Η μεγάλη έρευνα που ανακάλυψε επιτέλους έναν ιδιοκτήτη

Χρειά­στη­καν σχεδόν 19 χρόνια, μια εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία και μια ολό­κληρη στοίβα εγγρά­φων με αριθ­μούς πρω­το­κόλ­λου για να απα­ντη­θεί ένα ερώτημα που κανο­νικά λύνεται με ένα τηλε­φώ­νημα, σε ποιον ανήκει το τρα­μπο­λίνο του «Έλλη». Υστερα από την εμπλοκή της Εισαγ­γε­λίας και μια αξιο­ζή­λευτη παρέ­λαση υπη­ρε­σιών που η καθεμία εξη­γούσε με θαυ­μα­στή ταχύ­τητα γιατί δεν είναι δική της δουλειά, η έρευνα κατέ­ληξε στον μεγάλο νικητή, την ΕΤΑΔ. Η λιμε­νάρ­χης Μαρία Κηπο­σό­γλου έκανε το αυτο­νό­ητο και προει­δο­ποί­ησε για κιν­δύ­νους στους λουό­με­νους, ενώ ο υπό­λοι­πος μηχα­νι­σμός επι­δό­θηκε στο εθνικό άθλημα της μετα­βί­βα­σης ευθύνης.

Το πιο διδα­κτικό όμως είναι αυτό που η έρευνα δεν άγγιξε καθόλου, δηλαδή τον ίδιο τον βατήρα. Από το 2007 κανείς δεν έκανε στατικό έλεγχο, το 2020 ο πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας έδειξε ότι η προ­στα­σία του θεμε­λίου είχε αστο­χή­σει και συνέ­στησε ετήσιο έλεγχο, και έκτοτε δεν τοπο­θε­τή­θηκε ούτε ένα κιλό σκυ­ρο­δέ­μα­τος. Με άλλα λόγια, ο κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός έλυσε με αξιο­θαύ­μα­στη επι­μέ­λεια το εύκολο μισό του προ­βλή­μα­τος, ποιανού φταί­ξιμο είναι, και άφησε ανέγ­γι­χτο το δύσκολο μισό, το να φτια­χτεί κάτι.

Το παρή­γορο είναι ότι αν κάποτε καταρ­ρεύ­σει η εξέδρα, του­λά­χι­στον αυτή τη φορά θα ξέρουμε επα­κρι­βώς ποιον να ρωτή­σουμε.