Αθώος και σε δεύτερο βαθμό ο επιτελής των τεχνικών υπηρεσιών για το ατύχημα στην επικίνδυνη παράκαμψη του Μάκκαρη

Η υπόθεση του ατυ­χή­μα­τος που είχε σημειω­θεί σε υπο­χρε­ω­τική παρά­καμψη επα­νήλθε χθες στο προ­σκή­νιο, ύστερα από την άσκηση εισαγ­γε­λι­κής έφεσης κατά της αθω­ω­τι­κής από­φα­σης που είχε εκδοθεί σε πρώτο βαθμό. Η νέα ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία λει­τούρ­γησε ως μια δεύτερη, ενδε­λε­χής αξιο­λό­γηση των πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών και των απο­δι­δό­με­νων ευθυνών, με το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο να κατα­λή­γει στο ίδιο συμπέ­ρα­σμα με την προη­γού­μενη κρίση.

Η ομόφωνη αθω­ω­τική κρίση  στον δεύτερο βαθμό

Μετά την εξέταση του συνόλου των στοι­χείων και την ανά­πτυξη των θέσεων κατη­γο­ρίας και υπε­ρά­σπι­σης, το δικα­στή­ριο έκρινε εκ νέου αθώο τον κατη­γο­ρού­μενο, αυτή τη φορά με ομόφωνη απόφαση. Η κρίση αυτή σημαί­νει, στην πράξη, ότι το δικα­στή­ριο δεν στοι­χειο­θέ­τησε ποινική ευθύνη του συγκε­κρι­μέ­νου στε­λέ­χους για τον τρόπο με τον οποίο είχε οργα­νω­θεί και σημα­το­δο­τη­θεί η παρά­καμψη κατά τον κρίσιμο χρόνο.

Η εισαγ­γε­λική έφεση είχε επι­χει­ρή­σει να επα­να­φέ­ρει προς συζή­τηση το ζήτημα της επάρ­κειας της σήμαν­σης και της προει­δο­ποί­η­σης των οδηγών, ιδίως σε ώρες μειω­μέ­νης ορα­τό­τη­τας και σε τμήμα χωρίς φωτισμό. Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο, ωστόσο, δεν προ­χώ­ρησε σε ανα­τροπή της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, αφή­νο­ντας να εννοη­θεί ότι δεν απο­δεί­χθηκε ο αιτιώ­δης σύν­δε­σμος ανάμεσα στην απο­δι­δό­μενη παρά­λειψη και το απο­τέ­λε­σμα, με τον τρόπο που απαι­τεί­ται για την κατα­δίκη.

Στο πλευρό του κατη­γο­ρού­με­νου, ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης, βρι­σκό­ταν ο κ. Γιώργος Μαυ­ρομ­μά­της.

Το σημείο μηδέν του ατυ­χή­μα­τος

Το περι­στα­τικό ανά­γε­ται στις 14 Νοεμ­βρίου 2019, σε μια περίοδο κατά την οποία είχε τεθεί σε εφαρ­μογή υπο­χρε­ω­τική παρά­καμψη λόγω προ­βλη­μά­των σε γέφυρα του οδικού δικτύου. Είχε προη­γη­θεί, στις 13 Νοεμ­βρίου 2019, απόφαση απα­γό­ρευ­σης της κυκλο­φο­ρίας παντός οχή­μα­τος στο επίμαχο τμήμα, καθώς είχαν δια­πι­στω­θεί ευρή­ματα ακα­ταλ­λη­λό­τη­τας και επι­κιν­δυ­νό­τη­τας για την ασφαλή διέ­λευση οχη­μά­των και πεζών.

Η κυκλο­φο­ρία, σύμφωνα με όσα είχαν απο­φα­σι­στεί, έπρεπε εφεξής να διε­ξά­γε­ται μέσω της υπο­χρε­ω­τι­κής παρά­καμ­ψης στον ποταμό Μάκκαρη. Εκεί ακριβώς εντο­πί­ζε­ται και ο πυρήνας της υπό­θε­σης, δηλαδή στις συν­θή­κες υπό τις οποίες οργα­νώ­θηκε, σημα­το­δο­τή­θηκε και υπο­δεί­χθηκε η παρά­καμψη στους οδηγούς, σε ένα σημείο που τις νυχτε­ρι­νές ώρες παρέ­μενε χωρίς φωτισμό.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», ο οδηγός κινή­θηκε στο σημείο γύρω στις 04.45 τα ξημε­ρώ­ματα. Στη συμβολή της επαρ­χια­κής με την παλαιά εθνική οδό φέρεται ότι υπήρχε ελλιπής ή ακα­τάλ­ληλη σήμανση, σε συν­δυα­σμό με την απουσία φωτι­σμού. Το απο­τέ­λε­σμα, όπως περι­γρά­φηκε, ήταν ο οδηγός να ακο­λου­θή­σει την κατεύ­θυνση που υπο­δεί­κνυαν δύο κίτρι­νες πινα­κί­δες με τις ενδεί­ξεις «Παρά­καμψη» προς τα δεξιά, να στρίψει δεξιά και να κατα­λή­ξει με το όχημά του σε κενό ύψους 2.5 μέτρων. Από την πτώση υπέστη κάταγμα αυχε­νι­κού σπον­δύ­λου.

Η κατη­γο­ρία και το βάρος της ιδιό­τη­τας του υπό­χρεου

Ο κατη­γο­ρού­με­νος είναι επι­τε­λικό στέ­λε­χος των τεχνι­κών υπη­ρε­σιών περι­φε­ρεια­κής αρχής, με ιδιό­τητα προϊ­στα­μέ­νου τμή­μα­τος μελετών. Η κατη­γο­ρία που του είχε απο­δο­θεί έλαβε τη μορφή σωμα­τι­κής βλάβης από αμέλεια υπό­χρεου δια παρα­λεί­ψεως, μια δια­τύ­πωση που δείχνει πως το κατη­γο­ρη­τή­ριο δεν στη­ρί­χθηκε σε ενερ­γη­τική πράξη, αλλά στην απο­δι­δό­μενη παρά­λειψη εκπλή­ρω­σης ιδιαί­τε­ρης νομικής υπο­χρέ­ω­σης.

Το κατη­γο­ρη­τή­ριο εστίαζε στο ό,τι, λόγω της υπη­ρε­σια­κής του θέσης και των αρμο­διο­τή­των για τη συντή­ρηση της επαρ­χια­κής οδού, στις οποίες περι­λαμ­βα­νό­ταν και η ορι­ζό­ντια και κατα­κό­ρυφη σήμανση, φέρεται να μην είχε μερι­μνή­σει για την τοπο­θέ­τηση κατάλ­λη­λης σήμαν­σης και σημα­το­δό­τη­σης σε δρόμο υπα­γό­μενο στην αρμο­διό­τητα της υπη­ρε­σίας. Η κρίσιμη παρά­με­τρος, όπως είχε απο­τυ­πω­θεί, ήταν η ανάγκη προει­δο­ποι­η­τι­κών φωτει­νών σημάν­σεων στη συγκε­κρι­μένη συμβολή, καθώς και πινα­κί­δων που να υπο­δει­κνύ­ουν με σαφή­νεια ότι η επι­τρε­πό­μενη στροφή ήταν αρι­στερά.

Σε υπο­θέ­σεις αυτού του τύπου, το δικα­στή­ριο καλεί­ται να εξε­τά­σει αν υπήρχε συγκε­κρι­μένη υπη­ρε­σιακή ευθύνη για τη σήμανση στο σημείο, αν η σχετική υπο­χρέ­ωση ήταν σαφής και ενεργή εκείνη τη στιγμή, αν υπήρχε δυνα­τό­τητα επέμ­βα­σης στο πεδίο, καθώς και αν η όποια παρά­λειψη συν­δέ­ε­ται αιτιω­δώς με το απο­τέ­λε­σμα. Με άλλα λόγια, το ερώτημα δεν ήταν μόνο αν έλειπε κάτι από τον δρόμο, αλλά και αν αυτό όφειλε να το είχε τοπο­θε­τή­σει ο συγκε­κρι­μέ­νος κατη­γο­ρού­με­νος, στο συγκε­κρι­μένο πλαίσιο αρμο­διό­τη­τας και χρόνου.

Η πρώτη αθώωση και ο δρόμος προς την έφεση

Στην πρω­τό­δικη δίκη, ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε ήδη κριθεί αθώος. Η τότε απόφαση είχε κατα­λή­ξει ότι ενήρ­γησε ορθώς στο πλαίσιο των καθη­κό­ντων του και ότι δεν φέρει ευθύνη για το ατύχημα. Η δια­τύ­πωση αυτή παρέ­πε­μπε σε μια αξιο­λό­γηση που είτε απο­σύν­δεσε την προ­σω­πική του ευθύνη από την επι­χει­ρη­σιακή δια­χεί­ριση της παρά­καμ­ψης, είτε έκρινε ότι τα βήματα που είχαν γίνει από πλευράς υπη­ρε­σίας ήταν επαρκή με βάση τις πραγ­μα­τι­κές δυνα­τό­τη­τες και τα δεδο­μένα εκείνων των ημερών.

Η εισαγ­γε­λική έφεση επα­νέ­φερε την υπόθεση σε δεύτερο βαθμό, ζητώ­ντας ουσια­στικά νέο έλεγχο των πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών και των συμπε­ρα­σμά­των γύρω από την ευθύνη του κατη­γο­ρού­με­νου, σε ένα πλαίσιο αυξη­μέ­νων υπο­χρε­ώ­σεων οδικής ασφά­λειας. Με τη χθεσινή ομόφωνη απόφαση, ωστόσο, η δικα­στική κρίση συγκλί­νει πλέον και στους δύο βαθμούς, κλεί­νο­ντας τον κύκλο της αμφι­σβή­τη­σης που είχε ανοίξει η άσκηση του ένδικου μέσου.