Έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο Κώστας Παπαστεργίου

Ο γνωστός αστυ­νο­μι­κός, που είχε ριζώσει εδώ και χρόνια στη Ρόδο και είχε αφήσει το απο­τύ­πωμά του τόσο στη δίωξη ναρ­κω­τι­κών όσο και στον τοπικό αθλη­τι­σμό, άφησε την τελευ­ταία του πνοή μετά από καρ­διακό επει­σό­διο.

Η είδηση του θανάτου του Κώστα Παπα­στερ­γίου έπεσε σαν κεραυ­νός εν αιθρία στη ροδιακή κοι­νω­νία. Ο γνωστός αστυ­νο­μι­κός έφυγε σήμερα από τη ζωή εντελώς ξαφνικά, αφή­νο­ντας πίσω του ένα κενό που δύσκολα θα καλυ­φθεί, σε όσους τον γνώ­ρι­σαν, συνερ­γά­στη­καν μαζί του ή απλώς δια­σταυ­ρώ­θη­καν με τον δρόμο του στα χρόνια της παρου­σίας του στο νησί. Σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες, ο θάνατός του ήρθε ύστερα από αιφ­νί­διο καρ­διακό επει­σό­διο, την ώρα που τίποτα δεν προ­μή­νυε τη δρα­μα­τική εξέλιξη.

Βορειο­ελ­λα­δί­της στην κατα­γωγή, με ρίζες στη Νιγρίτα Σερρών, ο Παπα­στερ­γίου ήρθε στη Ρόδο και έκανε το νησί δεύτερη πατρίδα του. Δεν ήταν ένας ακόμη μετα­κι­νού­με­νος υπάλ­λη­λος που πέρασε από τα Δωδε­κά­νησα για να φύγει στην πρώτη ευκαι­ρία. Αντί­θετα, ρίζωσε εδώ, έδεσε με τους ανθρώ­πους και τον τόπο, και μέσα στα χρόνια κατά­φερε να γίνει κομμάτι της τοπικής καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Η πορεία του στο νησί υπήρξε μακρά και σταθερή, χτι­σμένη στη σχέση εμπι­στο­σύ­νης που ανέ­πτυξε με τη ροδιακή κοι­νω­νία.

Στο επαγ­γελ­μα­τικό σκέλος, ο εκλιπών υπήρξε επί σειρά ετών κεντρικό στέ­λε­χος της δίωξης ναρ­κω­τι­κών Ρόδου. Πέρασε χρόνια στην πρώτη γραμμή ενός από τα πιο απαι­τη­τικά και επι­κίν­δυνα κομ­μά­τια της αστυ­νο­μι­κής υπη­ρε­σίας, εκεί όπου η πίεση είναι διαρκής και η ευθύνη μεγάλη. Όσοι συνερ­γά­στη­καν μαζί του τον θυμού­νται ως έναν επαγ­γελ­μα­τία με συνέ­πεια και αφο­σί­ωση στο καθήκον, χαρα­κτη­ρι­στικά που τον ακο­λού­θη­σαν σε όλη του την υπη­ρε­σιακή δια­δρομή.

Πέρα όμως από τη στολή, υπήρχε και μια άλλη πτυχή που τον έκανε ιδιαί­τερα αγαπητό. Ο Παπα­στερ­γίου ήταν άνθρω­πος του αθλη­τι­σμού. Έγραψε ιστορία στον Απόλ­λωνα Καλυ­θιών, προ­σφέ­ρο­ντας με συνέ­πεια και ουσια­στικά στα δωδε­κα­νη­σιακά αθλη­τικά πράγ­ματα. Η συνει­σφορά του στον τοπικό αθλη­τι­σμό δεν ήταν ευκαι­ριακή, αλλά συνεχής και δια­χρο­νική, κάτι που του εξα­σφά­λισε μια ξεχω­ρι­στή θέση στις καρδιές όσων υπη­ρε­τούν τα κοινά του αθλη­τι­σμού στο νησί.

Όσοι τον γνώ­ρι­ζαν από κοντά μιλούν για έναν τέλειο οικο­γε­νειάρχη, έναν άνθρωπο με ήθος και αξίες, που πρό­σφερε αθόρυβα και ουσια­στικά τόσο στους δικούς του ανθρώ­πους όσο και στην ευρύ­τερη κοι­νό­τητα. Αυτός ο συν­δυα­σμός, του αυστη­ρού επαγ­γελ­μα­τία της δίωξης και του ζεστού οικο­γε­νεια­κού ανθρώ­που που στήριζε τον αθλη­τι­σμό, ήταν που τον έκανε να ξεχω­ρί­ζει.

Ο αιφ­νί­διος χαμός του προ­κά­λεσε κύμα συγκί­νη­σης. Σε μια κοι­νω­νία που τον είχε αγκα­λιά­σει, η απουσία του γίνεται αμέσως αισθητή. Η μνήμη ενός ανθρώ­που που τίμησε τη στολή του, υπη­ρέ­τησε με συνέ­πεια το νησί που επέλεξε για να ζήσει και άφησε το σημάδι του στον δωδε­κα­νη­σιακό αθλη­τι­σμό, μένει ζωντανή σε όσους τον γνώ­ρι­σαν και τον εκτί­μη­σαν.