Στις 10 Απριλίου η εκδίκαση σε δεύτερο βαθμό για δύο Ροδίτες που κατηγορούνται για εκβίαση με αφορμή εργατικό ατύχημα

Στο Τρι­με­λές Εφε­τείο Πλημ­με­λη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου θα συ­νε­χι­στεί η δι­κα­στι­κή δια­μά­χη που ξε­κί­νη­σε το 2017, με πρω­τα­γω­νι­στές έναν άνδρα 38 ετών και τη σύ­ζυ­γό του, 39 ετών, οι οποί­οι φέ­ρο­νται να επι­χεί­ρη­σαν να εκ­βιά­σουν τον ερ­γο­δό­τη του πρώ­του, ζη­τώ­ντας απο­ζη­μί­ω­ση δε­κά­δων χι­λιά­δων ευρώ με απει­λές για προ­σφυ­γή στη Δι­καιο­σύ­νη και στις ασφα­λι­στι­κές αρχές.

Η υπό­θε­ση είχε απα­σχο­λή­σει έντο­να την το­πι­κή κοι­νω­νία της Ρόδου, καθώς ανέ­δει­ξε πρα­κτι­κές πί­ε­σης στον χώρο της οι­κο­δο­μής, με φόντο ένα ερ­γα­τι­κό ατύ­χη­μα.

Το χρο­νι­κό της υπό­θε­σης

Σύμ­φω­να με τη δι­κο­γρα­φία, το πε­ρι­στα­τι­κό εκτυ­λί­χθη­κε τον Ιού­λιο του 2017 σε ερ­γο­τά­ξιο που αφο­ρού­σε ερ­γα­σί­ες στη Μονή Πα­να­γί­ας Τσα­μπί­κας. Ο 38χρο­νος ερ­γα­ζό­ταν εκεί ως οι­κο­δό­μος όταν τραυ­μα­τί­στη­κε, με απο­τέ­λε­σμα να υπο­στεί θλα­στι­κό τραύ­μα στην αρι­στε­ρή πλευ­ρά του σώ­μα­τός του και να χρεια­στεί χει­ρουρ­γι­κή επέμ­βα­ση.

Ο ερ­γο­δό­της του, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας τις δυ­σκο­λί­ες, του έδωσε συ­νο­λι­κά 450 ευρώ για την κά­λυ­ψη των πρώ­των εξό­δων, υπο­στη­ρί­ζο­ντας όμως ότι δεν έφερε ευ­θύ­νη για το συμ­βάν, το οποίο χα­ρα­κτή­ρι­σε ως κα­θα­ρές ατύ­χη­μα λόγω αμέ­λειας του ίδιου του πα­θό­ντος.

Ωστό­σο, λίγες ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα ξε­κί­νη­σαν οι πιέ­σεις. Όπως προ­έ­κυ­ψε από τις κα­τα­θέ­σεις, η 39χρονη σύ­ζυ­γος του τραυ­μα­τι­σθέ­ντος επι­κοι­νώ­νη­σε τη­λε­φω­νι­κά με τον ερ­γο­λά­βο, ζη­τώ­ντας να προ­σλά­βει πλή­ρως τον άνδρα της με μισθό 250 ευρώ για διά­στη­μα 50 μηνών – δη­λα­δή συ­νο­λι­κά 12.500 ευρώ – και ταυ­τό­χρο­να να δε­σμευ­τεί ότι δεν θα τον απο­λύ­σει για όλο αυτό το διά­στη­μα.

Σύμ­φω­να με την κα­τη­γο­ρία, του ξε­κα­θά­ρι­σε πως αν δεν δε­χτεί, θα κα­τα­θέ­σουν μή­νυ­ση ενα­ντί­ον του για υπαι­τιό­τη­τα στο ατύ­χη­μα και θα προ­χω­ρή­σουν και σε επί­ση­μη κα­ταγ­γε­λία στο ΙΚΑ, γε­γο­νός που εν­δέ­χε­ται να είχε σο­βα­ρές νο­μι­κές και οι­κο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες για τον ερ­γο­δό­τη.

Μά­λι­στα, λίγες ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα, ο 38χρο­νος φέ­ρε­ται να επα­νήλ­θε, αυτή τη φορά μειώ­νο­ντας τη συ­νο­λι­κή απαί­τη­ση, ζη­τώ­ντας 200 ευρώ εβδο­μα­διαί­ως για τους επό­με­νους 50 μήνες – δη­λα­δή πε­ρί­που 40.000 ευρώ – δια­τη­ρώ­ντας όμως τον ίδιο εκ­βια­στι­κό τόνο.

Η στάση του ερ­γο­δό­τη και η κα­ταγ­γε­λία

Ο ερ­γο­δό­της αρ­νή­θη­κε να υπο­κύ­ψει στις απει­λές. Αντι­θέ­τως, προ­σέ­φυ­γε άμεσα στις δι­κα­στι­κές αρχές, κα­ταγ­γέλ­λο­ντας το πε­ρι­στα­τι­κό και πα­ρα­δί­δο­ντας στοι­χεία που, κατά την κρίση των διω­κτι­κών αρχών, επι­βε­βαί­ω­ναν τον εκ­βια­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα της συ­μπε­ρι­φο­ράς των δύο κα­τη­γο­ρου­μέ­νων.

Κατά την πρω­το­βάθ­μια εκ­δί­κα­ση της υπό­θε­σης, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι οι δύο κα­τη­γο­ρού­με­νοι ενήρ­γη­σαν με κοινό δόλο και από κοι­νού, με σκοπό να απο­σπά­σουν πα­ρά­νο­μο πε­ριου­σια­κό όφε­λος από τον ερ­γο­λά­βο, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ως μοχλό πί­ε­σης την απει­λή μη­νύ­σε­ων και διοι­κη­τι­κών κα­ταγ­γε­λιών. Το στοι­χείο που βά­ρυ­νε ιδιαί­τε­ρα ήταν ότι η πράξη αυτή δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε από επι­λο­γή τους, αλλά επει­δή ο παθών δεν ενέ­δω­σε.

Το δι­κα­στή­ριο τους έκρι­νε ενό­χους για από­πει­ρα εκ­βί­α­σης και επέ­βα­λε σε κα­θέ­ναν ποινή φυ­λά­κι­σης ενός έτους.

Η δίκη σε δεύ­τε­ρο βαθμό

Η υπό­θε­ση επι­στρέ­φει στο ακρο­α­τή­ριο, αυτή τη φορά ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Πλημ­με­λη­μά­των Δω­δε­κα­νή­σου, στις 10 Απρι­λί­ου 2025. Οι δύο κα­τη­γο­ρού­με­νοι ανα­μέ­νε­ται να προ­σπα­θή­σουν να ανα­τρέ­ψουν την από­φα­ση, ενώ ο ερ­γο­δό­της δια­τη­ρεί τη στάση του, επι­μέ­νο­ντας ότι ήταν θύμα μιας καλά ορ­γα­νω­μέ­νης από­πει­ρας οι­κο­νο­μι­κού εκ­βια­σμού.

Η από­φα­ση του Εφε­τεί­ου θα κρί­νει ορι­στι­κά την ποι­νι­κή με­τα­χεί­ρι­ση των δύο κα­τη­γο­ρου­μέ­νων και ανα­μέ­νε­ται με ιδιαί­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον, καθώς πρό­κει­ται για μια υπό­θε­ση που φέρ­νει στο φως τον τρόπο με τον οποίο μπο­ρούν να ερ­γα­λειο­ποι­η­θούν νο­μι­κά και διοι­κη­τι­κά μέσα για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση ιδιω­τι­κών σκο­πών.