Ελένη Φλώρου, ποιοι είναι «οι γιατροί με τα φουσκωτά»;

Πριν από μερικά χρόνια, μέσα σε ένα του­ρι­στικό σκάφος στις Μαλ­δί­βες, μια γυναίκα παρα­τη­ρούσε με ενδια­φέ­ρον, αλλά χωρίς ιδιαί­τερο ενθου­σια­σμό, τα γαλα­ζο­πρά­σινα νερά. «Δεν σου αρέσει εδώ;», τη ρώτησε ο καπε­τά­νιος απο­ρη­μέ­νος. «Μου αρέσει πολύ, απλώς, ξέρεις, εγώ κάθε καλο­καίρι κολυμπώ εδώ», του απά­ντησε, δεί­χνο­ντάς του στο κινητό της μια φωτο­γρα­φία από τη Δονούσα. «Στη Δονούσα πρω­το­πήγα το 2015 και έκτοτε επι­στρέφω κάθε καλο­καίρι», λέει η Ελένη Φλώρου, νομική σύμ­βου­λος σε θέματα του­ρι­σμού και φιλο­ξε­νίας, γνωστή στον δια­δι­κτυακό κόσμο ως eleniflor. «Νιώθω ευγνώ­μων που μπορώ να απο­λαμ­βάνω αυτό το γαλάζιο στην πατρίδα μου». Οι ακό­λου­θοί της γνω­ρί­ζουν την αγάπη της όχι μόνο για το γαλάζιο, αλλά και για τα ηλιο­βα­σι­λέ­ματα στο Αιγαίο, τις ψαρό­βαρ­κες στα γραφικά λιμα­νά­κια, τις ηλι­κιω­μέ­νες στα σοκάκια των νησιών και τον ελλη­νικό καφέ.

Τη Δονούσα, όπως και τα υπό­λοιπα νησιά, η Ελένη τα γνω­ρί­ζει κυριο­λε­κτικά από την «καλή» και την «ανάποδη», καθώς τα επι­σκέ­πτε­ται όλο τον χρόνο με δύο δια­φο­ρε­τι­κές ιδιό­τη­τες: και ως δημιουρ­γός ταξι­διω­τι­κού περιε­χο­μέ­νου, αλλά και ως ενεργό μέλος της ΑΜΚΕ Σύμπλευση, που προ­σφέ­ρει εθε­λο­ντικά εξει­δι­κευ­μέ­νες ιατρι­κές εξε­τά­σεις και συνα­φείς ιατρι­κές υπη­ρε­σίες σε κατοί­κους νησιών του Αιγαίου από το 2014. Η Ελένη ασχο­λεί­ται με την επι­κοι­νω­νία της ομάδας ήδη από το 2019, και όχι μόνο· υπο­δέ­χε­ται τον κόσμο, κρατάει σημειώ­σεις για το ιατρικό ιστο­ρικό, συζη­τάει με τους ασθε­νείς, εμψυ­χώ­νει τα παιδιά, επι­κοι­νω­νεί με χορη­γούς. «Οι γιατροί είναι η ραχο­κο­κα­λιά της ομάδας και εκείνοι που ίδρυσαν τη Σύμπλευση· δια­θέ­τουμε πλέον πάνω από είκοσι ειδι­κό­τη­τες», εξηγεί. Η Σύμπλευση διορ­γα­νώ­νει κάθε άνοιξη με φου­σκωτά έναν δεκα­ή­μερο διάπλου, κατά τον οποίο επι­σκέ­πτε­ται οκτώ νησιά, ενώ το φθι­νό­πωρο μετα­βαί­νει με το πλοίο της γραμμής σε ένα ακόμα. «Πρό­κει­ται για κάποιο μέρος που δεν μπορεί να συν­δυα­στεί με άλλα, όπως για παρά­δειγμα το Καστελ­λό­ριζο ή τα Ψαρά», διευ­κρι­νί­ζει λίγες ημέρες μετά την ολο­κλή­ρωση του δωδέ­κα­του Διάπλου. «Καθώς στα περισ­σό­τερα μέρη έχουμε βρεθεί πολλές φορές, έχει ήδη χτιστεί μια σχέση εμπι­στο­σύ­νης, ενώ τηρούμε και ιατρικό ιστο­ρικό των ασθενών ψηφιακά, σε μια εφαρ­μογή που έχει δημιουρ­γή­σει εθε­λο­ντής μας», σημειώ­νει.

Η πιο εγκάρ­δια υποδοχή

«Καλώς ήρθατε σπίτι σας!», φωνάζει από τον ασύρ­ματο ο δήμαρ­χος Σικίνου, Βασίλης Μαράκης, μόλις δια­κρί­νει τον χαρα­κτη­ρι­στικό σχη­μα­τι­σμό στην αφρι­σμένη θάλασσα που μαρτυρά ότι οι «γιατροί με τα φου­σκωτά» πλη­σιά­ζουν. «Έχουμε ανα­πτύ­ξει με τη Σίκινο έναν ιδιαί­τερο δεσμό· είμαστε άλλωστε όλοι επί­τι­μοι δημότες της». Η υποδοχή είναι ιδιαί­τερα θερμή. «Ετοι­μά­ζουν μπου­φέ­δες, τα παιδιά μάς περι­μέ­νουν με δώρα και πανό για καλω­σό­ρι­σμα, δημιουρ­γεί­ται ένα πολύ γλυκό κλίμα», διη­γεί­ται. «Ωστόσο, από τη στιγμή που απο­βι­βα­ζό­μα­στε στο εκά­στοτε νησί, αρχίζει και η αντί­στροφη μέτρηση».

Οι εθε­λο­ντές στήνουν ένα μίνι νοσο­κο­μείο με επαρκή εξο­πλι­σμό για δια­γνω­στικό έλεγχο, όπως υπε­ρή­χους, οι οδο­ντί­α­τροι έδρες για να κάνουν καθα­ρι­σμούς. «Άλλοτε μας παρα­χω­ρούν τον χώρο του σχο­λείου και την αυλή του, άλλοτε τον χώρο του αγρο­τι­κού ιατρείου ή πολυ­ϊ­α­τρείου. Ωστόσο, για τα ιατρεία όπου δεν υπάρχει ανάγκη ιδιω­τι­κό­τη­τας αξιο­ποιούμε ακόμα και τη… φύση. Στην Ψέριμο, για παρά­δειγμα, οι οφθαλ­μί­α­τροι εξε­τά­ζουν κάτω από τα δέντρα». Η συμβολή των μη ιατρών είναι καθο­ρι­στι­κής σημα­σίας. «Στη γυναι­κο­λο­γική εξέταση απαι­τεί­ται η παρου­σία μιας γυναί­κας στην αίθουσα, ο ακτι­νο­λό­γος χρειά­ζε­ται βοηθό ώστε να συντα­χθεί το κείμενο της γνω­μά­τευ­σης, ενώ είναι απα­ραί­τη­τος και κάποιος στη γραμ­μα­τεία και στην αναμονή των ενδια­φε­ρο­μέ­νων».

«Έχουμε ανα­πτύ­ξει με τη Σίκινο έναν ιδιαί­τερο δεσμό· είμαστε άλλωστε όλοι επί­τι­μοι δημότες της».

Τι είναι αυτό που της έχει κάνει τη μεγα­λύ­τερη εντύ­πωση; «Με σόκαρε όταν συνει­δη­το­ποί­ησα ότι ένας νησιώ­της, ακόμα και για την πιο απλή ιατρική πράξη όπως ένα κοινό σφρά­γι­σμα, θα πρέπει να μπει στο αερο­πλάνο ή στο πλοίο για να φτάσει στον γιατρό και είναι έρμαιο του καιρού και των συγκοι­νω­νιών». Η ομάδα, άλλωστε, είχε γίνει προ ετών μάρ­τυ­ρας της αγωνίας των κατοί­κων στο Αγα­θο­νήσι λόγω της δια­κο­πής της ακτο­πλοϊ­κής τους σύν­δε­σης με την ηπει­ρω­τική Ελλάδα.

Ανθρώ­πι­νες ιστο­ρίες

Αυτό που απο­ζη­μιώ­νει τα μέλη της Σύμπλευ­σης για τις φου­σκο­θα­λασ­σιές εν πλω και δη σε φου­σκωτό, είναι η επαφή με τους νησιώ­τες και όσους σε πείσμα των δυσκο­λιών εξα­κο­λου­θούν να ζουν στην άγονη γραμμή. «Στη Δονούσα, μια μαμά έφερε το παιδί της να εξε­τα­στεί και ήταν η ίδια γυναίκα που σε προη­γού­μενη απο­στολή στην Αμοργό, όπου ζει τον χειμώνα, είχε πλη­ρο­φο­ρη­θεί κάνο­ντας υπέρηχο με τον γυναι­κο­λόγο μας ότι ήταν έγκυος», διη­γεί­ται η Ελένη. «Δηλαδή, μεταξύ των δύο συνα­ντή­σεών μας είχε μεσο­λα­βή­σει η γέννηση του παιδιού, το οποίο είχαμε μπροστά μας και μας χαμο­γε­λούσε· ήταν μια εμπει­ρία που με συγκί­νησε βαθιά». Η Σύμπλευση φρο­ντί­ζει και για το ευ ζην των νησιω­τών. «Γνω­ρί­ζο­ντας πλέον τις υφι­στά­με­νες ανάγκες, δια­με­σο­λα­βούμε σε οργα­νι­σμούς που προ­τί­θε­νται να ανα­λά­βουν έργα υπο­δο­μής, όπως ένα γήπεδο μπάσκετ, μια παιδική χαρά, τη δια­πλά­τυνση μιας μαρίνας ή τον ανε­φο­δια­σμό των ιατρείων με ανα­λώ­σιμα. Παράλ­ληλα, διορ­γα­νώ­νουμε εκπαι­δευ­τι­κές και πολι­τι­στι­κές δράσεις, διότι, ακόμα και ένα παιδί να υπάρχει, όπως στους Αρκιούς, δικαιού­ται να κάνει έστω ένα μάθημα ρομπο­τι­κής».

Όταν η Ελένη μετα­βαί­νει με τα φου­σκωτά στα νησιά, είναι η εποχή που οι ντόπιοι ασπρί­ζουν τις αυλές τους ενόψει της σεζόν, έχουν όμως ακόμα χρόνο για ουσια­στική επι­κοι­νω­νία με τους επι­σκέ­πτες. «Μου είπε συνω­μο­τικά τις προ­άλ­λες ο αγα­πη­μέ­νος μου καφε­τζής στη Δονούσα: “Κάτσε λίγο να τα πούμε τώρα, διότι τον Αύγου­στο δεν θα προ­λα­βαίνω να σταθώ”».

Πηγή: kathimerini.gr