Αντώνης Καμπουράκης: Απαιτείται σοβαρότητα, ευθύνη, μέτρο και ανθρωπιά

Η Ρόδος μας απο­τε­λεί έναν ευ­λο­γη­μέ­νο τόπο, με υπε­ρή­φα­νη ιστο­ρία και πα­ρά­δο­ση. Και με κυ­ρί­αρ­χο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της, την ει­ρη­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη δια­φο­ρε­τι­κών θρη­σκειών και πο­λι­τι­σμών.

Για εκα­το­ντά­δες χρό­νια, εδώ συ­νυ­πήρ­χαν ει­ρη­νι­κά και αρ­μο­νι­κά Χρι­στια­νοί, Μου­σουλ­μά­νοι και Εβραί­οι. Αυτή είναι η πο­λύ­τι­μη ταυ­τό­τη­τα και η μο­να­δι­κή Ιστο­ρία του τόπου μας.

Αντι­πα­ρα­θέ­σεις, ρη­μα­τι­κές ή προ­φο­ρι­κές δια­κοι­νώ­σεις, δι­πλω­μα­τι­κές εμπλο­κές και λοιπά Δια­βή­μα­τα, μπο­ρεί να ασκού­νται και να ανταλ­λάσ­σο­νται σε θε­σμι­κό και σε πο­λι­τεια­κό επί­πε­δο.

Αλλά, δεν επι­τρέ­πε­ται να απο­τυ­πώ­νο­νται στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα της κοι­νω­νί­ας και των αν­θρώ­πων του τόπου μας.

Στο πλαί­σιο αυτό, η οποια­δή­πο­τε «αυ­θαί­ρε­τη πα­ρα­χά­ρα­ξη της ιστο­ρί­ας μας», από σταυ­ρο­δρό­μι θρη­σκειών και πο­λι­τι­σμών, σε …..ο κα­θέ­νας λέει και γρά­φει «ό,τι του κα­τε­βά­σει η κού­τρα του», είναι αντί­θε­τη από τη δια­χρο­νι­κή μας πε­ρή­φα­νη στάση, απέ­να­ντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Μόλις πριν λίγες μέρες εί­χα­με την θλι­βε­ρή επέ­τειο, 2.400 και πλέον αδελ­φών μας, συμ­μα­θη­τών, γει­τό­νων και συ­ναν­θρώ­πων μας, που στάλ­θη­καν με το τε­λευ­ταίο τρένο, από τη Ρόδο, τη Κω και τη Λέρο, στο στρα­τό­πε­δο του θα­νά­του. 80 χρό­νια πριν, πά­μπο­λοι συ­μπο­λί­τες μας, κιν­δύ­νε­ψαν ή έχα­σαν την ζωή τους, για να σώ­σουν με κάθε τρόπο εκεί­νους τους αν­θρώ­πους. Αυτή είναι η ψυχή της Ρόδου. Γι’ αυτό υπε­ρη­φα­νευό­μα­στε!

Ει­δι­κά στη Ρόδο, που απο­τε­λού­με ιστο­ρι­κό πρό­τυ­πο αρ­μο­νι­κής συ­νύ­παρ­ξης λαών, από δια­φο­ρε­τι­κούς πο­λι­τι­σμούς και κουλ­τού­ρες, είναι του­λά­χι­στον ιε­ρό­συ­λο να εκ­με­ταλ­λεύ­ο­νται κά­ποιοι το μο­λύ­βι που «δα­νεί­στη­καν», για να προ­σβά­λουν την κοι­νω­νία μας. Να δια­σύ­ρουν τον ίδιο μας το Λαό.

Σε δύ­σκο­λες συ­γκυ­ρί­ες όπως η ση­με­ρι­νή, απαι­τεί­ται σο­βα­ρό­τη­τα, ευ­θύ­νη, μέτρο και αν­θρω­πιά. Όταν θέ­λεις να προ­σποιεί­σαι το «Δη­μό­σιο Πρό­σω­πο». Και να έχεις βήμα και λόγο. Με τί­τλους και με αξιώ­μα­τα. Ή και χωρίς αυτά.