Η Εισαγγελέας Πρωτοδικών άσκησε έφεση για την ομόφωνη αθώωση της κοινωνικής λειτουργού!

• Ζητά την κή­ρυ­ξη της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης ως ένο­χης για τρεις ποι­νι­κές πρά­ξεις

Η υπό­θε­ση της 41χρο­νης ημε­δα­πής κοι­νω­νι­κής λει­τουρ­γού που αθω­ώ­θη­κε ομο­φώ­νως από το Αυ­τό­φω­ρο Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου δεν έκλει­σε με την έκ­δο­ση της αθω­ω­τι­κής από­φα­σης.

Στις 19 Μαΐου 2026, η προϊ­στα­μέ­νη της Ει­σαγ­γε­λί­ας Πρω­το­δι­κών Ρόδου κα­τέ­θε­σε έφεση ενώ­πιον της Γραμ­μα­τέ­ως του Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, προ­σβάλ­λο­ντας την από 11 Μαΐου 2026 από­φα­ση. Η υπό­θε­ση πα­ρα­πέ­μπε­ται πλέον ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Πλημ­με­λη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου.

Κατά τη δια­δι­κα­σία ενώ­πιον του πρω­το­βαθ­μί­ου δι­κα­στη­ρί­ου, άλλη Ει­σαγ­γε­λέ­ας της έδρας είχε ει­ση­γη­θεί δια­χω­ρι­σμό των κα­τη­γο­ριών. Συ­γκε­κρι­μέ­να, εκτί­μη­σε ότι η κα­τη­γο­ρού­με­νη έπρε­πε να αθω­ω­θεί απο­κλει­στι­κά για την πράξη της υπό­θαλ­ψης εγκλη­μα­τία, ενώ για τις υπό­λοι­πες 2 κα­τη­γο­ρί­ες, ήτοι την ψευδή ανα­φο­ρά δια από­κρυ­ψης κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση και την απεί­θεια, ει­ση­γή­θη­κε κα­τα­δί­κη.

Το δι­κα­στή­ριο δεν υιο­θέ­τη­σε την άποψη αυτή. Με ομό­φω­νη από­φα­σή του απάλ­λα­ξε την κα­τη­γο­ρού­με­νη από το σύ­νο­λο των απο­δι­δό­με­νων πρά­ξε­ων, ακο­λου­θώ­ντας δια­φο­ρε­τι­κή αξιο­λό­γη­ση τόσο ως προς τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά όσο και ως προς το νο­μι­κό πλαί­σιο που διέ­πει τις υπο­χρε­ώ­σεις των κοι­νω­νι­κών λει­τουρ­γών.

Την κα­τη­γο­ρού­με­νη εκ­προ­σώ­πη­σε ο δι­κη­γό­ρος κ. Φώτης Ρω­μαί­ος, του οποί­ου η γραμ­μή υπε­ρά­σπι­σης εστί­α­σε στον συν­δυα­σμό του επαγ­γελ­μα­τι­κού απορ­ρή­του με την απο­δε­δειγ­μέ­νη πρό­θε­ση της πε­λά­τισ­σάς του να προ­στα­τεύ­σει το ανή­λι­κο θύμα από πρό­σθε­το ψυ­χι­κό τραυ­μα­τι­σμό. Η ομό­φω­νη αθώ­ω­ση απο­τέ­λε­σε πλήρη δι­καί­ω­ση αυτής της γραμ­μής.

Η έφεση και τα επι­χει­ρή­μα­τα της Ει­σαγ­γε­λί­ας

Με την έκ­θε­ση εφέ­σε­ως, η Ει­σαγ­γε­λέ­ας ζητά την εξα­φά­νι­ση της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης και την κή­ρυ­ξη της κα­τη­γο­ρου­μέ­νης ως ένο­χης για το σύ­νο­λο των απο­δι­δό­με­νων πρά­ξε­ων, επι­κα­λού­με­νη εσφαλ­μέ­νη εκτί­μη­ση των απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων από το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο. Κατά την Ει­σαγ­γε­λία, από τη συ­νο­λι­κή απο­δει­κτι­κή δια­δι­κα­σία απο­δεί­χθη­κε ότι η κα­τη­γο­ρού­με­νη ενήρ­γη­σε με δόλο, απο­κρύ­πτο­ντας επί μα­κρόν τόσο την ταυ­τό­τη­τα του φε­ρό­με­νου δρά­στη όσο και τα στοι­χεία του ανή­λι­κου θύ­μα­τος, πα­ρα­κάμ­πτο­ντας συ­νει­δη­τά τις υπο­χρε­ώ­σεις που της επέ­βαλ­λε ο νόμος.

Τα επι­χει­ρή­μα­τα για κάθε κα­τη­γο­ρία

Ως προς την υπό­θαλ­ψη εγκλη­μα­τία, η Ει­σαγ­γε­λία υπο­στη­ρί­ζει ότι η κα­τη­γο­ρού­με­νη γνώ­ρι­ζε το πε­ρι­στα­τι­κό ήδη από το κα­λο­καί­ρι του 2025 και ότι η εκ προ­θέ­σε­ως από­κρυ­ψη των στοι­χεί­ων για διά­στη­μα άνω του ενός έτους πα­ρε­μπό­δι­σε τις διω­κτι­κές αρχές να ασκή­σουν δίωξη για κα­κούρ­γη­μα. Η έφεση επι­ση­μαί­νει ότι για το αξιό­ποι­νο της πρά­ξης δεν έχει ση­μα­σία αν η απο­κά­λυ­ψη ήρθε τε­λι­κά σε με­τα­γε­νέ­στε­ρο χρόνο, ούτε τα κί­νη­τρα της πα­ρά­λει­ψης αί­ρουν την ποι­νι­κή ευ­θύ­νη.

Για την ψευδή ανα­φο­ρά δια από­κρυ­ψης, η Ει­σαγ­γε­λία επι­κα­λεί­ται κε­ντρι­κά τη δή­λω­ση που η κα­τη­γο­ρού­με­νη έδωσε κατά την απο­λο­γία της, σύμ­φω­να με την οποία πί­στευε ότι «η κα­τα­στο­λή δεν είναι πάντα η θε­ρα­πεία» και ότι ήθελε χρόνο για να εν­δυ­να­μώ­σει τη μη­τέ­ρα του παι­διού. Η Ει­σαγ­γε­λία εκτι­μά ότι η δή­λω­ση αυτή απο­δει­κνύ­ει πως η κα­τη­γο­ρού­με­νη γνώ­ρι­ζε πλή­ρως την υπο­χρέ­ω­σή της αλλά επέ­λε­ξε συ­νει­δη­τά να μην τη τη­ρή­σει, ανα­λαμ­βά­νο­ντας η ίδια την πρω­το­βου­λία δια­χεί­ρι­σης της υπό­θε­σης πα­ρα­κάμ­πτο­ντας τις αρ­μό­διες αρχές.

Ως προς την επί­κλη­ση επαγ­γελ­μα­τι­κού απορ­ρή­του η Ει­σαγ­γε­λία την απορ­ρί­πτει ρητά, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η διά­τα­ξη αυτή ου­δέ­πο­τε θέ­σπι­σε τέ­τοιο απόρ­ρη­το αλλά αντι­θέ­τως επι­βάλ­λει υπο­χρέ­ω­ση γνω­στο­ποί­η­σης στον αρ­μό­διο ει­σαγ­γε­λέα. Προ­σθέ­τει δε ότι ακόμη κι αν υπήρ­χε αρ­χι­κά νο­μι­κή πλάνη, αυτή έπαψε να υφί­στα­ται από τη στιγ­μή που η Ει­σαγ­γε­λέ­ας υπέ­μνη­σε επα­νει­λημ­μέ­νως στην κα­τη­γο­ρού­με­νη την υπο­χρέ­ω­σή της, ενώ η ίδια συ­νέ­χι­σε να αρ­νεί­ται και δύο ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα ενώ­πιον των αστυ­νο­μι­κών. Για την απεί­θεια τέλος, η Ει­σαγ­γε­λία επι­ση­μαί­νει ότι η κα­τη­γο­ρού­με­νη αρ­νή­θη­κε να συμ­μορ­φω­θεί με νό­μι­μη ει­σαγ­γε­λι­κή πα­ραγ­γε­λία στις 7 Μαΐου 2026, παρά τη ρητή υπό­μνη­ση που της έγινε επί τόπου.

Το βάρος που με­τα­φέ­ρε­ται στο Εφε­τείο

Η υπό­θε­ση φτά­νει ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Πλημ­με­λη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου με ένα δυ­σε­πί­λυ­το ερώ­τη­μα στο επί­κε­ντρο: σε ποιο βαθμό ο επαγ­γελ­μα­τί­ας που πα­ρα­κο­λου­θεί ιδιω­τι­κά ένα κα­κο­ποι­η­μέ­νο ανή­λι­κο μπο­ρεί να εξαρ­τή­σει από όρους ή να ανα­βά­λει την απο­κά­λυ­ψη στοι­χεί­ων στις αρχές, σε μια υπό­θε­ση που αφορά φε­ρό­με­νο κα­κούρ­γη­μα σε βάρος παι­διού.

Η αθω­ω­τι­κή από­φα­ση του πρω­το­βαθ­μί­ου δι­κα­στη­ρί­ου, η ει­σαγ­γε­λι­κή ει­σή­γη­ση με­ρι­κής ενο­χής κατά τη δια­δι­κα­σία εκεί­νη και η πλή­ρης έφεση που κα­τα­τέ­θη­κε στις 19 Μαΐου 2026 αντι­κα­το­πτρί­ζουν την πο­λυ­πλο­κό­τη­τα ενός νο­μι­κού ζη­τή­μα­τος που θέτει σε αντι­πα­ρά­θε­ση θε­με­λιώ­δεις αρχές: την υπο­χρέ­ω­ση προ­στα­σί­ας ανη­λί­κων θυ­μά­των, την επαγ­γελ­μα­τι­κή κρίση του ει­δι­κού και τα όρια που ο νόμος θέτει στην αυ­τό­νο­μη δια­χεί­ρι­ση τέ­τοιων υπο­θέ­σε­ων.