Ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών σε 22χρονη για διακίνηση δύο κιλών κάνναβης

Στο τελικό της στάδιο έφτασε η πολύ­κροτη υπόθεση δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών που είχε απα­σχο­λή­σει τις δικα­στι­κές αρχές του νησιού το περα­σμένο καλο­καίρι, με την έκδοση από­φα­σης από το Α’ Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου. Το δικα­στή­ριο, κατόπιν ποι­νι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης, επέβαλε σε 22χρονη ημεδαπή ποινή φυλά­κι­σης τεσ­σά­ρων ετών, κλεί­νο­ντας έτσι έναν δικα­στικό κύκλο που είχε ξεκι­νή­σει στα τέλη Ιουνίου του 2025, όταν η κατη­γο­ρού­μενη συνε­λή­φθη στο λιμάνι της Ρόδου με σημα­ντική ποσό­τητα ακα­τέρ­γα­στης κάν­να­βης.

Η σύλληψη στο λιμάνι και ο ρόλος του αστυ­νο­μι­κού σκύλου

Η υπόθεση είχε ξεκι­νή­σει το από­γευμα της 29ης Ιουνίου 2025, όταν η νεαρή ημεδαπή απο­βι­βά­στηκε από το πλοίο της γραμμής Πειραιά Ρόδου και υπο­βλή­θηκε σε στο­χευ­μένο έλεγχο από άνδρες της Δίωξης Ναρ­κω­τι­κών. Καθο­ρι­στι­κός υπήρξε ο ρόλος ειδικά εκπαι­δευ­μέ­νου αστυ­νο­μι­κού σκύλου, ο οποίος σήμανε άμεσα την παρου­σία ναρ­κω­τι­κών ουσιών στις χει­ρα­πο­σκευές της. Ο φυσικός έλεγχος που ακο­λού­θησε επι­βε­βαί­ωσε τις ενδεί­ξεις. Στο εσω­τε­ρικό του σακι­δίου της εντο­πί­στη­καν δύο αυτο­σχέ­διες πλα­στι­κές συσκευα­σίες με ακα­τέρ­γα­στη κάνναβη, συνο­λι­κού μικτού βάρους 2.362 γραμ­μα­ρίων, η μία ζύγιζε 1.184 γραμ­μά­ρια και η δεύτερη 1.178 γραμ­μά­ρια.

Κατά τον σωμα­τικό έλεγχο που ακο­λού­θησε στην έδρα της Υπο­διεύ­θυν­σης Ασφα­λείας Ρόδου από γυναίκα αστυ­νο­μικό, βρέ­θη­καν επι­πλέον τρία γραμ­μά­ρια ακα­τέρ­γα­στης κάν­να­βης σε τσα­ντάκι χειρός, ενώ κατα­σχέ­θηκε και κινητό τηλέ­φωνο, το οποίο εστάλη στο Γραφείο Πει­στη­ρίων της Εισαγ­γε­λίας Πρω­το­δι­κών Ρόδου για τη διε­ρεύ­νηση ενδε­χό­με­νων επαφών με κυκλώ­ματα δια­κί­νη­σης. Στην κατ’ οίκον έρευνα που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στη συνέ­χεια, παρου­σία δικα­στι­κού λει­τουρ­γού, δεν εντο­πί­στηκε κάποιο επι­πρό­σθετο επι­βα­ρυ­ντικό στοι­χείο.

Η απο­λο­γία και η εκδοχή της κατη­γο­ρου­μέ­νης

Στην απο­λο­γία της ενώπιον του Ανα­κριτή, συνο­δευό­μενη από τον συνή­γορο της κ. Ακης Δημη­τριάδη, η 22χρονη ημεδαπή είχε υπο­στη­ρί­ξει με έμφαση πως δεν είχε καμία πρόθεση δια­κί­νη­σης και ότι η ποσό­τητα προ­ο­ρι­ζό­ταν απο­κλει­στικά για προ­σω­πική χρήση. Όπως φέρεται να ανέφερε, ήταν χρήστης ουσιών από την ηλικία των 12 ετών και είχε επι­λέ­ξει να εξα­σφα­λί­σει εκ των προ­τέ­ρων από την Αθήνα τη δόση που θεω­ρούσε ανα­γκαία για ολό­κληρη τη θερινή σεζόν. Ο λόγος, σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς της, ήταν πως επρό­κειτο να εργα­στεί σε ξενο­δο­χείο σε περιοχή της νοτιο­α­να­το­λι­κής Ρόδου, μακριά από το αστικό κέντρο, όπου εκτι­μούσε πως η πρό­σβαση σε ναρ­κω­τικά θα ήταν δυσχε­ρής.

Στο απο­λο­γη­τικό της υπό­μνημα είχε περι­γρά­ψει με έντονη συναι­σθη­μα­τική φόρτιση τη μακρο­χρό­νια εξάρ­τησή της από ουσίες, η οποία ξεκί­νησε στην εφηβεία. Ισχυ­ρί­στηκε πως κατέ­βαλε 4.000 ευρώ για την αγορά της κάν­να­βης και πως η επι­πλέον ποσό­τητα της δόθηκε ως δώρο. Πρό­σθεσε επίσης πως η ποιό­τητα της ουσίας ήταν κακή και πως, σε καθαρή μορφή, η πραγ­μα­τική ποσό­τητα δεν θα ξεπερ­νούσε τα 200 γραμ­μά­ρια. Παρου­σί­ασε τον εαυτό της ως πρωτάρα και απε­ρί­σκε­πτη, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η ενέρ­γειά της δεν συν­δε­ό­ταν με κανενός είδους εμπο­ρική δρα­στη­ριό­τητα.

Η ποινική δια­πραγ­μά­τευση και η τελική απόφαση

Από την 1η Ιουλίου 2025 και έως την εκδί­καση της υπό­θε­σης, η 22χρονη παρέ­μεινε προ­σω­ρινά κρα­τού­μενη. Στο ακρο­α­τή­ριο του Α’ Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, η υπόθεση οδη­γή­θηκε σε ποινική δια­πραγ­μά­τευση, δια­δι­κα­σία που προ­βλέ­πε­ται από τον Κώδικα Ποι­νι­κής Δικο­νο­μίας και επι­τρέ­πει την επί­τευξη συμ­φω­νίας μεταξύ του κατη­γο­ρου­μέ­νου και της εισαγ­γε­λι­κής αρχής για την επιβολή συγκε­κρι­μέ­νης ποινής, χωρίς να ακο­λου­θη­θεί η κλασική ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία.

Η συγκε­κρι­μένη επιλογή είχε ως απο­τέ­λε­σμα την επιβολή ποινής φυλά­κι­σης τεσ­σά­ρων ετών, ποινή που απο­τυ­πώ­νει τη συμ­φω­νία των μερών για την έκβαση της υπό­θε­σης, λαμ­βα­νο­μέ­νων υπόψη των δεδο­μέ­νων που περι­γρά­φο­νταν στη δικο­γρα­φία, καθώς και των ισχυ­ρι­σμών της κατη­γο­ρου­μέ­νης περί χρήσης και εξάρ­τη­σης. Η απόφαση κλείνει έτσι μια υπόθεση που είχε προ­κα­λέ­σει αίσθηση κατά τη σύλληψη, λόγω τόσο της ποσό­τη­τας της κατα­σχε­θεί­σας ουσίας όσο και του τρόπου με τον οποίο είχε επι­χει­ρη­θεί η μετα­φορά της στο νησί μέσω της θαλάσ­σιας οδού.