Έφυγε για το ταξίδι στο φως ο Κώστας Κατσιμπράκης που σφράγισε τον χώρο της εστίασης για πολλά χρόνια

Συγκι­νη­τική η ανάρ­τηση της Διευ­θύ­ντριας της ΕΡΤ Νοτίου Αιγαίου κ. Μαρίας Βάλλα για τον θάνατο του Κώστα Κατσι­μπράκη που σφρά­γισε τον χώρο της εστί­α­σης για πολλά χρόνια. Μαζί του φεύγει και ένα μεγάλο κομμάτι της ιστο­ρίας της Ρόδου.

Η ανάρ­τηση της κ. Βάλα ανα­λυ­τικά:

Ένα κομμάτι της ιστο­ρίας της Ρόδου πέταξε ψηλά… Πάει να αντα­μώ­σει τον φίλο του. Τον Αρι­στο­τέλη Ωνάση…

Φεύγει από τη ζωή, αλλά ποτέ από τη μνήμη. Αφήνει πίσω του, όχι μόνο το όνομά του, αλλά μια ολό­κληρη εποχή, χιλιά­δες ανα­μνή­σεις, φιλίες, χαμό­γελα και στιγμές που ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει.

Σήμερα, η Ρόδος απο­χαι­ρετά τον άνθρωπο που ταύτισε τη ζωή του με το ιστο­ρικό εστια­τό­ριο «Αλέξης», ένα όνομα που ταξί­δεψε στα πέρατα της γης. Ένα όνομα γνωστό στους ισχυ­ρούς, στους διά­ση­μους, στους ανθρώ­πους της τέχνης, της πολι­τι­κής και της διε­θνούς κοσμι­κής ζωής.

Από τα τρα­πέ­ζια του πέρασαν προ­σω­πι­κό­τη­τες που έγραψαν ιστορία. Ανάμεσά τους και ο Αρι­στο­τέ­λης Ωνάσης, φίλος του ιδίου και του πατέρα του, Αλέξη Κατσι­μπράκη. Από τους ανθρώ­πους που συν­δέ­θη­καν με τη λάμψη και τη διεθνή ακτι­νο­βο­λία αυτού του μονα­δι­κού χώρου.

Κι όμως, πίσω από τη φήμη, τη λάμψη και τα μεγάλα ονόματα, υπήρχε κάτι ακόμη πιο σπου­δαίο: η ζεστα­σιά της φιλο­ξε­νίας, η ανθρώ­πινη επαφή, οι όμορφες παρέες, οι συζη­τή­σεις που κρα­τού­σαν, τα γέλια, οι φιλίες και οι στιγμές που έγιναν πολύ­τι­μες ανα­μνή­σεις.

Πόσες όμορφες παρέες κάναμε στο εστια­τό­ριό του! Πόσες στιγμές μοι­ρα­στή­καμε σε εκείνον τον ξεχω­ρι­στό χώρο, μέσα στα πέτρινα σοκάκια της Μεσαιω­νι­κής Πόλης, εκεί όπου η ιστορία της Ρόδου συνα­ντούσε την κοσμο­πο­λί­τικη αύρα του κόσμου!

Και σήμερα, αυτές οι ανα­μνή­σεις πονάνε περισ­σό­τερο. Γιατί ξέρουμε πως κάποια πρόσωπα δεν θα καθί­σουν ξανά στο ίδιο τραπέζι. Ακριβώς δίπλα στην κυρία είσοδο. Εκεί ήταν πάντα το τραπέζι του, από εκεί χαι­ρε­τούσε όλο τον κόσμο.

Εκεί τον θυμάμαι πάντα, όταν με ειδο­ποιούσε τηλε­φω­νι­κώς, κάθε φορά που ένας διά­ση­μος ερχόταν στο εστια­τό­ριο. Ήθελε πάντα να τον φωτο­γρα­φίζω μαζί τους, για να τα δείχνω στα ΜΜΕ την επόμενη μέρα. Πολι­τι­κοί, γνωστοί επι­χει­ρη­μα­τίες, εφο­πλι­στές, προ­σω­πι­κό­τη­τες με μυθικά πλούτη, γνωστοί καλ­λι­τέ­χνες, διά­ση­μοι δημο­σιο­γρά­φοι, όλοι είχαν το κοινό τους στέκι. Την Ψαρο­τα­βέρνα ΑΛΕΞΗΣ με τα πολλά αφιε­ρώ­ματα στα διεθνή περιο­δικά…

Κάποιες φωνές από εκείνες τις στιγμές, δεν θα ακου­στούν ξανά όπως παλιά. Οι στιγμές όμως, θα μείνουν για πάντα φυλαγ­μέ­νες στην καρδιά μας, με εκείνη τη γλυ­κό­πι­κρη νοσταλ­γία που γεννά η απώλεια.

Ο Κώστας δεν ήταν απλώς ένας άνθρω­πος της εστί­α­σης. Ήταν κομμάτι της ταυ­τό­τη­τας της Παλιάς Πόλης, της γαστρο­νο­μι­κής ιστο­ρίας της Ρόδου, της εποχής που το νησί άνοιγε τις πόρτες του στον κόσμο και κέρδιζε τις καρδιές του.

Κράτησε ζωντανή μαζί με την οικο­γέ­νειά του την παρα­κα­τα­θήκη του πατέρα του και συνέ­βαλε ώστε το όνομα «Αλέξης» να γίνει σημείο ανα­φο­ράς πολύ πέρα από τα σύνορα της Ελλάδας.

Αυτό είναι το μεγάλο απο­τύ­πωμα ενός ανθρώ­που: να αφήνει πίσω του κάτι που δεν μπορεί να πάρει μαζί του ο θάνατος.

Σήμερα, η Ρόδος είναι φτω­χό­τερη. Η Παλιά Πόλη μοιάζει να χάνει ένα κομμάτι από την ψυχή της, μια πέτρα από τα τείχη της… Κι εμείς που ζήσαμε όμορφες στιγμές κοντά του, κρατάμε μέσα μας την ευγνω­μο­σύνη για τις παρέες, τη φιλο­ξε­νία και τις ανα­μνή­σεις που μας χάρισε.

Καλό ταξίδι, αγα­πη­μένε μας Κώστα…

Εκεί ψηλά, οι άνθρω­ποι που έφυγαν πριν από σένα θα σε υπο­δε­χτούν. Κι εδώ, στη Ρόδο που αγά­πη­σες και υπη­ρέ­τη­σες με τη δική σου δια­δρομή, θα μείνει ζωντανό το όνομά σου, δεμένο για πάντα με μια ιστορία γεμάτη ανθρώ­πους, συγκι­νή­σεις και φως.

Γιατί οι άνθρω­ποι που γίνο­νται ιστορία, δεν χάνο­νται ποτέ. Ζουν στις ανα­μνή­σεις μας, στα μέρη που αγά­πη­σαν και στις καρδιές όσων τους γνώ­ρι­σαν.

Θερμά συλ­λυ­πη­τή­ρια σε ολό­κληρη την οικο­γέ­νειά σου.

Καλό Παρά­δεισο, Κώστα Κατσι­μπράκη.

Η Ρόδος δεν θα σε ξεχάσει ποτέ! Θα σε φυλάξει στην καρδιά της… Και εμείς, οι φίλοι σου επίσης..