο. Έφτανε το παρα­τσού­κλι, το νησί θα ακο­λου­θούσε τον Thomas σε κάθε βήμα. Εγκλη­μα­τίες, δολο­φό­νοι, μικρο­α­πα­τε­ώ­νες, ρου­φιά­νοι, μπάτσοι, γνωστοί και άγνω­στοι λίγο διε­φθαρ­μέ­νοι «φίλοι». Δεν ήταν επι­τρα­πέ­ζιο παι­γνίδι! Μια ζωή σκο­τεινή, αληθινά βίαια, τέτοια που σε κάθε γωνιά παρα­μό­νευε το χνώτο ενός κακά­σχη­μου σιχα­με­ρού, όπως πάντα, θανάτου.

Κι όμως ο Kapatos, ακόμη και χωρίς να το θέλει, γινόταν πρε­σβευ­τής της Ελλάδας και της Δωδε­κα­νή­σου, σε έναν εντελώς δια­φο­ρε­τικό κόσμο, που όμως ανέ­κα­θεν υπήρχε, και υπάρχει, στη σκιά ή σε μια παρά­ξενη παρα­σκιά, που, ώρες-ώρες, δείχνει όλους να θέλει να μάς σκε­πά­σει.

Η πρώτη βαριά κατα­δίκη

Στα σκο­τεινά, εκεί έλεγαν οι παλιοί γίνο­νται οι πιο άγριες βρω­μο­δου­λειές. Έτσι και εκείνα τα μεσά­νυ­χτα. Ήταν 6 Οκτώβρη 1937 και τέσ­σε­ρις πυρο­βο­λι­σμοί ανα­στά­τω­σαν το δυτικό Μαν­χά­ταν. Έπειτα ακού­στη­καν φωνές από τον 48ο δρόμο, που βρί­σκε­ται μεταξύ 10ης και της 11ης λεω­φό­ρου. Ο Albert DiLlulio, γνωστός και με το παρα­τσού­κλι «ο πίθηκος», ήταν πεσμέ­νος φαρδύς-πλατύς μπροστά σε ένα κλει­δα­μπα­ρω­μένο κουρείο και δεν θα έλεγε τίποτα! Ήταν ήδη νεκρός. Κάποιοι από τους αυτό­πτες είδαν δυο άτομα να τρέχουν και ένας περα­στι­κός αστυ­νο­μι­κός τους άκουσε και κυνή­γησε έναν βια­στικό νεαρό.

Ο άτυχος στην ιστορία μας ήταν ο Tommy Kapatos! Επάνω του βρέ­θη­καν δυο όπλα: ένα .38mm Smith & Wesson και ένα .32mm. Το πρώτο ήταν ακόμη ζεστό και έλειπαν 4 σφαίρες. Η βαλ­λι­στική εξέταση δεν ταυ­το­ποί­ησε τους πεσμέ­νους κάλυκες με το 38άρι, ούτε όμως το άλλοθι του Kapatos έπεισε τους δικα­στές.

Η δίκη κράτησε έναν χρόνο και η κατα­δίκη για τον 22χρονο Καρ­πά­θιο (2ης γενιάς) έδειχνε αξε­πέ­ρα­στη. Από 20 χρόνια έως ισόβια, ήταν η ποινή και ο δικα­στής τον προ­ώ­θησε στο λεγό­μενο «σωφρο­νι­στικό σύστημα».

Μέσα από τα σίδερα υπάρχει μια άλλη κοι­νω­νία, με τα δικά της όρια αλλά και τους ξεχω­ρι­στούς άγρα­φους κανόνες της. Είναι αδύ­να­τον να την αντι­λη­φθούν εκείνοι που δεν έχουν ανά­λο­γες βιω­μα­τι­κές εμπει­ρίες και έτσι σπάνια, εμείς οι απ’ έξω κατα­νο­ούμε πως λει­τουρ­γεί η φιλία, το θάρρος, το κου­ρά­γιο, ακόμη και το πάθος για ζωή, σε αυτούς τους ανθρώ­πους. Ωστόσο το πέρασμα σε αυτή την όχθη, την έγκλει­στη ζωή, δια­μορ­φώ­νει τις προ­σω­πι­κό­τη­τες, και κάποιες φορές, όπως και στην περί­πτωση του Thomas Kapatos, αυτή η ζωή δεν έχει επι­στροφή, γίνεται μονό­δρο­μος.

Απο­φυ­λά­κιση και μια από τα ίδια

Τα 23 χρόνια στη φυλακή δεν τα λες λίγα! Τόσα μέτρησε ο Kapatos πίσω από τις βαριές κλει­δω­μέ­νες πόρτες, είχε ή απέ­κτησε υπομονή, περί­μενε, ώσπου ο δικα­στής απο­φά­σισε να ξανα-ανοίξει τη δίκη και να ακούσει έναν και­νού­ριο μάρτυρα. Ο John J. R. Palmieri άλλαξε την πρω­τό­δικη απόφαση και ανα­γνώ­ρισε σε πολλά στοι­χεία αμφι­βο­λίες. Μήπως τελικά ο Kapatos δεν ήταν ο δολο­φό­νος;

Το καλο­καίρι του 1962 ο δικα­στής άφησε ελεύ­θερο τον Kapatos με ανα­στολή. Ο 47χρονος, δεύ­τε­ρης γενιάς Έλληνας, μάλλον θα τρα­βούσε λαί­μαργα τις τζούρες από τον αέρα της ελευ­θε­ρίας, όμως τα χρόνια μέσα στη φυλακή φαί­νε­ται να του έδωσαν μεγάλα «πτυχία» και προ-καθόρισαν το σύντομο μέλλον του. Άλλωστε δεν ήταν τυχαίος, έχει μεθο­δι­κό­τητα, υπομονή και ήταν ένας εξαι­ρε­τι­κός συνερ­γά­της.Σύντομα θα γινόταν ένα από τα τρία πρω­το­πα­λί­καρα της Ιρλανδο-αμερικάνικη συμ­μο­ρίας του δια­βό­η­του κακο­ποιού Mickey Spillane.

Ο Kapatos ξανά στην πιάτσα

Για τον Mickey Spillane (13/7/1934-13/5/1977) γρά­φτη­καν πολλά! Ας κρα­τή­σουμε έναν ξεχω­ρι­στό τίτλο που κατείχε, ο Spillane ήταν «ο τελευ­ταίος τζέ­ντλε­μαν των γκά­γκ­στερ»!

Την δεκα­ε­τία του ’60 η συμ­μο­ρία του Spillane ελέγχει μια περιοχή του Μαν­χά­ταν, είναι η Hell’s Kitchen, που βρί­σκε­ται μεταξύ 48ο και 49ου δρόμου στην Ένατη Λεωφόρο, βορειο­α­να­το­λικά προς Time Warner Center και στον Hearst Tower.

Ο Spillane ήταν κύριος, είχε πρόσωπο στην κοι­νω­νία! Φρό­ντιζε να στείλει ένα μπου­κέτο φρέσκα λου­λού­δια στους γεί­το­νες που ήταν άρρω­στοι στο νοσο­κο­μείο αλλά και γαλο­πού­λες, στις άπορες οικο­γέ­νειες, κατά τη διάρ­κεια της ημέρας των ευχα­ρι­στιών.

Όμως οι δου­λειές του ήταν βρώ­μι­κες και δεν γνώ­ρι­ζαν γρα­πτούς ανθρώ­πι­νους νόμους και κανόνες. Δια­τη­ρούσε επι­χει­ρή­σεις τυχερών παι­χνι­διών και παρά­νο­μων στοι­χη­μά­των, και έπειτα φυσικά ακο­λου­θού­σαν εκείνες οι άγριες τοκο­γλυ­φίες. Ανάμεσα σε όλες τις παρά­νο­μες δρα­στη­ριό­τη­τες πιο τολμηρή φαί­νε­ται πως ήταν οι απα­γω­γές. Κρα­τού­σαν όμηρους τους τοπι­κούς επι­χει­ρη­μα­τίες ή και κάποια από τα μέλη άλλων έγκλη­μα­τι­κών οργα­νώ­σεων με σκοπό φυσικά τα λύτρα. Οι Ιρλανδο-αμερικάνοι του Spillane δεν ήταν καμιά μεγάλη συμ­μο­ρία, είκοσι ήταν όλοι τους, όμως κατά­φερ­ναν να ελέγ­χουν την περιοχή. Ανάμεσα στους πρώτους «αξιω­μα­τι­κούς» της ομάδας ήταν και ο Έλληνας Kapatos!

Τα χρόνια της φυλακής φαί­νε­ται πως τον έκαμαν περισ­σό­τερο δια­κρι­τικό και προ­σε­κτικό στις κινή­σεις του. Αφού, όπως λέει ο λαός, δεν φτάνει να κάμεις μια βρω­μο­δου­λειά, αλλά κυρίως να ξέρεις πως θα μπο­ρέ­σεις να κρυ­φτείς!

Αλήθεια ήταν και ο Kapatos πίσω από κάποιες μεγάλες ληστείες; Όπως μιας χρη­μα­τα­πο­στο­λής με 500.000 κολ­λα­ρι­στά δολ­λά­ρια αλλά και της μετα­φο­ράς των κοσμη­μά­των αξίας 3 εκατ. $; Η ληστεία της χρη­μα­τα­πο­στο­λής στο Paterson του New Jersey, πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε με μεγάλη μαε­στρίας στις 21 Δεκέμ­βρη 1964.

 Το όνομα του Kapatos φιγου­ρά­ρει μαζί με δυο ακόμη μέλη της ομάδας του Spillane. Τα χρήματα της τρά­πε­ζας ήταν ασφα­λι­σμένα, αυτά και δεν βρέ­θη­καν ποτέ! Δεν υπήρχαν αρκετές απο­δεί­ξεις, αφού οι δράστες ήταν εξαι­ρε­τικά επι­με­λείς και προ­σε­κτι­κοί. Άφησαν μόνο χει­ρο­πέ­δες και υπο­λείμ­ματα καλω­δίων, που με αυτά είχαν δέσει τους φύλακες. Στις ανα­κρί­σεις δεν βγήκε άκρη και έτσι η υπόθεση έμεινε στο ράφι.

Όμως υπάρχει μια άλλη γερή μπάζα, που ωστόσο κατέ­ληξε σε τραγική απο­τυ­χία, και εκεί το όνομα Kapatos φαί­νε­ται πως έφερνε πονο­κέ­φαλο στους πρά­κτο­ρες της αστυ­νο­μίας και του FBI! Ήταν 8 Ιούνη 1963 και το φορτηγό που μετέ­φερεκοσμή­ματα αξίας 3.000.000 δολ­λα­ρίων δεν περί­μενε επίθεση. Ένα βανάκι έκλεισε το δρόμο στην μετα­φο­ρική εταιρία και δυο τύποι ντυ­μέ­νοι αστυ­νο­μι­κοί με τα όπλα στα χέρια το στα­μά­τη­σαν. Ταυ­τό­χρονα πλά­γιασε μια μαύρη σεβρο­λέτ, από εκεί ξεπε­πά­χτη­καν ακόμη τρεις οπλι­σμέ­νοι, ετούτοι φορού­σαν μάσκες. Έβαλαν τους μετα­φο­ρείς στο πίσω κλειστό χώρο του φορ­τη­γού και τους πέρασαν χει­ρο­πέ­δες και όλα θα είχαν εξε­λι­χθεί στην τέλεια ληστεία, αλλά…κανείς δεν ήξερε να οδηγάει το φορτηγό της μετα­φο­ρι­κής εται­ρίας! Δεν έμπαι­ναν οι ταχύ­τη­τες και έμειναν ακι­νη­το­ποι­η­μέ­νοι στο ίδιο σημείο. Εργάτες από μια οικο­δομή είδαν τη σκηνή καθώς και τους κακο­ποιούς να απο­χω­ρούν απο­γοη­τευ­μέ­νοι, όμως δεν ειδο­ποί­η­σαν την αστυ­νο­μία, αντί­θετα έκαναν πλιά­τσικο και πήραν τα κοσμή­ματα. Αργό­τερα και στις έρευνες που έγιναν βρέθηκε το 90% των κλο­πι­μαίων. Ο Kapatos κυνη­γή­θηκε άγρια από το FBI, παρα­κο­λου­θή­σεις και ορι­σμέ­νοι μάρ­τυ­ρες προ­σπα­θού­σαν να σιγου­ρέ­ψουν τη συμ­με­τοχή του και να δέσουν την υπόθεση, μα δεν τα κατά­φε­ραν! Δεν υπήρχε καμμιά βεβαιό­τητα για τον ρόλο του ως μεταμ­φιε­σμέ­νου αστυ­νο­μι­κού και αυτή η υπόθεση δεν κατά­φερε να φτάσει στην αίθουσα του δικα­στη­ρίου.

Το τέλος του Kapatos

Στις αρχές της δεκα­ε­τίας του 1970, εμφα­νί­στη­καν νέοι παίχτες! Στην περιοχή Hell’s Kitchen, που κρα­τούσε η Ιρλαν­δική συμ­μο­ρία του Spillane, εμφα­νί­στηκε και διεκ­δί­κησε μερίδιο η ιταλική μαφία. Η οικο­γέ­νεια Genovese ζήτησε και τελικά πήρε τον έλεγχο από το κτήριο Jacob K. Javits Convention Center.

Ο Spillane, όπως ήταν φυσικό, δεν επέ­τρεψε οποια­δή­ποτε συμ­με­τοχή των Ιταλών και παρά το γεγονός ότι οι ιταλοί μαφιό­ζοι ξεπερ­νούν κατά πολύ τα μέλη της ιρλαν­δο­α­με­ρι­κά­νι­κης συμ­μο­ρίας, δεν μπο­ρού­σαν να τους βάλουν στην άκρη.

Οι Ιταλοί, πικρα­μέ­νοι, απο­γοη­τευ­μέ­νοι και κυρίως εκνευ­ρι­σμέ­νοι από την ήττα τους, άλλαξαν τρο­πά­ριο! Έφεραν έναν πλη­ρω­μένο δολο­φόνο για να καθα­ρί­σει την κατά­σταση! Έτσι στην ιστορία εμφα­νί­ζε­ται ο ιρλανδικής-αμερικανική κατα­γω­γήςJoseph Sullivan. Διά­ση­μος ετούτος ο κακο­ποιός, αφού στη διεθνή βιβλιο­γρα­φία ανα­φέ­ρε­ται ως ο μονα­δι­κός που δρα­πέ­τευσε από τις φυλακές υψίστης ασφα­λείας Attica, της Νέας Υόρκης. Μάλιστα πιθα­νο­λο­γεί­ται ότι εκείνη την περίοδο είχε δια­πρά­ξει 20 έως 30 φόνους!

Σήμερα παρα­μέ­νει στη φυλακή για 3 δολο­φο­νίες και εκτίει ποινή 87,5 χρόνια έως ισόβια, ενώ αίτηση απο­φυ­λά­κι­σης θα έχει το δικαί­ωμα να κάνει τον Ιανουά­ριο του 2070! Όταν θα είναι 130 ετών! Σε μια συνέ­ντευξη του ανα­φέ­ρει ότι έχει μετα­νιώ­σει για αρκετά από αυτά που έχει κάνει, ενώ ο διευ­θυ­ντής της φυλακής το 2010, Jim Conway, για αυτόν είχε πει ότι: «Δεν είναι κακός κρα­τού­με­νος αλλά είναι ένας κακός πολίτης». Όσο για εκείνα τα σάλια, που έτρεχαν από τις άκρες των χειλιών του, έγιναν αιτία να του δοθεί και το ιδιαί­τερο παρα­τσού­κλι του. Ο ιρλαν­δός Joseph, ή “Mad dog” όπως είναι γνωστός, θα καθά­ριζε την ιρλανδο-αμερικάνικη συμ­μο­ρία για λογα­ρια­σμό των Ιταλών!

Στις 20 Ιουλίου 1976 έφαγαν πρώτο τον Tom Devaney, είπαν ότι έπινε μια μπύρα όταν μια σφαίρα προ­ο­ρι­σμένη για αυτόν έγραψε το τέλος του. Ακο­λού­θησε στις 20 Αυγού­στου 1976, ο Edward “Eddie The Butcher” Cummiskey, κι αυτός ήταν μέσα σε ένα μπαρ. Και τελευ­ταίος, από τα πρω­το­πα­λί­καρα της συμ­μο­ρίας του Mickey Spillane, δολο­φο­νή­θηκε ο Kapatos. Άφησε την τελευ­ταία του πνοή το απόγεμα της 22 Γενάρη 1977, σε έναν πολυ­σύ­χνα­στο δρόμο της γει­το­νιάς του, στο Μαν­χά­νταν, πάνω στον 34ο δρόμο.

Κάθε φορά που δια­βά­ζουμε λίγα από τα στοι­χεία της ζωής του Καρ­πά­θιου γκά­γκ­στερ, το μυαλό τρέχει στις ταινίες του χόλυ­γουντ που περί­ε­γρα­φαν τη ζωή των κακο­ποιών. ‘Αραγε να ήταν έτσι η ζωή του; Ή μήπως ήταν ένας από όλους εμάς, ένας από εκεί­νους που αν τον συνα­ντού­σαμε στο δρόμο θα λέγαμε μόνο καλά λόγια;

Δεν θα μάθουμε τον χαρα­κτήρα, ούτε και λεπτο­μέ­ρειες από τη ζωή του, ο Kapatos ήταν ο Έλληνας, ο Καρ­πά­θιος 2ης γενιάς, ο αντι­ή­ρωας μιας ολά­κε­ρης εποχής, που έζησε έξω από τα απο­δε­κτά όρια της κοι­νω­νίας που έχει ευθύνες και έκανε πολλά λάθη μέχρι να κατα­φέ­ρει και να ενσω­μα­τώ­σει τόσους πολλούς μα και δια­φο­ρε­τι­κούς λαούς.

Κλεί­νο­ντας και για να μην θεω­ρη­θεί ότι ο Kapatos απο­τε­λεί την μονα­δική Ελλη­νική εξαί­ρεση στον υπό­κο­σμο της εποχής, αξίζει να ανα­φερ­θούμε στην εμπε­ρι­στα­τω­μένη έρευνα που παρου­σί­ασε το 1999, ο «Ιός της Ελευ­θε­ρο­τυ­πίας» και κατέ­ληξε σε ένα συμπέ­ρα­σμα που η αλήθεια του αμφι­σβι­τή­θηκε και προ­κά­λεσε ανα­στά­τωση: «τα ποσοστά εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας των Ελλήνων μετα­να­στών (την δεκα­ε­τία 1920-30) ξεπερ­νού­σαν κατά πολύ τα ποσοστά όλων των άλλων Ευρω­παίων».

Η έρευνα βασί­στηκε πάνω στο μονα­δικό ντο­κου­μέ­ντο 14 τόμων της Wickersham Commission και θεω­ρεί­ται μέχρι και σήμερα θεμε­λιώ­δες.Πρό­κει­ται για την Επι­τροπή που συγκρό­τησε ο Πρό­ε­δρος των ΗΠΑ Χέρ­μπερτ Χούβερ το 1929, συγκε­ντρώ­νο­ντας τα λαμπρό­τερα μυαλά θεω­ρη­τι­κών της εγκλη­μα­το­λο­γίας εκείνης της εποχής και παρέ­χο­ντας τερά­στια μέσα για την ανάλυση του τρόπου εφαρ­μο­γής των νόμων σε όλη τη χώρα, από αστυ­νο­μι­κές και δικα­στι­κές αρχές.

«Ένας από τους πιο εντυ­πω­σια­κούς πίνακες είναι εκείνος που κατα­γρά­φει κατά είδος εγκλή­μα­τος την ποσο­στιαία συμ­με­τοχή των δια­φό­ρων εθνο­τή­των, με αναγωγή στον πλη­θυ­σμό της ίδιας εθνό­τη­τας στην πολι­τεία της Νέας Υόρκης (Πίνακας 1). Οπως παρα­τη­ρεί ο σχο­λια­στής των στοι­χείων: «Η εξέταση των στοι­χείων απο­κα­λύ­πτει ότι οι περισ­σό­τε­ροι δράστες κατά­γο­νται από την Ελλάδα, την Ιταλία, τη Λιθουα­νία και το Μεξικό.» (σελ. 110) Και πιο ανα­λυ­τικά σημειώ­νε­ται το γεγονός ότι «οι Ελληνες δράστες ξεπερ­νούν το ποσοστό των ντόπιων Αμε­ρι­κά­νων σε 7 εγκλή­ματα και οι Ιταλοί σε 6.» (σελ. 111) Παρό­μοια ποσοστά επι­βε­βαιώ­νο­νται στον Πίνακα 2 (σελ. 100), ο οποίος κατα­γρά­φει το ποσοστό των συλ­λη­φθέ­ντων σε 9 πόλεις με πλη­θυ­σμό άνω των 500.000 κατοί­κων. Και εδώ τα σκήπτρα κατέ­χουν οι συμπα­τριώ­τες μας. Το ίδιο συμ­βαί­νει και στους πίνακες των πόλεων με πλη­θυ­σμό 200.000-500.000 κατοί­κων (σελ. 101) και στους πίνακες των πόλεων με 100.000-200.000 κατοί­κους (σελ. 102). Ανα­λύ­ο­ντας τους πίνακες αυτούς, ο συντά­κτης της Εκθεσης παρα­τη­ρεί: «Σε 20 από τις 30 πόλεις οι Ελληνες ξεπερ­νούν τα ποσοστά των ντόπιων Αμε­ρι­κά­νων. Το ίδιο συμ­βαί­νει με τους Ιταλούς και τους Πολω­νούς σε 13 πόλεις.» (σελ. 107).Ανάλογα συμπε­ρά­σματα εξά­γο­νται και από τη μελέτη των στα­τι­στι­κών στοι­χείων από τις ομο­σπον­δια­κές φυλακές (Πίνακας 3). «Στις στήλες που δεί­χνουν το ποσοστό εγκλει­σμού σε έξι πολι­τείες, παρα­τη­ρούμε ότι μόνο οι Ελληνες ξεπερ­νούν το συνο­λικό ποσοστό των Αμε­ρι­κά­νων. (…) Στη Νέα Υόρκη μόνο οι Ελληνες ξεπερ­νούν το ποσοστό των Αμε­ρι­κα­νών.» (σελ. 150) Από το σύνολο των πολι­τειών των ΗΠΑ παρα­τη­ρεί­ται ότι σε πέντε πολι­τείες το ποσοστό των Ελλήνων φυλα­κι­σμέ­νων (πάντα σε αναγωγή προς τον πλη­θυ­σμό των μετα­να­στών) είναι υψη­λό­τερο από το ποσοστό των Αμε­ρι­κά­νων. Στο ίδιο κεφά­λαιο, το συμπέ­ρα­σμα είναι ότι «μεταξύ των εθνικών ομάδων που παρου­σιά­ζουν τα μεγα­λύ­τερα ποσοστά φυλα­κι­σμέ­νων είναι οι Μεξι­κά­νοι, οι Κινέζοι, οι Ελληνες, οι Για­πω­νέ­ζοι, και οι Ιταλοί.»

Πηγές

http://www.iospress.gr/ios1999/ios19991128a.htm
https://law.resource.org/pub/us/case/reporter/F2/439/439.F2d.852.444.462.35231.35642.html
http://law.justia.com/cases/federal/district-courts/FSupp/208/883/1866817/

http://www.biography.com/people/joseph-sullivan-565056
http://www.streetgangs.com/billboard/viewtopic.php?t=40955&start=200

http://gangsterreport.com/mafia-hit-list-top-irish-mob-hits/
http://forejustice.org/db/Kapatos–Thomas-.html

https://www.courtlistener.com/opinion/295424/united-states-v-thomas-callahan-and-thomas-kapatos/
https://law.resource.org/pub/us/case/reporter/F2/432/432.F2d.110.18.34638.html

Το άρθρο δημο­σιεύ­θηκε αρχικά στο blog του Μανώλη Δημελλά.

 

Πηγή: huffingtonpost.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.