Αθώα κρίθηκε η 53χρονη που κατηγορήθηκε για την αρπαγή του εγγονού της

Με αθω­ω­τική απόφαση ολο­κλη­ρώ­θηκε μια δικα­στική διαμάχη που είχε ξεκι­νή­σει από το εσω­τε­ρικό μιας οικο­γέ­νειας και κατέ­ληξε στην αίθουσα του δικα­στη­ρίου. Η 53χρονη ημεδαπή, που είχε κατη­γο­ρη­θεί ότι άρπαξε και κράτησε παρά­νομα τον ανήλικο εγγονό της, κρίθηκε τελικά αθώα, καθώς το δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν συνέ­τρεχε το στοι­χείο του δόλου, δηλαδή η πρόθεση τέλεσης του αδι­κή­μα­τος. Η υπόθεση, που είχε απα­σχο­λή­σει την τοπική κοι­νω­νία, έφτασε στην κρίση των δικα­στών έπειτα από καταγ­γε­λία της 21χρονης κόρης της κατη­γο­ρου­μέ­νης, μητέρας του παιδιού.

Στο επί­κε­ντρο της δικα­στι­κής κρίσης τέθηκε το ερώτημα αν η ενέρ­γεια της 53χρονης έγινε με την πρόθεση να παρα­κρα­τή­σει παρά­νομα το παιδί ή αν υπα­γο­ρεύ­θηκε από δια­φο­ρε­τικά κίνητρα. Το δικα­στή­ριο κατέ­ληξε ότι δεν απο­δεί­χθηκε δόλος εκ μέρους της, στοι­χείο που απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θεση για τη στοι­χειο­θέ­τηση του αδι­κή­μα­τος της αρπαγής. Με βάση αυτή τη δια­πί­στωση, η κατη­γο­ρου­μένη απαλ­λά­χθηκε από την κατη­γο­ρία που της είχε απο­δο­θεί. Η απόφαση ευθυ­γραμ­μί­ζε­ται σε μεγάλο βαθμό με τη γραμμή που είχε ανα­πτύ­ξει η υπε­ρά­σπιση καθ’ όλη τη διάρ­κεια της δια­δι­κα­σίας, η οποία επέμενε ότι η ενέρ­γεια της γυναί­κας δεν είχε εγκλη­μα­τικό χαρα­κτήρα.

Η 53χρονη είχε συλ­λη­φθεί την Τρίτη 6 Μαΐου, έπειτα από αστυ­νο­μική επέμ­βαση που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε παρου­σία δικα­στι­κού λει­τουρ­γού και με τη συν­δρομή κλει­θρο­ποιού. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», ο ανή­λι­κος εντο­πί­στηκε στην κατοι­κία της κατη­γο­ρου­μέ­νης σε καλή κατά­σταση, την ώρα που έπαιζε στο παιδικό δωμάτιο. Το στοι­χείο αυτό αξιο­ποι­ή­θηκε σταθερά από την πλευρά της υπε­ρά­σπι­σης, που υπο­στή­ριζε ότι οι συν­θή­κες δια­βί­ω­σης του παιδιού κοντά στη γιαγιά του ήταν ομαλές και δεν συνά­δουν με την εικόνα μιας παρά­νο­μης παρα­κρά­τη­σης.

Η κατη­γο­ρου­μένη απέρ­ρι­πτε εξαρχής τον χαρα­κτη­ρι­σμό της αρπαγής. Δια­τει­νό­ταν ότι δεν προέβη σε καμία παρά­νομη πράξη, αλλά αντί­θετα προ­στά­τευσε τον εγγονό της από ένα περι­βάλ­λον που, κατά την ίδια, δεν του εξα­σφά­λιζε στα­θε­ρό­τητα και φρο­ντίδα. Όπως ισχυ­ρι­ζό­ταν, ποτέ δεν εμπό­δισε την επαφή της μητέρας με το παιδί, ενώ ανέλαβε έναν πιο ενεργό ρόλο στην ανα­τροφή του, επι­κα­λού­μενη την άστατη και επι­πό­λαιη, κατά τα λεγό­μενά της, συμπε­ρι­φορά της κόρης της. Η υπε­ρα­σπι­στική προ­σέγ­γιση τοπο­θε­τούσε έτσι την πράξη στο πεδίο της προ­στα­σίας και όχι της παρα­κρά­τη­σης, θέση που τελικά φαί­νε­ται να βάρυνε στη δια­μόρ­φωση της δικα­στι­κής κρίσης.