Αναβλήθηκε για τον Ιούνιο του 2027 η δίκη του δημάρχου Καρπάθου για το ακίνητο της κουνιάδας του

Για τις 16 Ιουνίου 2027 μετα­τέ­θηκε η δίκη του πρώην δημάρ­χου Καρ­πά­θου κ. Ιωάννη Νισύ­ριου, ο οποίος κατη­γο­ρεί­ται για απο­σιώ­πηση λόγου εξαί­ρε­σης και παρά­βαση καθή­κο­ντος σε σχέση με τη μίσθωση ακι­νή­του από τον δήμο. Η υπόθεση είχε προσ­διο­ρι­στεί για τις 11 Νοεμ­βρίου 2026 στο Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, όμως η εκδί­καση δεν προ­χώ­ρησε και πήρε αναβολή για τον ερχό­μενο Ιούνιο. Εκμι­σθώ­τρια του ακι­νή­του φέρεται να ήταν η αδελφή της συζύγου του.

Η μίσθωση έγινε μέσα στο 2020. Το ακίνητο θα χρη­σι­μο­ποιού­νταν ως συνερ­γείο και αποθήκη του δήμου, με μηνιαίο μίσθωμα 1.800 ευρώ.

Στις 2 και στις 9 Δεκεμ­βρίου 2020 ο πρώην δήμαρ­χος φέρεται να προ­ή­δρευσε στην Επι­τροπή Δημο­πρα­σιών και στη συνέ­χεια στην Οικο­νο­μική Επι­τροπή, όπου εγκρί­θη­καν τα σχετικά έγγραφα. Κατά την κατη­γο­ρία, η συγ­γέ­νεια δεύ­τε­ρου βαθμού εξ αγχι­στείας με την εκμι­σθώ­τρια απο­τε­λούσε νόμιμο λόγο εξαί­ρε­σης, τον οποίο εκείνος απο­σιώ­πησε. Γι’ αυτό του απο­δί­δε­ται απο­σιώ­πηση λόγου εξαί­ρε­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση, ενώ κατη­γο­ρεί­ται επίσης για παρά­βαση καθή­κο­ντος κατά μόνας και από κοινού, κι αυτή κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Το σκέλος της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος κατά μόνας φτάνει πίσω στην 1η Οκτω­βρίου 2020, ημε­ρο­μη­νία για την οποία φέρεται να παρέ­λειψε να εκδώσει απόφαση ανά­λη­ψης πολυ­ε­τούς υπο­χρέ­ω­σης. Η κατη­γο­ρία κάνει λόγο και για όρο της δια­κή­ρυ­ξης που απαι­τούσε ο σκε­λε­τός των κτηρίων να είναι από μπετόν, καθώς και για πρό­σθε­τες προ­δια­γρα­φές οι οποίες, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, περιό­ρι­ζαν αθέμιτα τους συμ­με­τέ­χο­ντες.

Στο ίδιο ακρο­α­τή­ριο θα βρεθούν και 4 μέλη της Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής. Φέρο­νται να ενέ­κρι­ναν τους όρους με παρά­τυπο τρόπο και να συνέ­βα­λαν έτσι στο να κατα­λή­ξει η δια­δι­κα­σία στη συγκε­κρι­μένη μίσθωση.

Ήδη από την προ­δι­κα­σία ο πρώην δήμαρ­χος αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά όλες τις κατη­γο­ρίες, τις οποίες χαρα­κτή­ρισε αβά­σι­μες και προ­σβλη­τι­κές για την προ­σω­πι­κό­τητά του. Υπο­στη­ρί­ζει ότι η δημο­πρα­σία ήταν απο­λύ­τως νόμιμη και δια­φα­νής και ότι η συγ­γέ­νειά του με την εκμι­σθώ­τρια ήταν γνωστή σε όλους, χωρίς να επη­ρε­ά­σει την απόφαση.

Κατά τον ίδιο, η μίσθωση κάλυπτε πραγ­μα­τι­κές και επι­τα­κτι­κές ανάγκες της Υπη­ρε­σίας Περι­βάλ­λο­ντος του δήμου. Ο μονα­δι­κός ενδια­φε­ρό­με­νος, όπως έχει επι­ση­μά­νει, εμφα­νί­στηκε ύστερα από δια­δο­χι­κούς δια­γω­νι­σμούς που είχαν αποβεί άγονοι.