Επιτέλους κάποιος ονομάζει το πρόβλημα με το όνομά του

Η παρέμβαση του Περιφερειάρχη έχει τη σπάνια αρετή να λέει μια αλήθεια που οι περισσότεροι αποφεύγουν. Όταν η τεχνολογία της αφαλάτωσης είναι ώριμη και προσβάσιμη, το να συζητάμε ακόμη για λειψυδρία στα νησιά δεν δικαιολογείται από καμία φυσική στενότητα, είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα κακής διαχείρισης, και χρειάζεται θάρρος να το παραδεχτείς δημόσια αντί να κρυφτείς πίσω από την άνετη ρητορική της κλιματικής κρίσης. Το ίδιο ισχύει και για τα αντιπλημμυρικά. Ένα έργο που περνά 9 χρόνια στα δικαστήρια για να αποδειχθεί τελεσίδικα ότι μελετήθηκε σωστά, με τον προϋπολογισμό να εκτοξεύεται και την κοινωνία να μένει μια ολόκληρη δεκαετία απροστάτευτη, δεν είναι περιβαλλοντική ευαισθησία, είναι θεσμική παράλυση που κοστίζει ζωές.

Το πραγματικά τολμηρό σημείο της τοποθέτησης είναι ότι αρνείται να εξωραΐσει την πραγματικότητα με ωραία λόγια. Η οπτική όχληση ως επιχείρημα για να μπλοκαριστεί ένα έργο που σώζει σπίτια και ανθρώπους είναι ακριβώς το παράδοξο που έχει κανονικοποιηθεί, και το να το ονομάζει κανείς ιδεοληψία δεν σημαίνει ότι περιφρονεί το περιβάλλον, σημαίνει ότι αρνείται να δεχτεί πως η αδράνεια μεταμφιεσμένη σε προστασία είναι κι αυτή μορφή καταστροφής. Η πρόταση να αποτυπωθεί ρητά στον νόμο ότι η ανθρώπινη ζωή προηγείται κάθε προσχηματικής προσφυγής δεν καταργεί τον έλεγχο, βάζει προτεραιότητες εκεί που το σύστημα τις έχει χάσει.

Στο τέλος, η διαφορά ανάμεσα σε όσους διαπιστώνουν και σε όσους διοικούν είναι ακριβώς αυτή, ότι οι δεύτεροι αναλαμβάνουν το κόστος να πουν τι πρέπει να αλλάξει τώρα.