Εφετείο Δωδεκανήσου: Απορρίφθηκε η έφεση ξενοδοχειακής εταιρείας που αμφισβητούσε την κατάσχεση του ακινήτου της αξίας 4,3 εκατ. ευρώ

Με απόφαση που δημο­σιεύ­θηκε στις 11 Μαΐου 2026, το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου απέρ­ριψε κατ’ ουσίαν την έφεση ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας από τη Ρόδο, επι­κυ­ρώ­νο­ντας την πρω­τό­δικη κρίση που είχε κρα­τή­σει σε ισχύ τόσο την κατά­σχεση ακι­νή­του όσο και τη δια­δι­κα­σία ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης σε βάρος της. Η δίκη αφορά εμπο­ρική διαφορά με ιστορία πολλών ετών, στο επί­κε­ντρο της οποίας βρί­σκε­ται ξενο­δο­χειακό συγκρό­τημα στο νότιο τμήμα της Ρόδου.

Η υπόθεση έχει αφε­τη­ρία αγωγή που ασκή­θηκε το 2016 από εμπο­ρική εται­ρεία του κλάδου υφα­σμά­των κατά ξενο­δο­χεια­κής επι­χεί­ρη­σης, αφορώσα δια­δο­χι­κές συμ­βά­σεις πώλησης προ­ϊ­ό­ντων για τις οποίες η οφει­λέ­τρια φέρεται να παρέ­μεινε ανε­ξό­φλητη. Ύστερα από μακρο­χρό­νια δικα­στική πορεία, η απαί­τηση επι­δι­κά­στηκε τελικά με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου που εκδό­θηκε το 2023, για συνο­λικό κεφά­λαιο 76.849,49 ευρώ νομι­μο­τό­κως. Η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία δεν παρέστη κατά τη συζή­τηση εκείνης της έφεσης, ενώ η ανακοπή ερη­μο­δι­κίας που άσκησε στη συνέ­χεια απορ­ρί­φθηκε από το ίδιο Εφετείο το 2024.

Έτσι η απαί­τηση κατέστη τελε­σί­δικη και τον Οκτώ­βριο του 2024 επι­δό­θηκε στην ξενο­δο­χειακή εται­ρεία επιταγή προς πληρωμή για συνο­λικό ποσό 150.281,97 ευρώ, στο οποίο συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν το κεφά­λαιο, τόκοι επι­δι­κίας από τις 7 Αυγού­στου 2016 έως τη δημο­σί­ευση της τελε­σί­δι­κης από­φα­σης, έξοδα απο­γρά­φου, δικα­στικά έξοδα και αμοιβή σύντα­ξης της επι­τα­γής. Η επιταγή υπο­γρά­φηκε από τον πλη­ρε­ξού­σιο δικη­γόρο της δανεί­στριας εται­ρείας, κ. Γεώργιο Λαμπα­δάκη.

Τον Απρίλιο του 2025 συντά­χθηκε έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης ακί­νη­της περιου­σίας, δυνάμει της οποίας κατα­σχέ­θηκε αγρός έκτασης 9.540 στρεμ­μά­των στο Γεννάδι της Ρόδου, εντός του οποίου λει­τουρ­γεί ξενο­δο­χείο τεσ­σά­ρων αστέρων. Πρό­κει­ται για συγκρό­τημα απο­τε­λού­μενο από έξι πτέ­ρυ­γες και κεντρικό κτήριο, με συνο­λικά 105 δωμάτια και 216 κλίνες. Ωστόσο, τμήματα της πέμπτης και έκτης πτέ­ρυ­γας ευρί­σκο­νται, σύμφωνα με έκθεση πιστο­ποι­η­μέ­νου εκτι­μητή, εντός άλλης κτη­μα­το­λο­γι­κής μερίδας τρίτου προ­σώ­που, με 23 δωμάτια να εξαι­ρού­νται ρητά από την κατά­σχεση. Η τιμή πρώτης προ­σφο­ράς ορί­στηκε στα 4.300.000 ευρώ, με ηλε­κτρο­νικό πλει­στη­ρια­σμό που είχε αρχικά προσ­διο­ρι­στεί για τις 19 Νοεμ­βρίου 2025.

Η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία, εκπρο­σω­πού­μενη από τον δικη­γόρο κ. Φώτιο Κωστό­πουλο, άσκησε ανακοπή ζητώ­ντας την ακύρωση της επι­τα­γής, της κατα­σχε­τή­ριας έκθεσης και του πλει­στη­ρια­σμού. Στο επί­κε­ντρο των ισχυ­ρι­σμών της βρέ­θη­καν δύο κύριοι λόγοι. Ο πρώτος αφο­ρούσε στην ελλιπή περι­γραφή του κατα­σχε­θέ­ντος ακι­νή­του στην έκθεση κατά­σχε­σης, με το επι­χεί­ρημα ότι η αδυ­να­μία σαφούς προσ­διο­ρι­σμού των τμη­μά­των που εξαι­ρού­νταν του πλει­στη­ρια­σμού δημιουρ­γούσε σύγχυση στους μελ­λο­ντι­κούς πλειο­δό­τες και, κατ’ επέ­κταση, οικο­νο­μική ζημία στην ίδια. Ο δεύ­τε­ρος λόγος αφο­ρούσε παρα­γραφή μέρους των τόκων επι­δι­κίας ύψους 48.015,41 ευρώ, με επί­κληση της πεντα­ε­τούς παρα­γρα­φής του Αστικού Κώδικα.

Το Δικα­στή­ριο απέρ­ριψε και τους δύο λόγους. Ως προς τον πρώτο, έκρινε ότι η περι­γραφή του ακι­νή­του στην κατα­σχε­τή­ρια έκθεση ήταν πλήρης και λεπτο­με­ρής, καλύ­πτο­ντας ακόμη και την ιδιορ­ρυθ­μία της μερικής επέ­κτα­σης των πτε­ρύ­γων σε άλλη κτη­μα­το­λο­γική μερίδα. Σύμφωνα με την απόφαση, ο μέλλων πλειο­δό­της βρι­σκό­ταν σε θέση να γνω­ρί­ζει επα­κρι­βώς την κατά­σταση του ακι­νή­του και να απο­φα­σί­σει ανα­λό­γως, ενώ τυχόν επι­μέ­ρους ατέ­λειες θα μπο­ρού­σαν να αντι­με­τω­πι­στούν με άλλο ένδικο βοήθημα που ουδέ­ποτε ασκή­θηκε. Ως προς τον δεύτερο λόγο, το Εφετείο έκρινε τον ισχυ­ρι­σμό αόριστο, καθώς η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία αμφι­σβή­τησε συλ­λή­βδην ολό­κληρο το κονδύλι των τόκων χωρίς να προσ­διο­ρί­σει ποιο ακριβώς ποσό κατά έτος είχε υπαχθεί στην παρα­γραφή.

Με δεδο­μένο ότι η ανα­στολή του πλει­στη­ρια­σμού που είχε χορη­γη­θεί με απόφαση ασφα­λι­στι­κών μέτρων ίσχυε έως τις 14 Μαΐου 2026, η έκδοση της από­φα­σης εντός αυτής της προ­θε­σμίας καθιστά πλέον τον δρόμο για την ολο­κλή­ρωση της εκτέ­λε­σης ανοιχτό.