ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Δικαστική απόφαση στη Ρόδο για επανειλημμένη επίσπευση εκτέλεσης χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα!

Δαμιανός Αθανασίου 3 λεπτά ανάγνωση
Δικαστήριο Ρόδου
✦ Σύνοψη ⌄
  • Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ακύρωσε για δεύτερη φορά πράξη ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης σε βάρος ζευ­γα­ριού δανειο­λη­πτών.
  • Η απόφαση ελήφθη λόγω παρα­βί­α­σης του δεδι­κα­σμέ­νου προη­γού­με­νης δικα­στι­κής από­φα­σης από την εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων.
  • Η υπόθεση αφορά στε­γα­στικό δάνειο του 2007, με την απαί­τηση να έχει μετα­βι­βα­στεί σε αλλο­δαπή εται­ρεία ειδικού σκοπού.
  • Η εται­ρεία είχε απο­τύ­χει να προ­σκο­μί­σει τα απα­ραί­τητα νομι­μο­ποι­η­τικά έγγραφα για τη διαδοχή της απαί­τη­σης.
  • Το Δικα­στή­ριο επι­βε­βαί­ωσε ότι η τελε­σί­δικη απόφαση του 2023 ισχύει και για την τρέ­χουσα δίκη, καθώς οι συν­θή­κες παρα­μέ­νουν ίδιες.

• Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκρινε ότι εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων αγνόησε τελε­σί­δικη απόφαση και επα­νέ­λαβε την ίδια δικο­νο­μική πλημ­μέ­λεια σε βάρος ζευ­γα­ριού δανειο­λη­πτών

Σημα­ντική απόφαση εξέδωσε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την οποία ακυ­ρώ­νε­ται για δεύτερη φορά πράξη ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης σε βάρος ζευ­γα­ριού οφει­λε­τών στε­γα­στι­κού δανείου, με την κρίση ότι η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων που επέ­σπευσε την εκτέ­λεση παρα­βί­ασε το δεδι­κα­σμένο προη­γού­με­νης δικα­στι­κής από­φα­σης και επα­νέ­λαβε την ίδια ακριβώς δικο­νο­μική έλλειψη που είχε ήδη οδη­γή­σει στην ακύρωση της πρώτης εκτέ­λε­σης.

Η υπόθεση αφορά απαί­τηση που απέρρεε από σύμβαση στε­γα­στι­κού δανείου του 2007, η οποία είχε υπο­γρα­φεί μεταξύ των δύο ημε­δα­πών δανειο­λη­πτών και τρα­πε­ζι­κής εται­ρείας, με μετα­γε­νέ­στερη τρο­πο­ποι­η­τική πράξη το 2008. Η αρχική απαί­τηση φέρεται να μετα­βι­βά­στηκε δια­δο­χικά σε σειρά πιστω­τι­κών ιδρυ­μά­των και, τελικώς, σε αλλο­δαπή εται­ρεία ειδικού σκοπού, της οποίας τη δια­χεί­ριση ανέλαβε η εμπλε­κό­μενη ανώνυμη εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων.

Το 2022 εκδό­θηκε διαταγή πλη­ρω­μής, με την οποία οι δύο οφει­λέ­τες υπο­χρε­ώ­νο­νταν να κατα­βά­λουν εις ολό­κλη­ρον το ποσό των 27.362,26 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων. Μετά την επίδοση της πρώτης επι­τα­γής προς πληρωμή τον Μάρτιο του 2022, οι θιγό­με­νοι άσκησαν ανακοπή. Με την υπ’ αριθμόν 154/2023 απόφαση του ίδιου Δικα­στη­ρίου, τόσο η διαταγή πλη­ρω­μής όσο και η επιταγή ακυ­ρώ­θη­καν, για τον λόγο ότι η επι­σπεύ­δουσα εται­ρεία δεν είχε προ­σκο­μί­σει ούτε συγκοι­νο­ποι­ή­σει τα νομι­μο­ποι­η­τικά έγγραφα από τα οποία να προ­κύ­πτει η πλήρης αλυσίδα δια­δο­χής της απαί­τη­σης από την αρχική πιστώ­τρια τράπεζα.

Παρά την ακύρωση και την μη άσκηση ένδικου μέσου εκ μέρους της εται­ρείας, η οποία κατέ­στησε την προη­γού­μενη απόφαση τελε­σί­δικη, η ίδια εται­ρεία επέδωσε στις 10 Ιουλίου 2024 για δεύτερη φορά αντί­γραφο του πρώτου εκτε­λε­στού απο­γρά­φου της ίδιας δια­τα­γής πλη­ρω­μής, με νέα επιταγή προς πληρωμή για το ίδιο ποσό. Σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς των ανα­κο­πτό­ντων, η νέα αυτή εκτέ­λεση επι­χει­ρή­θηκε χωρίς να έχει θερα­πευ­θεί η δικο­νο­μική πλημ­μέ­λεια, δηλαδή χωρίς να συγκοι­νο­ποι­η­θούν τα έγγραφα δια­δο­χής, γεγονός το οποίο, κατά τα δια­λαμ­βα­νό­μενα στην απόφαση, η καθ’ ης δεν αρνή­θηκε με τις προ­τά­σεις της.

Οι ανα­κό­πτο­ντες, δια της πλη­ρε­ξού­σιας δικη­γό­ρου τους κ. Σταυ­ρού­λας Κοιλιά, άσκησαν νέα ανακοπή ζητώ­ντας την ακύρωση της δεύ­τε­ρης επι­τα­γής προς πληρωμή, επι­κα­λού­με­νοι ευθεία παρα­βί­αση του δεδι­κα­σμέ­νου της προη­γού­με­νης από­φα­σης.

Το Δικα­στή­ριο, αφού ανέλυσε διε­ξο­δικά τη φύση και την έκταση του δεδι­κα­σμέ­νου, δέχθηκε ότι η τελε­σί­δικη απόφαση του 2023 παράγει δεσμευ­τική κρίση που εκτεί­νε­ται και επί της παρού­σας δίκης περί την εκτέ­λεση, καθώς πρό­κει­ται για την ίδια έννομη σχέση, την ίδια ιστο­ρική και νομική αιτία και τους ίδιους δια­δί­κους. Κατά τις παρα­δο­χές της από­φα­σης, η εται­ρεία είχε τη δυνα­τό­τητα να επα­νέλ­θει επι­σπεύ­δο­ντας νέα εκτέ­λεση εφόσον προη­γου­μέ­νως είχε θερα­πεύ­σει το δικο­νο­μικό ελάτ­τωμα, κάτι όμως που δεν έπραξε.

Όπως επι­ση­μαί­νε­ται, η νέα επιταγή φέρει την ίδια δικο­νο­μική έλλειψη με εκείνη που οδήγησε στην προη­γού­μενη ακύρωση, ενώ δεν προ­σκο­μί­στηκε καν έκθεση επί­δο­σης που να απο­δει­κνύει τη συγκοι­νο­ποί­ηση των επί­μα­χων νομι­μο­ποι­η­τι­κών εγγρά­φων στους οφει­λέ­τες. Το Δικα­στή­ριο σημεί­ωσε ακόμη ότι θα συνι­στούσε αξιο­λο­γική αντι­νο­μία και παρα­βί­αση της αρχής της ισό­τη­τας των όπλων το να δεσμεύ­ε­ται ο οφει­λέ­της από το δεδι­κα­σμένο, ενώ ο δανει­στής να μπορεί να επα­να­λαμ­βά­νει επα­κρι­βώς τις πλημ­μέ­λειες που έχουν ήδη κριθεί τελε­σί­δικα.

Με βάση τα ανωτέρω, το Δικα­στή­ριο δέχθηκε την ανακοπή, ακύρωσε την επίδικη επιταγή προς πληρωμή και κατα­δί­κασε την εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων στην κατα­βολή των δικα­στι­κών εξόδων των ανα­κο­πτό­ντων.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.