Κρούγκμαν για New York Times: “Οι Έλληνες δεν είναι τρελοί, δεν θα αντέξουν άλλο…”

Οι Έλληνες έδειξαν προ­θυ­μία να δεχθούν τον πόνο των σκληρών μέτρων, έτσι ώστε να φτάσουν στην ανά­καμψη. Έζησαν πολλά χρόνια ταλαι­πω­ρίας για πολύ μικρή αντα­μοιβή” – “Εάν γίνουν εκλογές, πιθανός νικητής θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει ζητήσει επα­να­δια­πραγ­μά­τευση του προ­γράμ­μα­τος λιτό­τη­τας και που μπορεί να οδη­γή­σει σε αντι­πα­ρά­θεση με τη Γερ­μα­νία και έξοδο από το ευρώ”

“Μad as Hellas”, λέει ο Πολ Κρού­γκ­μαν σε νέα του παρέμ­βαση για την ελλη­νική και κατ’ επέ­κταση την ευρω­παϊκή οικο­νο­μική κρίση και κρούρει τον κώδωνα του κιν­δύ­νου για τις συνέ­πειες και τις επι­πτώ­σεις στη διεθνή οικο­νο­μία.

Ο διά­ση­μος Αμε­ρι­κα­νός νομπε­λί­στας οικο­νο­μο­λό­γος έχει πολ­λά­κις ενα­ντιω­θεί στην πολι­τική της αυστη­ρής λιτό­τη­τας που πρε­σβεύει το Βερο­λίνο, μια πολι­τική την οποία θεωρεί υπαίτια της συνε­χι­ζό­με­νης κρίσης και της αδυ­να­μίας της Ευρω­ζώ­νη­ςνα μπει σε τροχιά ανά­πτυ­ξης. Και τώρα, στο τελευ­ταίο του άρθρο για την εφη­με­ρίδα New York Times, σημειώ­νει τις- κατά την άποψή του – πραγ­μα­τι­κές συνέ­πειες της ελλη­νι­κής κρίσης, υπο­στη­ρί­ζο­ντας μάλιστα γλαφυρά πως “οι Έλληνες είναι τρελοί και δεν μπορούν να αντέ­ξουν άλλο”!

Όπως ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά: «Η πραγ­μα­τική κατα­στρο­φική επί­πτωση της ελλη­νι­κής κρίσης ήταν ο τρόπος με τον οποίο αλλοί­ωσε την οικο­νο­μική πολι­τική, καθώς σοβαροί -υποτίθεται- άνθρω­ποι ανά τον κόσμο έσπευ­σαν να μάθουν τα λάθος συμπε­ρά­σματα. Τώρα η Ελλάδα φαί­νε­ται να είναι ξανά σε κρίση. Θα μάθουμε τα σωστά μαθή­ματα αυτή τη φορά;».

Ο ίδιος δια­φω­νεί με τις απόψεις και τα δημο­σιεύ­ματα που θέλουν την Ελλάδα και τους Έλληνες πολι­τι­κούς να προ­σποιού­νται για το μέγεθος της κρίσης και της αδυ­να­μίας περαι­τέρω πιέσεων. Γράφει χαρα­κτη­ρι­στικά πως “η Ελλάδα έχει προ­χω­ρή­σει σε τερά­στιες μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Έχει μειώσει την απα­σχό­ληση στο δημόσιο και τους μισθούς, έχει προ­χω­ρή­σει σε περι­κο­πές των κοι­νω­νι­κών προ­γραμ­μά­των, έχει αυξήσει τους φόρους”.

Και προ­σπα­θεί μάλιστα να δώσει στους Αμε­ρι­κα­νούς ανα­γνώ­στες μια τάξη μεγέ­θους της “ελλη­νι­κής υπερ­προ­σπά­θειας”: «Εάν θέλετε μια αίσθηση της κλί­μα­κας της λιτό­τη­τας, θα ήταν σαν οι ΗΠΑ να είχαν εφαρ­μό­σει περι­κο­πές δαπανών και αυξή­σεις φόρων ίσες με 1 τρισ. δολάρια ετησίως. Στο μεταξύ, οι μισθοί στον ιδιω­τικό τομέα έχουν βυθι­στεί, ενώ το ένα τέταρτο του ελλη­νι­κού εργα­τι­κού δυνα­μι­κού, καθώς και οι μισοί νέοι παρα­μέ­νουν άνεργοι»…

Επίσης, τονίζει πως η κατά­σταση του χρέους μάλλον επι­δει­νώ­θηκε, με το ποσοστό του χρέους ως προς το ΑΕΠ να δια­μορ­φώ­νε­ται σε ιστο­ρικό υψηλό –κυρίως λόγω της συρ­ρί­κνω­σης του ΑΕΠ και όχι της αύξησης του χρέους- ενώ ακόμη έκανε την εμφά­νισή του ένα πρό­βλημα υψηλού ιδιω­τι­κού χρέους, λόγω της ύφεσης και του απο­πλη­θω­ρι­σμού. Υπάρ­χουν και κάποια θετικά, σύμφωνα με τον ίδιο. Η οικο­νο­μία ανα­πτύσ­σε­ται κάπως, «επι­τέ­λους», χάρη στην άνοδο του του­ρι­σμού. «Αλλά συνο­λικά, υπήρξαν πολλά χρόνια ταλαι­πω­ρίας για πολύ μικρή αντα­μοιβή».

Κατά τον κ. Κρού­γκ­μαν οι Έλληνες έδειξαν προ­θυ­μία να τα περά­σουν όλα αυτά, να δεχθούν δηλαδή τον πόνο των σκληρών μέτρων, έτσι ώστε να φτάσουν στην ανά­καμψη. «Και τα νέα που φτάνουν τις τελευ­ταίες ημέρες, είναι ότι οι Έλληνες μπορεί να έχουν φτάσει στα όριά τους. Οι πλη­ρο­φο­ρίες είναι περί­πλο­κες, αλλά ουσια­στικά η σημε­ρινή κυβέρ­νηση επι­χει­ρεί έναν αρκετά απελ­πι­σμένο πολι­τικό ελιγμό για να ανα­βά­λει τις γενικές εκλογές. Και εάν απο­τύ­χει, ο πιθανός νικητής των εκλογών είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα της αρι­στε­ράς που έχει ζητήσει μια επα­να­δια­πραγ­μά­τευση του προ­γράμ­μα­τος λιτό­τη­τας, και που μπορεί να οδη­γή­σει σε αντι­πα­ρά­θεση με τη Γερ­μα­νία και έξοδο από το ευρώ».

Όπως εκτιμά ο κ. Κρού­γκ­μαν, το σημα­ντικό σημείο είναι πως “δεν είναι μόνο οι Έλληνες που είναι τρελοί (και κάνει ένα λογο­παί­γνιο με το όνομα της χώρας, δηλαδή «Mad as Hellas») και δεν μπορούν να αντέ­ξουν άλλο. «Κοι­τάξτε την Γαλλία, όπου η Marine Le Pen, ηγέτης του Εθνικού Μετώπου, προη­γεί­ται των υπο­ψη­φίων των mainstream κομ­μά­των, από τη δεξιά και την αρι­στερά. Κοι­τάξτε την Ιταλία, όπου οι μισοί ψηφο­φό­ροι υπο­στη­ρί­ζουν ριζο­σπα­στικά κόμματα όπως η Λίγκα του Βορρά και το Κίνημα των Πέντε Αστέρων. Κοι­τάξτε την Βρε­τα­νία, όπου τόσο η αντι­με­τα­να­στευ­τική πολι­τική ορι­σμέ­νων όσο και οι Σκω­τσέ­ζοι αυτο­νο­μι­στές, απει­λούν την πολι­τική τάξη”…

Και κατα­λή­γει: “Δεν έχω ιδέα πως θα εξε­λι­χθούν τα γεγο­νότα στην Ελλάδα. Αλλά υπάρχει ένα πραγ­μα­τικό μάθημα στην πολι­τική της ανα­τα­ραχή, που είναι πολύ πιο σημα­ντικό από τα ψευδή μαθή­ματα που πήραν πολλοί λόγω των ιδιαί­τε­ρων δημο­σιο­νο­μι­κών δεινών της”.

newmoney.gr