Σήμα Κινδύνου του Λευτέρη Παπακαλοδούκα με επιστολη στον Πρωθυπουργό για τα προβλήματα της Σύμης

Λύ­σεις στα προ­βλή­μα­τα της Σύμης διεκ­δι­κεία με ανοι­κτή επι­στο­λή προς τον πρω­θυ­πουρ­γό ο δή­μαρ­χος της Σύμης κ, Λευ­τέ­ρης Πα­πα­κα­λο­δού­κας. Ανα­φέ­ρει τα εξής:

Αξιό­τι­με κύριε Πρω­θυ­πουρ­γέ,

Ένα μικρό ακρι­τι­κό νησί, που ση­κώ­νει κάθε χρόνο δυ­σα­νά­λο­γο βάρος του­ρι­σμού, εθνι­κής πα­ρου­σί­ας και πο­λι­τι­στι­κής ευ­θύ­νης, βρί­σκε­ται σή­με­ρα αντι­μέ­τω­πο με μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που δεν συ­νά­δει ούτε με τη λε­γό­με­νη «βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη», ούτε με τη νη­σιω­τι­κό­τη­τα που δια­χρο­νι­κά επι­κα­λεί­ται η Πο­λι­τεία.

Και δυ­στυ­χώς, οι κά­τοι­κοι αυτού του τόπου νιώ­θουν πλέον ότι όχι μόνο δεν στη­ρί­ζο­νται, αλλά τι­μω­ρού­νται επει­δή επι­μέ­νουν να πα­ρα­μέ­νουν και να δη­μιουρ­γούν εδώ.

Πρώτο και αδια­πραγ­μά­τευ­το ζή­τη­μα είναι η δη­μό­σια υγεία.

Απο­τε­λεί δια­χρο­νι­κό αί­τη­μα του Δήμου Σύμης η στε­λέ­χω­ση του Κέ­ντρου Υγεί­ας με ακτι­νο­λό­γο ή έστω με εξει­δι­κευ­μέ­νο χει­ρι­στή ακτι­νο­λο­γι­κών μη­χα­νη­μά­των. Είναι αδια­νό­η­το, εν έτει 2026, ένα νησί με χι­λιά­δες κα­τοί­κους και δε­κά­δες χι­λιά­δες επι­σκέ­πτες κατά τη θε­ρι­νή πε­ρί­ο­δο να δια­θέ­τει εξο­πλι­σμό που δεν μπο­ρεί να αξιο­ποι­η­θεί πλή­ρως λόγω έλ­λει­ψης προ­σω­πι­κού.

Τι ση­μαί­νει αυτό στην πράξη;

Κα­θυ­στε­ρή­σεις σε δια­γνώ­σεις, δια­κο­μι­δές που θα μπο­ρού­σαν να απο­φευ­χθούν, ανα­σφά­λεια για κα­τοί­κους και επι­σκέ­πτες και μια μό­νι­μη αί­σθη­ση εγκα­τά­λει­ψης.

Αυτή είναι η “ισό­τι­μη πρό­σβα­ση” στην υγεία για τους νη­σιώ­τες;

Την ίδια στιγ­μή, ενώ η του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος έχει ήδη ξε­κι­νή­σει, οι πα­ρα­λί­ες της

Σύμης πα­ρα­μέ­νουν χωρίς ηλε­κτρο­νι­κές δη­μο­πρα­σί­ες και χωρίς δυ­να­τό­τη­τα νό­μι­μης ορ­γά­νω­σης και λει­τουρ­γί­ας.

Οι επι­σκέ­πτες έχουν ήδη φτά­σει.

Οι επι­χει­ρή­σεις όμως πα­ρα­μέ­νουν εγκλω­βι­σμέ­νες στην αβε­βαιό­τη­τα, χωρίς δυ­να­τό­τη­τα να προ­σφέ­ρουν βα­σι­κές υπη­ρε­σί­ες φι­λο­ξε­νί­ας και εξυ­πη­ρέ­τη­σης.

Πώς ακρι­βώς σχε­διά­ζε­ται η του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη ενός νη­σιού όταν το ίδιο το κρά­τος κα­θυ­στε­ρεί να ενερ­γο­ποι­ή­σει τις δια­δι­κα­σί­ες που το ίδιο επέ­βα­λε;

Δεν είναι δυ­να­τόν οι πα­ρα­λί­ες της Σύμης που αρ­χι­κά ανέρ­χο­νταν σε εί­κο­σι δύο (22) και προ­βλέ­πο­νταν να βγουν σε ηλε­κτρο­νι­κό πλει­στη­ρια­σμό, να πε­ριο­ρί­ζο­νται τε­λι­κά σε έντε­κα (11) και στη συ­νέ­χεια σε μόλις τρείς (3), μετά τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό των υπο­λοί­πων ως «απά­τη­τες» και πε­ριο­χές Natura.

Κα­τα­νο­ού­με απο­λύ­τως την ανά­γκη προ­στα­σί­ας του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Όμως δεν μπο­ρεί να αγνο­εί­ται η ιστο­ρι­κή και πο­λε­ο­δο­μι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα του τόπου.

Δεν μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται ως «απά­τη­τες» πε­ριο­χές όπου υφί­στα­ται ορ­γα­νω­μέ­νος οι­κι­σμός, δη­μο­τι­κοί δρό­μοι και συ­νε­χής αν­θρώ­πι­νη δρα­στη­ριό­τη­τα ήδη από το 1800, με σαφή ιστο­ρι­κή πα­ρου­σία και ορ­γα­νω­μέ­νη οι­κι­στι­κή ανά­πτυ­ξη.

Δεν μπο­ρεί το ίδιο το κρά­τος να αμ­φι­σβη­τεί την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που το ίδιο επί δε­κα­ε­τί­ες ανα­γνώ­ρι­ζε διοι­κη­τι­κά, πο­λε­ο­δο­μι­κά και λει­τουρ­γι­κά.

Και ενώ οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες ασφυ­κτιούν από τη γρα­φειο­κρα­τία, οι επι­χει­ρή­σεις της Σύμης βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­πες με ένα ανε­λέ­η­το διοι­κη­τι­κό κυ­νή­γι.

Το Υπουρ­γείο Πο­λι­τι­σμού και συ­γκε­κρι­μέ­να οι υπη­ρε­σί­ες της Νε­ω­τέ­ρων Μνη­μεί­ων έχουν επι­δο­θεί σε μια ακραία και άκαμ­πτη αντι­με­τώ­πι­ση των επι­χει­ρή­σε­ων υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος για ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν τέ­ντες και σκί­α­στρα, λει­τουρ­γώ­ντας πολ­λές φορές έξω από κάθε έν­νοια ανα­λο­γι­κό­τη­τας και πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Κα­νείς δεν αμ­φι­σβη­τεί την ανά­γκη προ­στα­σί­ας του δια­τη­ρη­τέ­ου χα­ρα­κτή­ρα της Σύμης.

Όμως άλλο η προ­στα­σία της αρ­χι­τε­κτο­νι­κής φυ­σιο­γνω­μί­ας και άλλο η οι­κο­νο­μι­κή εξό­ντω­ση μιας ολό­κλη­ρης κοι­νω­νί­ας.

Δεν μπο­ρεί η “προ­στα­σία” να με­τα­τρέ­πε­ται σε μη­χα­νι­σμό ασφυ­ξί­ας.

Δεν μπο­ρεί επι­χει­ρη­μα­τί­ες που κρα­τούν ζω­ντα­νό το νησί να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως εχθροί.

Τα συ­γκε­κρι­μέ­να κα­τα­στή­μα­τα λει­τουρ­γούν εδώ και πλέον των τριά­ντα (30) ετών, αδειο­δο­τη­μέ­να από το ίδιο το κρά­τος, με τις ίδιες τέ­ντες και σκί­α­στρα που σή­με­ρα ξαφ­νι­κά χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται ως πα­ρά­νο­μα.

Και σαν να μην έφτα­νε αυτό, εμπλέ­κε­ται πλέον και η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, μέσα από λάθη, πα­ρα­λεί­ψεις και προ­βλη­μα­τι­κές χα­ρά­ξεις αι­για­λού και πα­ρα­λί­ας, οι οποί­ες σε αρ­κε­τές πε­ρι­πτώ­σεις υπερ­βαί­νουν κάθε λο­γι­κή και πραγ­μα­τι­κό όριο.

Είναι αδια­νό­η­το η γραμ­μή αι­για­λού να φτά­νει μέχρι τα όρια του εσω­τε­ρι­κού ιστού του οι­κι­σμού, δη­μιουρ­γώ­ντας τε­ρά­στια προ­βλή­μα­τα σε επι­χει­ρή­σεις, κα­τοι­κί­ες και δη­μο­τι­κές λει­τουρ­γί­ες, γε­γο­νός που κα­θι­στά πλέον επι­βε­βλη­μέ­νη τη διόρ­θω­ση και επα­να­χά­ρα­ξη των ορίων.

Απο­τε­λεί πραγ­μα­τι­κά τρα­γε­λα­φι­κό φαι­νό­με­νο να επι­χει­ρεί­ται η εφαρ­μο­γή ορι­ζό­ντιων θε­ω­ριών αι­για­λού σε ένα νησί όπως η Σύμη, το οποίο σε πολλά ση­μεία δεν δια­θέ­τει ούτε πέντε μέτρα από­στα­ση από το χει­με­ρι­νό κύμα λόγω της ίδιας της γε­ω­μορ­φο­λο­γί­ας και της ιστο­ρι­κής του ανά­πτυ­ξης.

Γιατί χωρίς αυ­τούς τους αν­θρώ­πους, η Σύμη δεν θα έχει ούτε ζωή, ούτε οι­κο­νο­μία, ούτε μέλ­λον.

Απο­κο­ρύ­φω­μα αυτής της στρε­βλής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας απο­τε­λεί η υπό­θε­ση του δη­μο­τι­κού ψα­ρο­πω­λεί­ου.

Ένας χώρος που λει­τουρ­γεί εδώ και έναν αιώνα.

Ένας χώρος ταυ­τι­σμέ­νος με την ιστο­ρία της Σύμης, κα­τα­γε­γραμ­μέ­νος στη συλ­λο­γι­κή μνήμη και συν­δε­δε­μέ­νος δια­χρο­νι­κά με τους ντό­πιους ψα­ρά­δες.

Κι όμως, η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου επι­χει­ρεί να τον οι­κειο­ποι­η­θεί και να απο­μα­κρύ­νει τους αν­θρώ­πους που τον λει­τουρ­γούν επί γε­νιές, με πρα­κτι­κές που δεν συ­νά­δουν ούτε με το κύρος της δη­μό­σιας διοί­κη­σης ούτε με τον σε­βα­σμό που οφεί­λει το κρά­τος στους νη­σιώ­τες.

Το πιο οξύ­μω­ρο;

Να απει­λού­νται οι ίδιοι οι ψα­ρά­δες.

Ένας κλά­δος ήδη ευά­λω­τος, ένας από τους τε­λευ­ταί­ους πυ­λώ­νες του πρω­το­γε­νούς τομέα στα μικρά νησιά.

Και έπει­τα ανα­ρω­τιό­μα­στε γιατί υπάρ­χει δη­μο­γρα­φι­κό πρό­βλη­μα.

Πώς θα μεί­νει ένας νέος άν­θρω­πος στη Σύμη;

Πώς θα επεν­δύ­σει;

Πώς θα δη­μιουρ­γή­σει οι­κο­γέ­νεια όταν βλέ­πει την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα να διώ­κε­ται, τον πρω­το­γε­νή τομέα να απα­ξιώ­νε­ται και το κρά­τος να λει­τουρ­γεί πε­ρισ­σό­τε­ρο ως αντί­πα­λος παρά ως σύμ­μα­χος;

Η νη­σιω­τι­κό­τη­τα δεν μπο­ρεί να είναι μια λέξη σε συ­νέ­δρια και κυ­βερ­νη­τι­κές εξαγ­γε­λί­ες.

Πρέ­πει να γίνει πο­λι­τι­κή πράξη.

Με ιδιαί­τε­ρη εκτί­μη­ση,

Ο ΔΗ­ΜΑΡ­ΧΟΣ ΣΥΜΗΣ

ΕΛΕΥ­ΘΕ­ΡΙΟΣ ΠΑ­ΠΑ­ΚΑ­ΛΟ­ΔΟΥ­ΚΑΣ