Πρώτη στο πινάκιο της 3ης Ιουλίου η δίκη για απόπειρα εξαφάνισης του «εγκεφάλου» της μοιραίας BMW

• Ο 44χρονος ημε­δα­πός παρα­πέ­μπε­ται στο Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου για από­πειρα αφαί­ρε­σης και κατα­στρο­φής απο­δει­κτι­κού στοι­χείου και από­πειρα παρα­βί­α­σης φύλαξης της αρχής, ενώ ήδη κρα­τεί­ται προ­σω­ρινά στις φυλακές Κορυ­δαλ­λού για παρα­βί­αση των περιο­ρι­στι­κών όρων που του είχαν επι­βλη­θεί

Σε τμήμα δια­κο­πών, και με αριθμό πινα­κίου 1, ανοίγει στις 3 Ιουλίου 2026 ενώπιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου ένα από τα πιο φορ­τι­σμένα κεφά­λαια της υπό­θε­σης που ξεκί­νησε με ένα θανα­τη­φόρο τροχαίο στο νησί. Στο εδώλιο δεν κάθεται κάποιος για το ίδιο το δυστύ­χημα, που παρα­μέ­νει στο στάδιο της διε­ρεύ­νη­σης, αλλά για όσα φέρεται να ακο­λού­θη­σαν μόλις λίγες ώρες μετά την απο­φυ­λά­κισή του.

Η συγκε­κρι­μένη δικο­γρα­φία σχη­μα­τί­στηκε εκ των υστέρων, στήθηκε με ασυ­νή­θι­στη ταχύ­τητα και οδη­γεί­ται πρώτη στη σειρά εκδί­κα­σης, τη στιγμή που ο 44χρονος ημε­δα­πός κρα­τεί­ται ήδη προ­σω­ρινά στις φυλακές Κορυ­δαλ­λού.

Η δικά­σι­μος και ο χαρα­κτή­ρας της  δεύ­τε­ρης δικο­γρα­φίας

Η πρώτη αφορά από­πειρα αφαί­ρε­σης και κατα­στρο­φής απο­δει­κτι­κού στοι­χείου, δι’ έμμεσης αυτουρ­γίας, κατ’ εξα­κο­λού­θηση, και η δεύτερη από­πειρα παρα­βί­α­σης φύλαξης της αρχής, επίσης δι’ έμμεσης αυτουρ­γίας. Πρό­κει­ται για το παρα­κλάδι της υπό­θε­σης που σχη­μα­τί­στηκε ξεχω­ρι­στά από τη βασική έρευνα για το δυστύ­χημα και που, παρά τον σύντομο χρόνο που μεσο­λά­βησε, έφτασε ταχύ­τατα στο ακρο­α­τή­ριο.

Oπως απε­κά­λυψε η «δημο­κρα­τική», το επίμαχο περι­στα­τικό τοπο­θε­τεί­ται στις 20 Μαΐου 2026 και, συγκε­κρι­μένα, από τις 19:04, ελά­χι­στη ώρα αφότου ο κατη­γο­ρού­με­νος αφέθηκε ελεύ­θε­ρος με περιο­ρι­στι­κούς όρους μετά την απο­λο­γία του ενώπιον του αρμό­διου Ανα­κριτή. Όπως του απο­δί­δε­ται, γνω­ρί­ζο­ντας ότι το αυτο­κί­νητό του βρι­σκό­ταν στις εγκα­τα­στά­σεις εται­ρείας οδικής βοή­θειας, όπου το είχε ανα­θέ­σει προς φύλαξη η Τροχαία ώστε να εξε­τα­στεί από τον διο­ρι­σθέ­ντα πραγ­μα­το­γνώ­μονα, επι­χεί­ρησε να κατευ­θύ­νει υπάλ­ληλο της επι­χεί­ρη­σης να αφαι­ρέ­σει τον «εγκέ­φαλο» του οχή­μα­τος, δηλαδή τον ηλε­κτρο­νικό κατα­γρα­φέα συμ­βά­ντων (event data recorder), από τον χώρο της μηχανής.

Κατά την κατη­γο­ρία, ο 44χρονος φέρεται να πραγ­μα­το­ποί­ησε δια­δο­χι­κές τηλε­φω­νι­κές κλήσεις και να απέ­στειλε γραπτά μηνύ­ματα, μαζί με ανα­λυ­τι­κές οδηγίες και στιγ­μιό­τυπα οθόνης, καθο­δη­γώ­ντας τον εργα­ζό­μενο βήμα προς βήμα. Σκοπός του, όπως ανα­φέ­ρε­ται, ήταν να αφαι­ρέ­σει και να κατα­στρέ­ψει κρίσιμο απο­δει­κτικό στοι­χείο που αφο­ρούσε στην οδηγική συμπε­ρι­φορά του αυτο­κι­νή­του πριν και κατά τη διάρ­κεια της σύγκρου­σης, στοι­χείο ανα­γκαίο για την ολο­κλή­ρωση της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης. Η σημασία του κατα­γρα­φέα είναι κομβική, καθώς από αυτόν μπορεί να προ­κύ­ψει η ταχύ­τητα κίνησης τα δευ­τε­ρό­λε­πτα πριν από το μοιραίο, σε μια υπόθεση όπου ο ίδιος ο κατη­γο­ρού­με­νος υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν είχε ανα­πτύ­ξει υπερ­βο­λική ταχύ­τητα ούτε είχε παρα­βιά­σει ερυθρό σημα­το­δότη.

Όπως προ­κύ­πτει από την περι­γραφή της κατη­γο­ρίας, ο υπάλ­λη­λος αρνή­θηκε να συμ­μορ­φω­θεί. Παρά την άρνηση αυτή, ο 44χρονος φέρεται να ενέ­μεινε, ρωτώ­ντας επα­νει­λημ­μένα πότε θα απο­μα­κρυ­νό­ταν ο εργα­ζό­με­νος από τον χώρο, με το πρό­σχημα ότι ήθελε να μεταβεί ο ίδιος για να παρα­λά­βει προ­σω­πικά αντι­κεί­μενα. Σε μετα­γε­νέ­στερο στάδιο, σύμφωνα πάντα με όσα καταγ­γέλ­λο­νται, επι­χει­ρή­θηκε προ­σέγ­γιση και δεύ­τε­ρου οδηγού της ίδιας εται­ρείας, αυτή τη φορά μέσω τρίτου προ­σώ­που και με την αιτιο­λο­γία ότι υπήρχε επι­θυ­μία να φωτο­γρα­φη­θεί το όχημα, αιτιο­λο­γία την οποία η κατη­γο­ρία αντι­με­τω­πί­ζει ως πρό­σχημα. Η πράξη, κατά την ίδια εκδοχή, δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε επειδή ο εργα­ζό­με­νος ενη­μέ­ρωσε τον νόμιμο εκπρό­σωπο της εται­ρείας και τους αστυ­νο­μι­κούς του Τμή­μα­τος Τρο­χαίας Ρόδου. Στο κατη­γο­ρη­τή­ριο γίνεται επί­κληση, μεταξύ άλλων, του άρθρου 231 του Ποι­νι­κού Κώδικα.

Η εκδοχή της υπε­ρά­σπι­σης και ο φόβος της ανά­φλε­ξης

Με γραπτές εξη­γή­σεις, ο κατη­γο­ρού­με­νος αρνεί­ται στο σύνολό τους τα απο­δι­δό­μενα και δίνει εντελώς δια­φο­ρε­τικό περιε­χό­μενο στις ενέρ­γειές του. Δεν αρνεί­ται ότι επι­δί­ωξε επι­κοι­νω­νία γύρω από το όχημα, υπο­στη­ρί­ζει όμως ότι σκοπός του δεν ήταν ποτέ η αφαί­ρεση ή η κατα­στροφή του κατα­γρα­φέα, αλλά η δια­σφά­λισή του. Όπως δια­τεί­νε­ται, αμέσως μετά την απο­λο­γία και την απόλυσή του έλαβε στο κινητό του ειδο­ποι­ή­σεις από την εφαρ­μογή που συν­δέ­ε­ται με το αυτο­κί­νητο, οι οποίες εμφά­νι­ζαν εκτε­τα­μέ­νες βλάβες και προει­δο­ποί­ηση για κίνδυνο ανά­φλε­ξης. Υπό το βάρος αυτών των ενδεί­ξεων, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ανη­σύ­χησε μήπως το όχημα πάρει φωτιά εκεί όπου φυλασ­σό­ταν και κατα­στρα­φεί μαζί του και ο εγκέ­φα­λος που κρατά τα κρίσιμα δεδο­μένα.

Στον πυρήνα της υπε­ρά­σπι­σης βρί­σκε­ται η θέση ότι το αίτημά του ήταν απλώς να μετα­κι­νη­θεί ο κατα­γρα­φέας σε άλλο σημείο εντός του ίδιου χώρου, μακριά από το αυτο­κί­νητο, και όχι να παρα­δο­θεί σε εκείνον ή να κατα­στρα­φεί. Ο 44χρονος υπο­στη­ρί­ζει επι­πλέον ότι, κατά τον κρίσιμο χρόνο, δεν του είχε γνω­στο­ποι­η­θεί καμία κατά­σχεση ούτε οποια­δή­ποτε απα­γό­ρευση προ­σέγ­γι­σης. Σύμφωνα με την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία του, η κατά­σχεση δια­τά­χθηκε αργό­τερα, με παραγ­γε­λία της 26ης Μαΐου 2026, ενώ το όχημα είχε μετα­φερ­θεί στον χώρο φύλαξης με δική του πρω­το­βου­λία και η σχετική συνεν­νό­ηση είχε γίνει με την ασφα­λι­στική εται­ρεία και όχι με δημόσια αρχή. Η όποια εντολή να μην πλη­σιά­σει κανείς το αυτο­κί­νητο, όπως υπο­στη­ρί­ζει, του είχε μετα­φερ­θεί προ­φο­ρικά και όχι εγγρά­φως. Με βάση τα παρα­πάνω, η υπε­ρά­σπιση θεωρεί ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται ούτε η αντι­κει­με­νική ούτε η υπο­κει­με­νική υπό­σταση των αδι­κη­μά­των, αφού, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, απου­σιά­ζει τόσο η τυπικά δια­μορ­φω­μένη φύλαξη της αρχής όσο και ο σκοπός από­κρυ­ψης ή ματαί­ω­σης της έρευνας. Αντί­κλη­τοι του κατη­γο­ρου­μέ­νου έχουν οριστεί οι δικη­γό­ροι Ρόδου, ο κ. Δήμος Μου­τά­φης και ο κ. Στυ­λια­νός Κιουρ­τζής.

Η κίνηση των συνη­γό­ρων της οικο­γέ­νειας

Καθο­ρι­στικό ρόλο στη δρο­μο­λό­γηση αυτού του σκέλους δια­δρα­μά­τισε η αίτηση που κατέ­θε­σαν στην Τροχαία στις 22 Μαΐου 2026 οι συνή­γο­ροι της οικο­γέ­νειας των θυμάτων, ο κ. Δημή­τρης Βερ­βέ­ρης και ο κ. Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης. Με την αίτησή τους ζήτησαν την άμεση εξέταση των δύο οδηγών που φέρο­νται να δέχθη­καν τα σχετικά αιτή­ματα, ώστε οι κατα­θέ­σεις τους να απο­τυ­πω­θούν επι­σή­μως, επι­κα­λού­με­νοι σοβαρό κίνδυνο παρα­βί­α­σης και αλλοί­ω­σης απο­δει­κτι­κών στοι­χείων, με ειδική αναφορά στον ηλε­κτρο­νικό εγκέ­φαλο του οχή­μα­τος. Οι κ.κ. Βερ­βέ­ρης και Καμπού­ρης επι­σή­μα­ναν παράλ­ληλα ότι η φερό­μενη συμπε­ρι­φορά συνιστά αυτή καθαυτή παρα­βί­αση του έκτου περιο­ρι­στι­κού όρου, ο οποίος απα­γο­ρεύει ρητά κάθε ενα­σχό­ληση με μηχα­νο­κί­νητα μέσα. Μετά τις ένορκες κατα­θέ­σεις ακο­λού­θησε η εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία και ο σχη­μα­τι­σμός της δικο­γρα­φίας, στην οποία ο 44χρονος εμφα­νί­στηκε πλέον με την ιδιό­τητα του καταγ­γελ­λο­μέ­νου.

Η προ­σω­ρινή κράτηση στον Κορυ­δαλλό

Η πορεία της υπό­θε­σης δεν περιο­ρί­στηκε στην νέα δικο­γρα­φία. Ο 44χρονος έχει συλ­λη­φθεί και κρα­τεί­ται προ­σω­ρινά στις φυλακές Κορυ­δαλ­λού για παρα­βί­αση των περιο­ρι­στι­κών όρων που του είχαν επι­βλη­θεί μετά την απο­λο­γία του στο πλαίσιο της κύριας υπό­θε­σης. Πρό­κει­ται για το ίδιο πλέγμα όρων στο οποίο εντάσ­σε­ται και η απα­γό­ρευση ενα­σχό­λη­σης με μηχα­νο­κί­νητα μέσα, στην οποία είχαν εστιά­σει και οι συνή­γο­ροι της οικο­γέ­νειας. Έτσι, ο κατη­γο­ρού­με­νος οδη­γεί­ται στη δίκη της 3ης Ιουλίου ήδη υπό καθε­στώς στέ­ρη­σης της ελευ­θε­ρίας του, με τις δύο δικα­στι­κές εκκρε­μό­τη­τες να εξε­λίσ­σο­νται πλέον παράλ­ληλα.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η αφε­τη­ρία όλων βρί­σκε­ται στο τροχαίο της 17ης Μαΐου 2026. Ο 44χρονος ημε­δα­πός, οδη­γώ­ντας πολυ­τε­λές αυτο­κί­νητο ιδιο­κτη­σίας του σε επαρ­χιακή οδό του νησιού, στον άξονα προς τη Λίνδο, συγκρού­στηκε με έτερο όχημα. Στο δεύτερο αυτο­κί­νητο επέ­βαι­ναν 2 γυναί­κες, οι οποίες έχασαν τη ζωή τους από τον θανά­σιμο τραυ­μα­τι­σμό που υπέ­στη­σαν. Για το συμβάν αυτό σχη­μα­τί­στηκε σε βάρος του δικο­γρα­φία για επι­κίν­δυνη οδήγηση που είχε ως απο­τέ­λε­σμα τον θάνατο ανθρώ­πων και για ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια κατά συρροή, με τον φάκελο να βρί­σκε­ται σε στάδιο κύριας ανά­κρι­σης.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος αρνή­θηκε από την πρώτη στιγμή τις πράξεις που του απο­δί­δο­νται για το ίδιο το δυστύ­χημα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν παρα­βί­ασε ερυθρό σημα­το­δότη, ότι δεν ανέ­πτυξε υπερ­βο­λική ταχύ­τητα και ότι το ατύχημα προ­κλή­θηκε αιφ­νί­δια από την κίνηση του έτερου οχή­μα­τος, στην οποία δεν μπόρεσε να αντι­δρά­σει εγκαί­ρως. Ακριβώς επειδή το όχημα κρίθηκε ως αντι­κεί­μενο του εγκλή­μα­τος, παρέ­μεινε σε χώρο φύλαξης εν αναμονή της πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης που έχει παραγ­γελ­θεί για τη δια­κρί­βωση των αιτίων του τρο­χαίου. Στον πυρήνα της δια­μά­χης βρί­σκε­ται ο ηλε­κτρο­νι­κός κατα­γρα­φέας του αυτο­κι­νή­του, ο μάρ­τυ­ρας που δεν μιλά αλλά κρατά τα δεδο­μένα της οδή­γη­σης τις στιγμές πριν από τη σύγκρουση. Η δίκη της 3ης Ιουλίου 2026 θα κρίνει αν η προ­σπά­θεια προ­σέγ­γι­σης του οχή­μα­τος, όπως αυτή περι­γρά­φε­ται από την κατη­γο­ρία, απο­τε­λεί από­πειρα αλλοί­ω­σης κρί­σι­μου απο­δει­κτι­κού στοι­χείου ή, όπως αντι­τεί­νει η υπε­ρά­σπιση, κίνηση πρό­λη­ψης ενός κιν­δύ­νου ανά­φλε­ξης.