Απαξίωση της Δικαιοσύνης: Όταν ο θεσμικός κατήφορος ντύνεται με στολές ανθεστηρίων

Η Εισαγ­γε­λία δεν είναι… γιορτή δρόμου • Οι δηλώ­σεις Κολιάδη για την Εισαγ­γε­λική παρέμ­βαση στα ανθε­στή­ρια απο­κα­λύ­πτουν ένα σοβαρό έλλειμμα θεσμι­κής συνεί­δη­σης

• Η δημόσια απα­ξί­ωση της Δικαιο­σύ­νης δεν είναι “κριτική”, είναι ολί­σθημα

Αν ο θεσμι­κός ρόλος του δημάρ­χου είναι να απο­τε­λεί πρότυπο σεβα­σμού, νηφα­λιό­τη­τας και θεσμι­κής σοβα­ρό­τη­τας, τότε ο κ. Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης φαί­νε­ται πως διάλεξε να ακο­λου­θή­σει το ακριβώς αντί­θετο εγχει­ρί­διο.

Οι δημό­σιες δηλώ­σεις του σχετικά με την Εισαγ­γε­λική παρέμ­βαση στην εκδή­λωση των Ανθε­στη­ρίων δεν απο­τε­λούν απλώς ένα ολί­σθημα, απο­τε­λούν ένα κραυ­γα­λέο παρά­δειγμα ασεβούς δημό­σιου λόγου που θίγει έναν από τους πυλώνες της Δημο­κρα­τίας: τη Δικαιο­σύνη.

Αντί να δείξει στοι­χειώδη ψυχραι­μία και σοβα­ρό­τητα μπροστά σε μία –απο­λύ­τως θεμιτή και προ­βλε­πό­μενη– ενέρ­γεια του Αντει­σαγ­γε­λέως Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, ο δήμαρ­χος επέλεξε να εκστο­μί­σει φράσεις του τύπου:

«Ας φρο­ντί­σει ο εισαγ­γε­λέας και ο κάθε εισαγ­γε­λέας να κάνει καλά τη δουλειά του… κι ας με καλέσει ο εισαγ­γε­λέας να κατα­θέσω γιατί το είπα αυτό».

Πρό­κει­ται για λόγο απεί­θαρχο, επι­θε­τικό και εντελώς απρεπή για άνθρωπο που κατέχει θεσμικό ρόλο – πόσω μάλλον για τον επι­κε­φα­λής της δημο­τι­κής αρχής. Αν κάποιος πολίτης απευ­θυ­νό­ταν με αυτόν τον τρόπο σε δημόσιο λει­τουργό, θα θεω­ρού­νταν του­λά­χι­στον απρεπής. Όταν αυτό το κάνει ο ίδιος ο δήμαρ­χος, αποκτά χαρα­κτη­ρι­στικά θεσμι­κής εκτρο­πής.

Και μάλιστα οι φράσεις αυτές προ­έρ­χο­νται από έναν αιρετό που κατ’ επα­νά­ληψη έχει εκφρά­σει τη δυσα­ρέ­σκειά του για το ό,τι συνά­δελ­φοί του απευ­θύ­νο­νται σ’ αυτόν με το όνομά του και όχι με την ιδιό­τητά του…

Τι συνέβη ακριβώς;

Η Εισαγ­γε­λία Ρόδου, μέσω του αρμό­διου Αντει­σαγ­γε­λέα, έκανε το αυτο­νό­ητο: άσκησε το δικαί­ωμά της να ζητήσει διευ­κρι­νί­σεις για το αν υπήρχε άδεια για τις μου­σι­κές εκδη­λώ­σεις των Ανθε­στη­ρίων. Κάτι απο­λύ­τως θεσμικά κατο­χυ­ρω­μένο, υπη­ρε­σιακά υπο­χρε­ω­τικό και, το σημα­ντι­κό­τερο, ανα­γκαίο στο πλαίσιο της δια­σφά­λι­σης της νομι­μό­τη­τας.

Αντί ο δήμαρ­χος να αντα­πο­κρι­θεί με τον σεβασμό που απαιτεί η περί­σταση, επέλεξε έναν δημόσιο λόγο που μοιάζει περισ­σό­τερο με δια­δι­κτυακό σχόλιο εκνευ­ρι­σμέ­νου τρολ, παρά με θεσμική απά­ντηση σε Εισαγ­γε­λική πράξη. Με φράσεις γεμάτες ειρω­νεία και υπε­ρο­ψία, ο κ. Κολιά­δης όχι μόνο σχο­λί­ασε αρνη­τικά τη Δικαιο­σύνη, αλλά σχεδόν την υπο­τί­μησε, σαν να πρό­κει­ται για κάποιον ενο­χλη­τικό παρα­τη­ρητή των προ­σω­πι­κών του «γιορτών».

Το επι­κίν­δυνο μήνυμα

Οι τοπο­θε­τή­σεις αυτές δεν είναι απλώς “άκομψες”. Είναι επι­κίν­δυ­νες. Εκπέ­μπουν ένα ξεκά­θαρο μήνυμα ότι ο πρώτος πολίτης του νησιού αισθά­νε­ται υπεράνω των θεσμών – ή, ακόμη χει­ρό­τερα, τους θεωρεί δια­κο­σμη­τι­κούς όταν αγγί­ζουν τις ενέρ­γειες της δικής του δημο­τι­κής αρχής. Όταν ένας δήμαρ­χος εκπέ­μπει απα­ξί­ωση για τη Δικαιο­σύνη, τι περι­μέ­νουμε να κάνουν οι πολίτες;

Το αφήγημα περί «χαμό­γε­λων παιδιών» και «ανα­μνή­σεων» δεν μπορεί να επι­σκιά­σει την ουσία: η νομι­μό­τητα δεν ανα­στέλ­λε­ται επειδή κάποιος δήμαρ­χος διορ­γα­νώ­νει εκδή­λωση. Η τήρηση των νόμων ισχύει ακόμα και στην πιο ρομα­ντική ανοι­ξιά­τικη γιορτή.

Αφωνία και ατολμία των θεσμι­κών παρα­γό­ντων

Ιδιαί­τερη εντύ­πωση προ­κα­λεί και η ηχηρή σιωπή του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, ο οποίος μέχρι στιγμής δεν έχει προβεί σε καμία δημόσια τοπο­θέ­τηση για τις δηλώ­σεις του δημάρ­χου. Η θεσμική ουδε­τε­ρό­τητα δεν ισο­δυ­να­μεί με αδρά­νεια· και σε περι­πτώ­σεις κατά τις οποίες ένας δήμαρ­χος επι­τί­θε­ται εμμέσως σε δικα­στικό λει­τουργό, η σιωπή μοιάζει μάλλον με συνε­νοχή ή φόβο.

Οι θεσμοί δεν χρειά­ζο­νται προ­στά­τες – χρειά­ζο­νται σεβασμό

Η εφη­με­ρίδα αυτή δεν φιλο­δο­ξεί να παίξει τον ρόλο του υπε­ρα­σπι­στή της Εισαγ­γε­λι­κής Αρχής. Η Δικαιο­σύνη δεν έχει ανάγκη από «συνη­γό­ρους» του Τύπου. Έχει, όμως, κάθε δικαί­ωμα να απαιτεί τον σεβασμό που της οφεί­λε­ται από τους εκπρο­σώ­πους της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης – αυτούς που οφεί­λουν, πρω­τί­στως, να διδά­σκουν θεσμική παιδεία.

Το ό,τι «οι κρί­νο­ντες κρί­νο­νται» ισχύει. Όμως το να κρίνει κανείς έναν εισαγ­γε­λέα επειδή κάνει απλώς τη δουλειά του, κι αυτό να γίνεται δημόσια, με ειρω­νείες και αδια­νό­ητο ύφος, δεν είναι «κριτική». Είναι υπο­νό­μευση.

Η Εισαγ­γε­λία δεν μπήκε σε καμία γιορτή για να χαλάσει το κέφι των παιδιών. Μπήκε για να κάνει αυτό που ορίζει ο νόμος. Αν αυτό ενοχλεί, τότε ίσως κάποιοι θα έπρεπε να ενο­χλού­νται λιγό­τερο από τη Δικαιο­σύνη και περισ­σό­τερο από τον δικό τους τρόπο άσκησης εξου­σίας.

Την επόμενη χρονιά λοιπόν, τα Ανθε­στή­ρια να έχουν μουσική, χαμό­γελα και –αν είναι δυνατόν– λιγό­τερη ειρω­νεία. Και κυρίως, χωρίς δημάρ­χους που νομί­ζουν ότι η θεσμική ευθύνη είναι παιδικό πανη­γύρι.