Αντώνης Καμπουράκης: «Το νερό είναι μέτρο πολιτισμού – Η Ρόδος μπορεί και οφείλει να γίνει πρότυπο ανθεκτικότητας»

Στην τοπο­θέ­τησή του ως ομι­λη­τής της επι­στη­μο­νι­κής συνά­ντη­σης Rhodes | Water Dialogues που διορ­γά­νωσε το Ινστι­τούτο Ερευνών Δια­χεί­ρι­σης Υδά­τι­νων Πόρων & Ενέρ­γειας «WE ARE GREECE» και το Τεχνικό Επι­με­λη­τή­ριο Ελλάδας (ΤΕΕ) στη Ρόδο, με κεντρικό θέμα: «Λει­ψυ­δρία και πλημ­μύ­ρες στη νησιω­τική Ελλάδα», ο Αντώνης Καμπου­ρά­κης, ανέ­δειξε τη δια­χεί­ριση των υδά­τι­νων πόρων ως κορυ­φαίο ζήτημα ανά­πτυ­ξης, κοι­νω­νι­κής συνοχής και πολι­τι­σμού για τα νησιά μας.

Ανα­λυ­τικά στην ομιλία του επε­σή­μανε τα ακό­λουθα:

«Με ιδιαί­τερη χαρά βρί­σκο­μαι σήμερα εδώ, σε μια συζή­τηση που δεν αφορά απλώς το νερό. Αφορά τον τρόπο, με τον οποίο, αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε το μέλλον των νησιών μας, την ευθύνη μας απέ­να­ντι στον τόπο, και την ικα­νό­τητά μας, να μετα­τρέ­πουμε μια μεγάλη πρό­κληση, σε κοινό σχέδιο.

Θέλω να συγχαρώ θερμά το Ινστι­τούτο «WE ARE GREECE» και το Τεχνικό Επι­με­λη­τή­ριο Ελλάδας, για την πρω­το­βου­λία των Rhodes Water Dialogues. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ο διά­λο­γος ξεκινά από τη Ρόδο. Από ένα νησί, που γνω­ρί­ζει καλά τι σημαί­νει να ζεις με ένταση, με ομορφιά, με επι­σκε­ψι­μό­τητα, με ευκαι­ρίες, αλλά, και με ευθύνες. Από έναν τόπο, που έχει μάθει να στέ­κε­ται όρθιος, να υπο­δέ­χε­ται τον κόσμο, και ταυ­τό­χρονα, να παλεύει με τα μεγάλα ζητή­ματα της νησιω­τι­κό­τη­τας.

Συνήθως, όταν μιλάμε για το νερό, μιλάμε με όρους έλλει­ψης. Πόσο νερό έχουμε, πόσο νερό χρεια­ζό­μα­στε, πόσο νερό χάνουμε, πόσο νερό θα μας λείψει. Όμως, ίσως πρέπει να αλλά­ξουμε αφε­τη­ρία. Το νερό, δεν είναι μόνο ένας φυσικός πόρος. Είναι μέτρο πολι­τι­σμού. Είναι δείκτης σοβα­ρό­τη­τας.

Είναι η πιο απλή, και ταυ­τό­χρονα, η πιο απαι­τη­τική υπεν­θύ­μιση, ότι καμία ανά­πτυξη, δεν μπορεί να θεω­ρεί­ται δεδο­μένη, αν δεν πατά σε ανθε­κτι­κές υπο­δο­μές. Και σε σχέδιο, με μακρό­πνοο ορί­ζο­ντα.

Για τα νησιά μας, το νερό, είναι Ζήτημα Ζωής, Παρα­γω­γής, Φιλο­ξε­νίας, Ασφά­λειας! Αξιο­πρέ­πειας!!!

Είναι πίσω από κάθε σπίτι, από κάθε οικο­γέ­νεια, από κάθε νοι­κο­κύρη, κάθε ξενο­δο­χείο, κάθε καλ­λιέρ­γεια, κάθε μικρή επι­χεί­ρηση, από κάθε δημόσιο χώρο. Είναι πίσω από την εικόνα, που δεί­χνουμε στον επι­σκέ­πτη. Αλλά και από την ποιό­τητα ζωής, που οφεί­λουμε, στον μόνιμο κάτοικο. Και γι’ αυτό, η δια­χεί­ρισή του, ΔΕΝ μπορεί να είναι απο­σπα­σμα­τική. Ούτε εποχική, ούτε ευκαι­ριακή.

Η μεγάλη πρό­κληση για τη νησιω­τική Ελλάδα, είναι να περά­σουμε, από τη λογική της αντί­δρα­σης, στη λογική της πρό­λη­ψης. Να μη συζη­τάμε για τη λει­ψυ­δρία, μόνον όταν οι δεξα­με­νές αδειά­ζουν. Να μη θυμό­μα­στε τα ρέματα μόνον όταν πλημ­μυ­ρί­ζουν. Να μη μιλάμε για ανθε­κτι­κό­τητα μόνον μετά την κρίση. Η σοβαρή Πολι­τεία, η Ώριμη Αυτο­διοί­κηση, η υπεύ­θυνη κοι­νω­νία, κρί­νο­νται πριν από το πρό­βλημα. Όχι μονάχα μετά από αυτό.

Εδώ, χρειά­ζε­ται μια νέα συμ­μα­χία: Κράτος, Δήμοι, Κοι­νό­τη­τες και Χωριά, Περι­φέ­ρειες, επι­στη­μο­νι­κοί συνα­σπι­σμοί, τεχνι­κός κόσμος, επι­χει­ρή­σεις, πολίτες. Κανείς μόνος του, ΔΕΝ μπορεί. Αλλά, και κανείς δεν δικαιού­ται, να απου­σιά­ζει!!! Το νερό, είναι από τα ζητή­ματα, που ΔΕΝ προ­σφέ­ρο­νται για μικρο­κομ­μα­τι­σμούς, για τοπι­κούς εγω­ι­σμούς, ή για εύκολες καταγ­γε­λίες. Χρειά­ζε­ται συνεν­νό­ηση, θεσμική συνέ­χεια, και πρα­κτι­κές λύσεις.

Σε αυτή τη δια­δρομή, η Ρόδος ΔΕΝ ξεκινά, από το μηδέν. Το Φράγμα Γαδουρά, είναι ένα έργο, που απέ­δειξε πως όταν υπάρχει συνέ­χεια, συνερ­γα­σία και αξιο­ποί­ηση ευρω­παϊ­κών πόρων, μπορούν να δοθούν απα­ντή­σεις, σε προ­βλή­ματα δεκα­ε­τιών. Από τον αρχικό σχε­δια­σμό, και την ολο­κλή­ρωση της βασικής υπο­δο­μής, μέχρι τη σημε­ρινή ανάγκη, επέ­κτα­σης και δια­σύν­δε­σης περισ­σό­τε­ρων περιο­χών του νησιού, έχει κατα­στεί σαφές, πως οι μεγάλες υπο­δο­μές, χρειά­ζο­νται χρόνο, συνέ­πεια και θεσμική συνεν­νό­ηση. Και τα υπο­στη­ρι­κτικά έργα υδρο­δό­τη­σης, οι αγωγοί, οι δεξα­με­νές, οι εγκα­τα­στά­σεις επε­ξερ­γα­σίας, τα σύγ­χρονα συστή­ματα ελέγχου, είναι εξίσου κρίσιμα, με το ίδιο το φράγμα.

Και τα άλλα φράγ­ματα, τα υπό κατα­σκευή. Και εκείνα τα επι­πλέον, των οποίων πρέπει, να εκκι­νη­θεί ο προ­γραμ­μα­τι­σμός, δημιουρ­γίας τους.

Γιατί το νερό, δεν αρκεί να υπάρχει. Πρέπει, να φτάνει με ασφά­λεια, με ποιό­τητα, και με αξιο­πι­στία, στον πολίτη, στον επαγ­γελ­μα­τία, στον επι­σκέ­πτη. Σε κάθε γωνιά του νησιού. Σε κάθε κάτοικο του νησιού.

Αυτός είναι ο δρόμος, που πρέπει να συνε­χί­σουμε. Με επί­γνωση ότι η Ρόδος μπορεί να δίνει απα­ντή­σεις, όταν όλοι κοι­τά­ζουμε προς την ίδια πλευρά.

Και μια ακόμη επι­σή­μανση, καθώς στον δημόσιο διάλογο, ακού­γο­νται και θεωρίες, που στο­χο­πο­ποιούν τον Του­ρι­σμό:

Ξέρουμε όλοι, τι σημαί­νει ο του­ρι­σμός για το νησί μας, και πόσο σπου­δαίο ρόλο, έχει παίξει. Ο Του­ρι­σμός, δεν είναι αντί­πα­λος του περι­βάλ­λο­ντος. Μπορεί, και πρέπει να γίνει, μέρος της λύσης. Με εξοι­κο­νό­μηση, επα­να­χρη­σι­μο­ποί­ηση, με έξυπνα δίκτυα, με σύγ­χρο­νες υπο­δο­μές, με υπεύ­θυνη κατα­νά­λωση, με συνερ­γα­σία, Δημό­σιου και Ιδιω­τι­κού τομέα.

Ο επι­σκέ­πτης του μέλ­λο­ντος δεν θα αξιο­λο­γεί μόνον την ομορφιά ενός τόπου. Θα αξιο­λο­γεί και τη Σοβα­ρό­τητά του.

Η Ρόδος, έχει τη δύναμη, να γίνει «εργα­στή­ριο λύσεων». Όχι επειδή δεν έχει προ­βλή­ματα. Αλλά, επειδή ακριβώς, τα γνω­ρί­ζει. Επειδή έχει εμπει­ρία, ανθρώ­πους, τεχνική γνώση, του­ρι­στική δυνα­μική, και θεσμική βαρύ­τητα. Μπορεί, να στείλει ένα μήνυμα, σε όλο το Αιγαίο, πως τα νησιά, δεν είναι απλώς ευά­λω­τοι τόποι. Είναι τόποι, που μπορούν να παρά­γουν, «πρότυπα ανθε­κτι­κό­τη­τας».

Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι και το βαθύ­τερο νόημα, της Σημε­ρι­νής Εκδή­λω­σης. Να μην μεί­νουμε, στη Δια­πί­στωση. Να φύγουμε από εδώ, με μεγα­λύ­τερη αίσθηση ευθύνης. Αλλά, και με μεγα­λύ­τερη εμπι­στο­σύνη, στις δυνα­τό­τη­τές μας. Και με απο­φα­σι­στι­κό­τητα να την υπη­ρε­τή­σουμε την «εμπι­στο­σύνη» μας αυτή. Με όσες θυσίες, με όποιο κόπο, με όποιο προ­σω­πικό κόστος.

Ας κάνουμε λοιπόν, τον σημε­ρινό διάλογο, αφε­τη­ρία. Όχι, για να πούμε όλοι τα ίδια, αλλά, για να συμ­φω­νή­σουμε στα ανα­γκαία. Με σχέδιο, με συνερ­γα­σία, και με σεβασμό, στον τόπο που μας έμαθε, ότι,

η φιλο­ξε­νία αρχίζει πάντα, με το πιο Απλό, αλλά και το πιο Πολύ­τιμο Αγαθό : με ένα Ποτήρι, Δροσερό Νερό.»