Διαμαρτύρονται που τους είπαν εγκατάλειψη, αφού μόνοι τους περιγράφουν εγκατάλειψη

Η Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου βγάζει ανα­κοί­νωση γεμάτη πίκρα επειδή ο χώρος της περ­βό­λας χαρα­κτη­ρί­στηκε ξεχα­σμέ­νος και αμπα­ρω­μέ­νος, και μέσα στην ίδια ανα­κοί­νωση παρα­δέ­χε­ται ότι είχε χόρτα που δεν καθα­ρί­ζο­νταν, μέλη στοι­βαγ­μένα ατάκτως και μια κατά­σταση που η ίδια ονο­μά­ζει ασφυ­χτική μετά από έναν αιώνα χρήσης. Γράφουν μάλιστα ότι «παλιό­τερα» καθα­ρι­ζό­ταν συστη­μα­τικά, λέξη που μετα­φρά­ζε­ται απλά σε «τώρα τελευ­ταία όχι». Όταν αμύ­νε­σαι λέγο­ντας ότι κάποτε τα πήγαι­νες καλά, μάλλον επι­βε­βαιώ­νεις την κατη­γο­ρία αντί να την καταρ­ρί­πτεις.

Το πιο εύγλωττο στοι­χείο το δίνουν οι ίδιοι. Ο αεί­μνη­στος Γρη­γό­ρης Κων­στα­ντι­νό­που­λος είχε ορα­μα­τι­στεί το άνοιγμα του χώρου στο κοινό από το 1993. Από τότε μέχρι το 2026 πέρασαν 33 χρόνια στα οποία ο χώρος έμεινε κλει­στός, με τη γρα­φειο­κρα­τία και τις καθυ­στε­ρη­μέ­νες πιστώ­σεις να μετα­τί­θε­νται πάντα στους άλλους. Αν ένα όραμα μένει στο συρτάρι για τρεις δεκα­ε­τίες και ο χώρος γεμίζει βλά­στηση, είναι λίγο γεν­ναιό­δωρο να θεωρείς προ­σβολή τη λέξη εγκα­τά­λειψη και να την απο­δί­δεις μόνο στους πολι­τι­κούς που ήρθαν να κόψουν την κορδέλα.

Το ένα βάσιμο παρά­πονο, ότι χάθηκε η προ­έ­λευση κάποιων μελών στη βιασύνη, πνίγηκε μέσα σε μια δια­μαρ­τυ­ρία που έμοιαζε περισ­σό­τερο με πλη­γω­μένο εγωισμό παρά με υπε­ρά­σπιση της επι­στή­μης.