Ακυρώθηκε κατάσχεση 18,2 εκατ. ευρώ που είχε επιβάλει η ΑΑΔΕ σε βάρος ξενοδοχειακής εταιρείας!

• Με απόφαση που δημο­σιεύ­θηκε στις 13 Ιουλίου 2026 το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η ανα­γκα­στική κατά­σχεση εις χείρας τρίτου απώλεσε το νόμιμο έρεισμά της, καθώς η ατομική ειδο­ποί­ηση επί της οποίας στη­ρί­χθηκε η δια­δι­κα­σία εκτέ­λε­σης είχε ήδη ακυ­ρω­θεί στο σύνολό της από τα διοι­κη­τικά δικα­στή­ρια Αθηνών και Πειραιά

Σημα­ντική δικα­στική εξέλιξη σημειώ­θηκε σε υπόθεση ανα­γκα­στι­κής είσπρα­ξης φορο­λο­γι­κών οφειλών πολλών εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, καθώς το δεύτερο μονο­με­λές τμήμα του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, με την υπ’ αριθμόν Α 228/2026 απόφασή του, έκανε δεκτή ανακοπή ανώ­νυ­μης εται­ρείας με δρα­στη­ριό­τητα στον ξενο­δο­χειακό και του­ρι­στικό τομέα και ακύρωσε κατά­σχεση ύψους 18.253.885,59 ευρώ που είχε επι­βλη­θεί από την Επι­χει­ρη­σιακή Μονάδα Είσπρα­ξης της Ανε­ξάρ­τη­της Αρχής Δημο­σίων Εσόδων.

Αντι­κεί­μενο της δίκης ήταν το έγγραφο με το οποίο, στις 13 Φεβρουα­ρίου 2024, επι­βλή­θηκε ανα­γκα­στική κατά­σχεση εις χείρας ιδιω­τι­κής κεφα­λαιου­χι­κής εται­ρείας ως τρίτης. Η κατά­σχεση αφο­ρούσε κάθε ποσό που η εται­ρεία αυτή όφειλε ή επρό­κειτο να οφείλει στην ανα­κό­πτουσα, ιδίως από μισθώ­ματα, καθώς μισθώ­νει ξενο­δο­χειακή μονάδα ιδιο­κτη­σίας της οφει­λέ­τριας σε του­ρι­στική περιοχή του νησιού, αλλά και από οποια­δή­ποτε άλλη αιτία, μέχρι του ποσού των 18.253.885,59 ευρώ. Το ποσό αυτό αντι­στοι­χούσε, κατά την ΑΑΔΕ, σε ληξι­πρό­θε­σμες φορο­λο­γι­κές οφειλές της εται­ρείας προς το Ελλη­νικό Δημόσιο.

Η θιγό­μενη εται­ρεία προ­σέ­φυγε στο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με ανακοπή που κατα­τέ­θηκε στις 28 Μαρτίου 2024, ζητώ­ντας την ακύρωση της κατά­σχε­σης ως μη νόμιμης. Μεταξύ άλλων, υπο­στή­ριξε ότι δεν είχε προη­γη­θεί έγκυρη επίδοση των αρχικών κατα­λο­γι­στι­κών πράξεων και ορι­στι­κο­ποί­ηση των νόμιμων τίτλων, ότι η κοι­νο­ποί­ηση των ταμεια­κών βεβαιώ­σεων ήταν πλημ­με­λής και ότι, σε κάθε περί­πτωση, το δικαί­ωμα του Δημο­σίου για την ταμειακή βεβαί­ωση των οφειλών είχε υπο­πέ­σει σε απο­σβε­στική προ­θε­σμία ή παρα­γραφή. Από την πλευρά της, η αρμόδια υπη­ρε­σία της ΑΑΔΕ ζήτησε με την έκθεση απόψεών της την απόρ­ριψη της ανα­κο­πής ως αβά­σι­μης.

Όπως προ­κύ­πτει από την απόφαση, η ανα­κό­πτουσα εται­ρεία ιδρύ­θηκε το 1997 και δρα­στη­ριο­ποι­ή­θηκε σε τομείς ενερ­γεια­κών συστη­μά­των, τηλε­πι­κοι­νω­νιών, εξο­πλι­σμών, υπη­ρε­σιών εγκα­τά­στα­σης και συντή­ρη­σης, φιλο­ξε­νίας και του­ρι­σμού. Κατά την άσκηση της δρα­στη­ριό­τη­τάς της δημιουρ­γή­θη­καν οφειλές από κατα­λο­γι­στι­κές πράξεις φόρων δια­φό­ρων ειδών, μεταξύ των οποίων ΦΠΑ, φόρος μισθω­τών υπη­ρε­σιών, τέλη χαρ­το­σή­μου, πρό­στιμα, φόρος εισο­δή­μα­τος, φόρος μεγάλης ακί­νη­της περιου­σίας και τέλος επι­τη­δεύ­μα­τος, για φορο­λο­γικά έτη που εκτεί­νο­νται από το 1993 έως και το 2021. Το συνο­λικό βεβαιω­μένο ποσό ανερ­χό­ταν σε 18.633.844,67 ευρώ, εκ των οποίων τα 9.752.179,62 ευρώ απο­τε­λού­σαν ληξι­πρό­θε­σμο κεφά­λαιο.

Η δια­δι­κα­σία είσπρα­ξης εκκί­νησε με ατομική ειδο­ποί­ηση κατα­βο­λής υπε­ρη­με­ρίας που απε­στάλη στην εται­ρεία στις 18 Οκτω­βρίου 2022. Με αυτήν η εται­ρεία κλήθηκε να εξο­φλή­σει ολο­σχε­ρώς τις οφειλές της ή να τις υπα­γά­γει σε πρό­γραμμα ρύθ­μι­σης εντός 30 ημερών, με τη ρητή επι­σή­μανση ότι η φορο­λο­γική διοί­κηση δια­τη­ρούσε το δικαί­ωμα επι­βο­λής κατά­σχε­σης ακόμη και πριν από την παρέ­λευση της προ­θε­σμίας αυτής. Η ειδο­ποί­ηση περιε­λάμ­βανε 128 πράξεις ταμεια­κής βεβαί­ω­σης συνο­λι­κού ποσού 17.423.692,30 ευρώ, εκ των οποίων βασική οφειλή 9.643.696,23 ευρώ και προ­σαυ­ξή­σεις 7.779.996,07 ευρώ. Κατά της ειδο­ποί­η­σης αυτής η εται­ρεία είχε ασκήσει από τις 7 Δεκεμ­βρίου 2022 ανακοπή ενώπιον του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Αθηνών.

Καθο­ρι­στικό ρόλο στην έκβαση της δίκης στη Ρόδο δια­δρα­μά­τι­σαν δύο απο­φά­σεις άλλων διοι­κη­τι­κών δικα­στη­ρίων. Πρώτον, η υπ’ αριθμόν 11118/2024 απόφαση του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Αθηνών, η οποία δημο­σιεύ­θηκε στις 12 Σεπτεμ­βρίου 2024, ακύρωσε την ατομική ειδο­ποί­ηση κατά το μέρος που αφο­ρούσε 70 από τις 128 ταμεια­κές βεβαιώ­σεις, με την αιτιο­λο­γία ότι δεν είχαν προη­γου­μέ­νως συγκρο­τη­θεί οι νόμιμοι τίτλοι βάσει των οποίων επι­σπεύ­σθηκε η εκτέ­λεση. Με την ίδια απόφαση, η υπόθεση παρα­πέμ­φθηκε στο Μονο­με­λές Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Πειραιά κατά το μέρος που αφο­ρούσε στις υπό­λοι­πες 58 βεβαιώ­σεις.

Δεύ­τε­ρον, η υπ’ αριθμόν 1413/2026 ορι­στική απόφαση του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Πειραιά, που δημο­σιεύ­θηκε στις 26 Ιουνίου 2026, δηλαδή μετά τη συζή­τηση της υπό­θε­σης στη Ρόδο, ακύρωσε την ατομική ειδο­ποί­ηση και κατά το μέρος των 58 αυτών βεβαιώ­σεων. Η αιτιο­λο­γία ήταν ότι η ανα­γκα­στική εκτέ­λεση επι­σπεύ­σθηκε χωρίς να έχουν προη­γου­μέ­νως κοι­νο­ποι­η­θεί νομίμως στην εται­ρεία οι νόμιμοι τίτλοι δυνάμει των οποίων εκκί­νησε σε βάρος της η δια­δι­κα­σία. Την ύπαρξη της δεύ­τε­ρης αυτής από­φα­σης δια­πί­στωσε το δικα­στή­ριο της Ρόδου κατόπιν αυτε­πάγ­γελ­της έρευνας στο Ολο­κλη­ρω­μένο Σύστημα Δια­χεί­ρι­σης Δικα­στι­κών Υπο­θέ­σεων για τη Διοι­κη­τική Δικαιο­σύνη.

Το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου στήριξε την κρίση του σε πάγια νομο­λο­γία του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, σύμφωνα με την οποία απόφαση διοι­κη­τι­κού δικα­στη­ρίου που ακυ­ρώ­νει διοι­κη­τική πράξη έχει ως συνέ­πεια ότι κάθε άλλη πράξη που ερεί­δε­ται στην ακυ­ρω­θείσα χάνει το νόμιμο έρεισμά της και καθί­στα­ται ακυ­ρω­τέα. Όπως επι­ση­μαί­νε­ται στην απόφαση, τούτο ισχύει και στην περί­πτωση πράξεων ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης, όταν ακυ­ρώ­νε­ται η ατομική ειδο­ποί­ηση που απο­τε­λεί τη μόνη εκτε­λε­στή πράξη του σταδίου που προη­γεί­ται της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης.

Το δικα­στή­ριο διευ­κρί­νισε επίσης ότι δεσμεύ­ε­ται και από τις ορι­στι­κές ακυ­ρω­τι­κές απο­φά­σεις άλλων διοι­κη­τι­κών δικα­στη­ρίων και όχι μόνο από τις τελε­σί­δι­κες, με απο­τέ­λε­σμα να μην υπο­χρε­ού­ται να ανα­βά­λει την κρίση του έως ότου απο­φαν­θεί το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο επί τυχόν έφεσης. Με δεδο­μένο ότι η ατομική ειδο­ποί­ηση της 18ης Οκτω­βρίου 2022, βάσει της οποίας ξεκί­νησε η επίδικη εκτέ­λεση, είχε πλέον ακυ­ρω­θεί στο σύνολό της δυνάμει των απο­φά­σεων των δικα­στη­ρίων Αθηνών και Πειραιά, το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η προ­σβαλ­λό­μενη κατά­σχεση απώλεσε το νόμιμο έρεισμά της. Κατόπιν αυτού, η εξέταση των λοιπών λόγων της ανα­κο­πής κρίθηκε αλυ­σι­τε­λής.

Με την απόφασή του το δικα­στή­ριο δέχεται την ανακοπή, ακυ­ρώ­νει την ανα­γκα­στική κατά­σχεση εις χείρας τρίτου που υπο­γρά­φε­ται από την προϊ­στα­μένη της Επι­χει­ρη­σια­κής Μονάδας Είσπρα­ξης της ΑΑΔΕ, δια­τάσ­σει την επι­στροφή του κατα­βλη­θέ­ντος παρα­βό­λου στην ανα­κό­πτουσα και απαλ­λάσ­σει το Δημόσιο από τα δικα­στικά έξοδα, κατ’ εκτί­μηση των συντρε­χου­σών περι­στά­σεων. Η εξέλιξη αυτή σημα­το­δο­τεί την κατάρ­ρευση, στο παρόν στάδιο, ολό­κλη­ρου του οικο­δο­μή­μα­τος της συγκε­κρι­μέ­νης δια­δι­κα­σίας ανα­γκα­στι­κής είσπρα­ξης, καθώς με τις τρεις πλέον δικα­στι­κές απο­φά­σεις έχουν ακυ­ρω­θεί τόσο η ατομική ειδο­ποί­ηση στο σύνολό της όσο και η κατά­σχεση που στη­ρί­χθηκε σε αυτήν, χωρίς πάντως να έχει κριθεί η ουσία των ίδιων των φορο­λο­γι­κών οφειλών, ζήτημα που παρα­μέ­νει εκτός του αντι­κει­μέ­νου της συγκε­κρι­μέ­νης δίκης.

Την ανα­κό­πτουσα εται­ρεία εκπρο­σώ­πησε ο κ. Δημή­τριος Χρι­στό­που­λος.