Απορρίφθηκαν οι αναιρέσεις των δολοφόνων και βιαστών της Ελένης Τοπαλούδη

Από το Στ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου • Πώς έχει το ποινικό ιστο­ρικό της πολύ­κρο­της υπο­θέ­σεως

Με την υπ’ αριθμ. 747/23-5-2024 απόφαση του Στ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου, που βρί­σκε­ται στο στάδιο της καθα­ρο­γρα­φής, απορ­ρί­φθη­καν οι αιτή­σεις αναι­ρέ­σεως που υπέ­βα­λαν ο 26χρονος Ροδίτης και ο 24χρονος συγκα­τη­γο­ρού­με­νός του αλβα­νι­κής κατα­γω­γής, τελε­σι­δί­κως κατα­δι­κα­σθέ­ντες σε ισόβια και 15 έτη κάθειρξη από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών για τα αδι­κή­ματα της ανθρω­πο­κτο­νίας και του ομα­δι­κού βιασμού της νεαρής φοι­τή­τριας Ελένης Τοπα­λούδη, τον Νοέμ­βριο του 2018 στη Ρόδο.

Στους δύο κατη­γο­ρού­με­νους δεν έχει ανα­γνω­ρι­στεί κανένα ελα­φρυ­ντικό.

Οι δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντες έχουν κριθεί πλέον αμε­τα­κλή­τως ένοχοι για το ό,τι εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από τις βρα­δι­νές ώρες της 27ης Νοεμ­βρίου 2018 έως και τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Νοεμ­βρίου 2018, ο δεύ­τε­ρος, ο οποίος γνώρισε την Ελένη Τοπα­λούδη του Ιωάννη προ μίας περίπου εβδο­μά­δας και ο πρώτος, έχοντας προ­α­πο­φα­σί­σει να τελέ­σουν από κοινού το αδίκημα του βιασμού αφού μετέ­βη­σαν στην οικία της, η οποία ευρί­σκετο στην πόλη της Ρόδου επί της οδού Εθνικής Αντι­στά­σεως, με όχημα ιδιο­κτη­σίας του πατέρα του πρώτου, την παρέ­λα­βαν και μετέ­βη­σαν στην εξοχική κατοι­κία των γονέων του στην περιοχή των Πεύκων Λίνδου.

Κρί­θη­καν ένοχοι για το ό,τι την βίασαν, παράλ­ληλα και δια­δο­χικά, ασκώ­ντας επί αυτής σωμα­τική βία, σφίγ­γο­ντάς την στην τρα­χη­λική χώρα, κατα­φέ­ρο­ντάς της παράλ­ληλα γρον­θο­κο­πή­ματα και απει­λώ­ντας τη ζωή και τη σωμα­τική της ακε­ραιό­τητα με μαχαίρι. Ενώ ήταν αβο­ή­θητη, έρμαιο στις σεξουα­λι­κές δια­θέ­σεις τους, την εξα­νά­γκα­σαν να ανεχθεί επι­πλέον ασελ­γείς πράξεις.

Στην προ­βαλ­λό­μενη δε άρνησή της να προβεί σε ασελγή πράξη, οι κατη­γο­ρού­με­νοι, την γρον­θο­κό­πη­σαν με δύναμη στο πρόσωπο, με συνέ­πεια εκείνη να ζαλι­στεί και να χάσει στιγ­μιαία τις αισθή­σεις της. Ανα­κτώ­ντας μετά από λίγο τις αισθή­σεις της δήλωσε στους κατη­γο­ρού­με­νους την πρόθεσή της να τους καταγ­γεί­λει στην αστυ­νο­μία και ενώ παρέ­μενε εξα­σθε­νη­μένη και σε σχεδόν λιπό­θυμη κατά­σταση εξαι­τίας του βαρέως τραυ­μα­τι­σμού της, κατέ­φε­ραν αλλε­πάλ­ληλα πλήγ­ματα με γροθιές και σίδερο σιδε­ρώ­μα­τος στην κεφαλή της ενώ επι­πλέον επι­χεί­ρη­σαν να την θανα­τώ­σουν και δια στραγ­γα­λι­σμού.

Στη συνέ­χεια, κι ενώ έδινε μάχη να κρα­τη­θεί στη ζωή την μετέ­φε­ραν γυμνή (ακρι­βέ­στερα φορώ­ντας μόνο το στη­θό­δε­σμό της) σε από­κρη­μνη βραχώδη περιοχή στον όρμο «Φώκια» και έριψαν το σώμα της από ύψος περίπου 10 μ. στη θάλασσα.

Από την ενέρ­γειά τους αυτή σε συν­δυα­σμό με τις ήδη προ­κλη­θεί­σες στην παθούσα σωμα­τι­κές βλάβες επήλθε ο θάνατός της συνε­πεία πνιγμού.

Κατά τη διάρ­κεια της συζή­τη­σης στο Στ’ Ποινικό Τμήμα του Ανω­τά­του Δικα­στη­ρίου, η αντει­σαγ­γε­λέας του Αρείου Πάγου, Ελένη Κοντα­κτσή, ειση­γή­θηκε να απορ­ρι­φθούν ως αβά­σι­μοι οι λόγοι αναι­ρέ­σεως που επι­κα­λού­νται οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι.

Ως προς τις ελα­φρυ­ντι­κές περι­στά­σεις, η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός τόνισε πως το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο ορθώς απέρ­ριψε τα σχετικά αιτή­ματα των κατη­γο­ρου­μέ­νων.

«Δεν προ­κύ­πτει ότι τέλεσαν αυτές τις πράξεις λόγω ανω­ρι­μό­τη­τας της ηλικίας, το δικα­στή­ριο το τεκ­μη­ριώ­νει απο­λύ­τως στην απόφασή του», τόνισε η κ. Κοντα­κτσή μεταξύ άλλων.

Ενώ όσον αφορά στο ζήτημα της διάρ­κειας της δια­δι­κα­σίας, η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός επε­σή­μανε πως «η υπόθεση αυτή συνο­λικά κράτησε περίπου 3,5 χρόνια και χωρίς ανα­βο­λές. Μέσα στα απο­λύ­τως επι­τρε­πό­μενα πλαίσια. Απο­λύ­τως αιτιο­λο­γη­μένα η απόφαση κρίνει ότι είναι απορ­ρι­πτέος ο λόγος αυτός».

Η εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός κατέ­ληξε πως η προ­σβαλ­λό­μενη απόφαση «αξιο­λό­γησε το περιε­χό­μενο όλων των απο­δει­κτι­κών μέσων.

Εμπε­ριέ­χει ειδική και εμπε­ρι­στα­τω­μένη αιτιο­λο­γία» και, συνεπώς, οι αναι­ρέ­σεις των κατη­γο­ρου­μέ­νων πρέπει να απορ­ρι­φθούν.

Με την εισαγ­γε­λική εισή­γηση συντά­χθη­καν οι νομικοί παρα­στά­τες της οικο­γέ­νειας Τοπα­λούδη, Αλέξης Κούγιας και Ευάγ­γε­λος Γκιου­γκής.

Μάλιστα, όπως ανέφερε ο εκ των συνη­γό­ρων προς υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας Αλέξης Κούγιας κατά τη δίκη των δύο κατα­δι­κα­σθέ­ντων στο Εφετείο τηρή­θη­καν όλες οι δια­τά­ξεις για δίκαιη δίκη και υπήρξε από­λυ­τος σεβα­σμός του τεκ­μη­ρίου αθω­ό­τη­τας των κατη­γο­ρου­μέ­νων.

Από την πλευρά τους οι δύο συνή­γο­ροι των κατα­δι­κα­σθέ­ντων υπο­στή­ρι­ξαν ανα­λυ­τικά τους λόγους αναί­ρε­σης που περι­λαμ­βά­νο­νται στην σχετική αίτηση των εντο­λέων τους και ζήτησαν την αναί­ρεση της από­φα­σης του Εφε­τείου.

Στην αίτηση αναι­ρέ­σεως που άσκησε ο Ροδίτης δια του κ. Χάρη Αμπράζη, αρνή­θηκε την τέλεση των αδι­κη­μά­των για τα οποία έχει κριθεί ένοχος και δια­τεί­νε­ται, πέραν των νομικών λόγων που προ­βάλ­λει και επί της ουσίας, πως είναι ένας αρι­στε­ρό­χει­ρας που του επι­βλή­θηκε η ποινή των ισοβίων για μία ανθρω­πο­κτο­νία που έγινε από δεξιό­χειρα, επι­πλέον του επι­βλή­θηκε η ανώτατη ποινή των 15 ετών για ένα βιασμό ενώ δεν είχε στύση!

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο συγκα­τη­γο­ρού­με­νός του μετέ­φερε μόνος την κοπέλα, πράγμα που όπως δια­τεί­νε­ται εξέθεσε τόσο στο πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο όσο και στο εφετείο.

Περιο­ρί­ζει την συμ­με­τοχή του στο έγκλημα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι κατά­φερε στο θύμα ένα «δυνατό κροσέ» ενώ δια­τεί­νε­ται ότι το χτύπημα με το σίδερο έγινε από δεξιό­χειρα ομοίως και τα τραύ­ματα με το μαχαίρι.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι μόνο τα παπού­τσια του συγκα­τη­γο­ρού­με­νού του βρέ­θη­καν με αίματα πετα­μένα στα βράχια και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι αυτό μαρτυρά ότι μόνον εκείνος μετέ­φερε το άψυχο σώμα της.

Επι­πλέον, ανα­φέρ­θηκε σε προ­κα­ταρ­κτική εξέταση που παραγ­γέλ­θηκε από έδρας στο πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι εσφαλ­μένα είχε κινηθεί δια­δι­κα­σία εις βάρος ιατρού και του πατρός του για συντα­γο­γρα­φή­σεις ψυχο­φαρ­μά­κων που ελάμ­βανε οι οποίες ήταν προ­γε­νέ­στε­ρες και ηλε­κτρο­νι­κές και πως η δικο­γρα­φία αυτή έχει αρχειο­θε­τη­θεί.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι από τα 4 κινητά του τηλέ­φωνα και τους δύο του υπο­λο­γι­στές δεν υφί­στα­ται κανένα εύρημα, ενώ δια­τεί­νε­ται ότι από τον φόβο του νόμιζε ότι ήταν το επόμενο θύμα…