ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Ελληνιάδης: “Ο Σκάρι ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο που έχω δει”!

Μάκης Δούβαλης 3 λεπτά ανάγνωση
ΣΤΑΥΡΟΣ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗΣ ΜΠΑΣΚΕΤ
✦ Σύνοψη ⌄
  • Ο Σταύρος Ελλη­νιά­δης θυμάται τον Κάρεϊ Σκάρι, τον πρώτο Αμε­ρι­κανό του Ολυ­μπια­κού, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών.
  • Ο Σκάρι ήταν ένα εξαι­ρε­τικά ταλα­ντούχο και αθλη­τικό παιδί, γνωστό για την αθλη­τι­κό­τητά του και τις ικα­νό­τη­τές του στην άμυνα.
  • Παρά τα ελατ­τώ­ματα του χαρα­κτήρα του, ο Σκάρι είχε καλή καρδιά και όλοι τον αγα­πού­σαν στην ομάδα.
  • Η καριέρα του Σκάρι επη­ρε­ά­στηκε από προ­σω­πικά προ­βλή­ματα, που τον εμπό­δι­σαν να γίνει ένας θρύλος στο ΝΒΑ.

Ο γενικός διευ­θυ­ντής της Κ.Α.Ε. Κολοσ­σός Σταύρος Ελλη­νιά­δης «φιλο­ξε­νή­θηκε» στo EOK WebRadio και θυμή­θηκε στιγμές απ’ τη συνύ­παρξή του στον Ολυ­μπιακό με τον Κάρεϊ Σκάρι, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών. Ο πρώτος Αμε­ρι­κα­νός του Ολυ­μπια­κού δεν βρί­σκε­ται πλέον ανάμεσα μας και ο Σταύρος Ελλη­νιά­δης θυμή­θηκε τη συνύ­παρξη τους, στον Ολυ­μπιακό. Ανα­λυ­τικά όσα είπε στο δια­δι­κτυακό ραδιό­φωνο της Ε.Ο.Κ.

Για τον Κάρεϊ Σκάρι: «Ο Κάρεϊ Σκάρι είναι απ’ τα καλύ­τερα παιδιά, απλώς είχε τα πάθη του, έμπλεξε από μικρός με διάφορα πράγ­ματα. Ήταν ένα παιδί που είχε καλή καρδιά, όλοι τον αγα­πού­σαν. Πάντα προ­σπα­θού­σαμε και στην ομάδα τότε να τον προ­φυ­λά­ξουμε και να τον έχουμε από κοντά. Είχε αυτά τα ελατ­τώ­ματα στον χαρα­κτήρα του που τον έφερναν ορι­σμέ­νες φορές σε δύσκολη θέση».

Για τα αθλη­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά του Σκάρι: «Μιλάμε για ένα τρομερά αθλη­τικό παιδί, ένα τρομερό ταλέντο. Έλεγε “Πετάξτε μου τη μπάλα ψηλά και θα την πιάσω εγώ”. Θυμάμαι μια φορά παίζαμε στη Σαρα­γόσα και του πέταξε ο Βαγ­γέ­λης (σ.σ. Αγγέλου) τη μπάλα ψηλά κι εμείς είπαμε πως πάει στην κερκίδα, ωστόσο ξαφνικά εμφα­νί­στηκε ένα… αόρατο χέρι, έπιασε τη μπάλα και την κάρφωσε. Εκεί στα­μά­τησε και το παι­χνίδι και τον χει­ρο­κρο­τούσε όλο το γήπεδο. Είχε τρομερή αθλη­τι­κό­τητα. Κάναμε συνα­γω­νι­σμό 400 μέτρα και μας άφηνε ίσως και 100 μέτρα πίσω. Πρέπει να έκανε τα 400 μέτρα σε… 44-45 δευ­τε­ρό­λε­πτα, όπως κάνουν οι κανο­νι­κοί δρομείς. Απί­στευτα προ­σό­ντα, απί­στευτα γρή­γο­ρος, απί­στευ­τος δια­σκε­λι­σμός. Από την άμυνα στην επίθεση με 4-5 δια­σκε­λι­σμούς κάρφωνε τη μπάλα. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο ακόμα και σήμερα. Ήταν σαν… αίλου­ρος. Έπαιζε και τρομερή άμυνα. Θυμάμαι μού έγραφε “Θέλω να έρθω στην Ελλάδα, στην ομάδα που είσαι και να τους μάθω να παίζουν άμυνα, γιατί αυτό ήταν το δυνατό μου στοι­χείο”. Ήταν τρο­με­ρός αμυ­ντι­κός, έκανε τρομερά κλε­ψί­ματα, δεν… κατα­λά­βαι­νες από πού σου έπαιρνε τη μπάλα. Είχε λίγο θέματα με το σουτ, αν και έβαζε. Δεν ήταν το δυνατό του σημείο, αλλά το δούλευε αρκετά. Είχε πολύ μπάσκετ μέσα του και το δούλευε συνεχώς. Ήταν ταλε­ντάρα. Ό,τι άθλημα κι αν έκανε αυτό το παιδί θα ήταν πρώτος».

Για το αν περί­μενε ότι μπορεί να αλλάξει ο Σκάρι: «Συμ­βαί­νει σε πολλούς ανθρώ­πους να έχουν μια έντονη ζωή και κάποια στιγμή… απο­δαι­μο­νί­ζο­νται. Και τότε ήταν ένα παιδί με καλή καρδιά, δεν ήθελε να κάνει κακό σε κάποιον. Το κακό το έκανε στον εαυτό του. Θα μπο­ρούσε να ήταν legend στο ΝΒΑ και ένα απ’ τα μεγα­λύ­τερα ταλέντα από το κολέγιο, αλλά κατέ­στρεψε τον ίδιο του τον εαυτό και μια λαμπρή καριέρα. Ήταν ένα παιδί με “χρυσή” καρδιά».

Για την πιο «τρελή» ανά­μνηση που έχει από τον Κάρεϊ Σκάρι: «Εντάξει, η πιο “τρελή” ανά­μνηση ήταν αυτή με τον Στηβ Για­τζό­γλου. Είναι λίγο… επει­σο­διακή ανά­μνηση. Ήταν και ένα σκηνικό που κράτησε πάρα πολύ ώρα. Κανείς απ’ όσους ήμασταν στην ομάδα τότε και μάρ­τυ­ρες του σκη­νι­κού δε μπορεί να το ξεχάσει. Βέβαια, είναι άδικο όλο αυτό που υπάρχει γύρω του, γιατί πρό­κει­ται περί ενός πολύ καλού παιδιού, το οποίο δεν έβλαψε ποτέ κανέναν άλλον. Δεν πρέπει να τον αντι­προ­σω­πεύει αυτό, γιατί ήταν ένας τρο­με­ρός αθλητής και ένα πολύ καλό παιδί. Εμείς που τον ζήσαμε έχουμε πολύ καλές ανα­μνή­σεις από αυτόν σαν άνθρωπο».

Για το αν κρα­τούσε επαφές μαζί του τα τελευ­ταία χρόνια: «Τα τελευ­ταία 3 χρόνια είχα επαφή μαζί του, μιλού­σαμε αρκετές φορές. Τον βρήκα εγώ τυχαία, από μια ανάρ­τηση που είχε κάνει. Είχε αλλάξει τελείως ρότα η ζωή του, είχε έρθει κοντά στον Θεό, είχε φτιάξει μια οργά­νωση μη κερ­δο­σκο­πική και είχε κάποια παιδιά στα οποία έκανε προ­πό­νηση και τα συμ­βού­λευε να μην κάνουν τα λάθη που έκανε αυτός. Είχε γίνει ένας δια­φο­ρε­τι­κός άνθρω­πος. Ήθελε να έρθει στην Ελλάδα, το είχαμε συζη­τή­σει. Λέγαμε να το προ­γραμ­μα­τί­σουμε, αλλά δυστυ­χώς δε συνέβη. Μου έλεγε πως ήθελε να δείξει την Ελλάδα, την Αθήνα και τον Πειραιά στη γυναίκα του. Μου έλεγε πως όποτε έβλεπε ελλη­νικό εστια­τό­ριο έμπαινε μέσα και μιλούσε τα ελλη­νικά που έχει μάθει και όλοι γελού­σαν με τα ελλη­νικά του. Κάναμε αρκετές συζη­τή­σεις στα social media. Είναι λίγο σοκ για ‘μένα, γιατί είχα απο­κτή­σει ξανά μια επαφή μαζί του. Προ­γραμ­μα­τί­ζαμε να κάνουμε μια έκπληξη στα άλλα παιδιά της τότε ομάδας του Ολυ­μπια­κού και να έρθει στην Ελλάδα, αλλά κάποιες φορές κάνεις σχέδια που δεν πραγ­μα­το­ποιού­νται».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.