Απάντηση Γιάννη Παππά στον Γ. Νικητιάδη: «Τα έργα προχωρούν με σχέδιο, όχι με μηδενισμό και καταγγελίες»

Από τον βου­λευτή της ΝΔ κ. Γιάννη Παππά ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Η ανα­κοί­νωση του κ. Νικη­τιάδη για την επί­σκεψη του Πρω­θυ­πουρ­γού στα Δωδε­κά­νησα επι­βε­βαιώ­νει για ακόμη μία φορά ότι το ΠΑΣΟΚ έχει επι­λέ­ξει τον δρόμο του μηδε­νι­σμού απέ­να­ντι σε κάθε θετική εξέλιξη για τα νησιά μας.

Ας ξεκι­νή­σουμε όμως από τα πραγ­μα­τικά γεγο­νότα.

Ο Πρω­θυ­πουρ­γός δεν ανα­κοί­νωσε εκ νέου την κατα­σκευή του νέου Νοσο­κο­μείου της Κω. Ανα­κοί­νωσε την εξα­σφά­λιση χρη­μα­το­δό­τη­σης ύψους 45 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ και την άμεση δημο­πρά­τηση του έργου μέσω του ΤΑΙΠΕΔ. Πρό­κει­ται για μια εξέλιξη ουσίας, που μετα­τρέ­πει έναν σχε­δια­σμό ετών σε συγκε­κρι­μένη δια­δι­κα­σία υλο­ποί­η­σης.

Και επειδή ο δημό­σιος διά­λο­γος πρέπει να βασί­ζε­ται στα γεγο­νότα, αξίζει να θυμί­σουμε ότι η υπόθεση του νέου Νοσο­κο­μείου της Κω δεν έμεινε στάσιμη αυτά τα χρόνια. Από τη χωρο­θέ­τηση και τη διεκ­δί­κηση του έργου το 2020, την παρα­χώ­ρηση της έκτασης και την επίσημη κυβερ­νη­τική δέσμευση το 2022, μέχρι την ωρί­μανση των μελετών, τις εγκρί­σεις, τη νομο­θε­τική θωρά­κιση του έργου και τη σημε­ρινή εξα­σφά­λιση χρη­μα­το­δό­τη­σης και δημο­πρά­τη­σης, υπήρξε μια διαρκής και συστη­μα­τική προ­σπά­θεια.

Τα μεγάλα έργα δεν γίνο­νται με ένα μαγικό ραβδί. Ούτε υλο­ποιού­νται με ανα­κοι­νώ­σεις και συν­θή­ματα. Χρειά­ζο­νται σχέδιο, μεθο­δι­κό­τητα και επιμονή. Αυτό ακριβώς φαί­νε­ται να αγνοεί ο κ. Νικη­τιά­δης στην προ­σπά­θειά του να παρου­σιά­σει ως απο­τυ­χία μια εξέλιξη που φέρνει το έργο πιο κοντά από ποτέ στην υλο­ποί­ησή του.

Το ίδιο συμ­βαί­νει και με το Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό Κέντρο Ρόδου. Αντί να ανα­γνω­ρι­στεί η σημασία της άμεσης δημο­πρά­τη­σης ενός έργου που απο­τε­λεί δια­χρο­νικό αίτημα της Δωδε­κα­νή­σου και θα δώσει ουσια­στική ανα­κού­φιση σε εκα­το­ντά­δες συμπο­λί­τες μας, επι­λέ­γε­ται ξανά η οδός της απα­ξί­ω­σης και της αμφι­σβή­τη­σης.

Αντί­στοιχα, για το Παλαιό Νοσο­κο­μείο Ρόδου ακού­σαμε πολλές ενστά­σεις, αλλά καμία συγκε­κρι­μένη, ολο­κλη­ρω­μένη και κοστο­λο­γη­μένη πρόταση. Γιατί η κριτική είναι εύκολη. Η ευθύνη των προ­τά­σεων είναι το δύσκολο.

Αυτό είναι τελικά το πραγ­μα­τικό πρό­βλημα. Όχι η κριτική. Η κριτική είναι θεμιτή και ανα­γκαία. Το πρό­βλημα είναι η μόνιμη αδυ­να­μία ανα­γνώ­ρι­σης οποιασ­δή­ποτε θετικής εξέ­λι­ξης. Η επιλογή να παρου­σιά­ζο­νται τα πάντα ως απο­τυ­χία, ακόμη και όταν υπάρ­χουν χρη­μα­το­δο­τή­σεις, δημο­πρα­τή­σεις, έργα και μετρή­σιμα απο­τε­λέ­σματα.

Και το ακόμη πιο ανη­συ­χη­τικό είναι ότι πίσω από αυτή την κριτική δεν υπάρχει καμία συγκε­κρι­μένη, μελε­τη­μένη και κοστο­λο­γη­μένη εναλ­λα­κτική πρόταση. Μόνο καταγ­γε­λίες, μόνο αφο­ρι­σμοί και μόνο η γνωστή λογική του «όλα είναι λάθος».

Οι Δωδε­κα­νή­σιοι όμως έχουν γνώση, εμπει­ρία και κρίση. Βλέπουν ποιοι βρί­σκο­νται διαρκώς δίπλα τους, ποιοι διεκ­δι­κούν, ποιοι εργά­ζο­νται και ποιοι παρά­γουν απο­τέ­λε­σμα για τον τόπο. Και βλέπουν επίσης ποιοι επι­λέ­γουν να επεν­δύ­ουν απο­κλει­στικά στην καταγ­γε­λία, στη μιζέρια και στον μηδε­νι­σμό.

Γιάννης Παππάς

Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου ΝΔ