Εκδικάστηκε αίτηση για την επανεξέταση της απόφασης με την οποία απορρίφθηκαν οι αναιρέσεις των δολοφόνων της Ελένης Τοπαλούδη

• Υπο­βλή­θη­κε από τον ημε­δα­πό κα­τη­γο­ρού­με­νο που δια­τεί­νε­ται ότι δεν έγινε σωστή αξιο­λό­γη­ση των στοι­χεί­ων και υπα­γω­γή των πραγ­μα­τι­κών πε­ρι­στα­τι­κών στον νόμο!

Ενώ­πιον του Στ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρεί­ου Πάγου εκ­δι­κά­στη­κε την 21η Ια­νουα­ρί­ου 2025 η αί­τη­ση για την επα­νε­ξέ­τα­ση της υπ’ αριθμ. 747/23-5-2024 από­φα­σης του ίδιου δι­κα­στη­ρί­ου με την οποία απορ­ρί­φθη­καν οι αι­τή­σεις αναι­ρέ­σε­ως που υπέ­βα­λαν ο 26χρο­νος Ρο­δί­της και ο 24χρο­νος συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νός του αλ­βα­νι­κής κα­τα­γω­γής, τε­λε­σι­δί­κως κα­τα­δι­κα­σθέ­ντες σε ισό­βια και 15 έτη κά­θειρ­ξη από το Μικτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο Αθη­νών για τα αδι­κή­μα­τα της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας και του ομα­δι­κού βια­σμού της νε­α­ρής φοι­τή­τριας Ελέ­νης Το­πα­λού­δη, τον Νο­έμ­βριο του 2018 στη Ρόδο.

Ο δι­κη­γό­ρος κ Χάρης Αμπρά­ζης συ­νή­γο­ρος του ημε­δα­πού ισχυ­ρί­στη­κε σε αί­τη­ση του εντο­λέ­ως του ότι η από­φα­ση του Στ’ Τμή­μα­τος τυγ­χά­νει εσφαλ­μέ­νη και ζή­τη­σε την επα­νε­ξέ­τα­σή της.

Η δο­λο­φο­νία της Ελέ­νης Το­πα­λού­δη απο­τέ­λε­σε ση­μείο κα­μπής για την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία.

Η 21χρονη φοι­τή­τρια του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου γνώ­ρι­σε τον 24χρονο συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νο πε­ρί­που μία εβδο­μά­δα πριν από το μοι­ραίο βράδυ. Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, στις 27 Νο­εμ­βρί­ου 2018, οι δύο άν­δρες, με πρό­θε­ση να δια­πρά­ξουν βια­σμό, την πα­ρέ­λα­βαν από την οικία της και την οδή­γη­σαν σε εξο­χι­κή κα­τοι­κία στην πε­ριο­χή των Πεύ­κων Λίν­δου.

Στην κα­τοι­κία αυτή, οι δύο κα­τη­γο­ρού­με­νοι προ­έ­βη­σαν σε πρά­ξεις σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σης υπό συν­θή­κες ακραί­ας βίας. Η Ελένη υπέ­στη αλ­λε­πάλ­λη­λα χτυ­πή­μα­τα, τόσο με γρο­θιές όσο και με σί­δε­ρο σι­δε­ρώ­μα­τος, ενώ οι δρά­στες επι­χεί­ρη­σαν να τη στραγ­γα­λί­σουν. Παρά την αντί­στα­σή της, η κα­τά­στα­σή της επι­δει­νώ­θη­κε, και τε­λι­κά, ενώ ήταν βαριά τραυ­μα­τι­σμέ­νη και σε ημι­λι­πό­θυ­μη κα­τά­στα­ση, τη με­τέ­φε­ραν σε βρα­χώ­δη πε­ριο­χή στον όρμο «Φώκια». Από εκεί, την πέ­τα­ξαν στη θά­λασ­σα, προ­κα­λώ­ντας τον θά­να­τό της από πνιγ­μό. Η κα­τα­δί­κη των δύο κα­τη­γο­ρου­μέ­νων σε ισό­βια και 15 έτη κά­θειρ­ξης από το Μικτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο Αθη­νών απο­τέ­λε­σε δι­καί­ω­ση για την οι­κο­γέ­νεια της Ελέ­νης και την κοι­νω­νία που απαι­τού­σε δι­καιο­σύ­νη.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι διέ­πρα­ξαν τα εγκλή­μα­τα αυτά με ιδιαί­τε­ρη αγριό­τη­τα, χωρίς να ανα­γνω­ρι­στεί κα­νέ­να ελα­φρυ­ντι­κό. Πα­ράλ­λη­λα, κατά τη δια­δι­κα­σία τη­ρή­θη­καν όλες οι αρχές της δί­και­ης δίκης, όπως υπο­στη­ρί­χθη­κε από την πο­λι­τι­κή αγωγή.

Ωστό­σο, οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι άσκη­σαν αί­τη­ση αναί­ρε­σης, ισχυ­ρι­ζό­με­νοι ότι η από­φα­ση του εφε­τεί­ου πε­ριέ­χει σο­βα­ρές πα­ρα­λεί­ψεις και λαν­θα­σμέ­νη αξιο­λό­γη­ση απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων.

Ο Ρο­δί­της κα­τη­γο­ρού­με­νος, μέσω του συ­νη­γό­ρου του, Χάρη Αμπρά­ζη, υπο­στη­ρί­ζει εκ νέου και στην αί­τη­ση επα­να­ξιο­λό­γη­σης της απο­φά­σε­ως του Στ’ Τμή­μα­τος τα εξής:

-Λαν­θα­σμέ­νη αι­τιο­λό­γη­ση: Το δι­κα­στή­ριο στη­ρί­χθη­κε σε απο­δει­κτι­κά στοι­χεία που δεν εξε­τά­στη­καν επαρ­κώς, όπως απο­τυ­πώ­μα­τα και μαρ­τυ­ρί­ες.

-Δι­καί­ω­μα στη δί­καιη δίκη: Υπήρ­ξε πα­ρα­βί­α­ση του τεκ­μη­ρί­ου αθω­ό­τη­τας λόγω της ανά­γνω­σης επι­κρι­τι­κών δη­μο­σιευ­μά­των κατά τη διάρ­κεια της δια­δι­κα­σί­ας.

-Ελ­λι­πής εξέ­τα­ση απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων: Οι ισχυ­ρι­σμοί ότι τα απο­τυ­πώ­μα­τα στο σί­δε­ρο σι­δε­ρώ­μα­τος ανή­κουν απο­κλει­στι­κά στον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νό του δεν λή­φθη­καν υπόψη. Επι­πλέ­ον, υπο­στη­ρί­ζει ότι το μο­να­δι­κό τραύ­μα που προ­κά­λε­σε ήταν ένα «δυ­να­τό κροσέ».

-Ιδιαι­τε­ρό­τη­τες: Ο ίδιος είναι αρι­στε­ρό­χει­ρας, ενώ τα πε­ρισ­σό­τε­ρα τραύ­μα­τα φέ­ρε­ται να έχουν προ­κλη­θεί από δε­ξιό­χει­ρα.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος επί­σης αρ­νεί­ται ότι συμ­με­τεί­χε ενερ­γά στη με­τα­φο­ρά της Ελέ­νης στη θά­λασ­σα, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι μόνο τα πα­πού­τσια του συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νου βρέ­θη­καν με ίχνη αί­μα­τος.

Θυ­μί­ζου­με ότι κατά τη διάρ­κεια της συ­νε­δρί­α­σης στον Άρειο Πάγο κατά την εξέ­τα­ση των αι­τή­σε­ων αναι­ρέ­σε­ως η αντει­σαγ­γε­λέ­ας κ. Ελένη Κο­ντα­κτσή είχε προ­τεί­νει την απόρ­ρι­ψη αυτών, το­νί­ζο­ντας πως:

-Η από­φα­ση του εφε­τεί­ου πε­ριέ­χει ει­δι­κή και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη αι­τιο­λο­γία.

-Η υπό­θε­ση διεκ­πε­ραιώ­θη­κε εντός εύ­λο­γου χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος, χωρίς ανα­βο­λές, απο­δει­κνύ­ο­ντας την τα­χεία και απο­τε­λε­σμα­τι­κή λει­τουρ­γία της δι­καιο­σύ­νης.

-Όλα τα απο­δει­κτι­κά μέσα αξιο­λο­γή­θη­καν επαρ­κώς και αντι­κει­με­νι­κά.

Η αντει­σαγ­γε­λέ­ας υπο­γράμ­μι­σε ότι δεν υπήρ­ξε πα­ρα­βί­α­ση των δι­καιω­μά­των των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων και ότι η ποινή που τους επι­βλή­θη­κε ήταν απο­λύ­τως δι­καιο­λο­γη­μέ­νη.

Οι συ­νή­γο­ροι της οι­κο­γέ­νειας της Ελέ­νης, κ.κ. Αλέ­ξης Κού­γιας και Ευάγ­γε­λος Γκιου­γκής, είχαν στα­θεί στο πλευ­ρό της ει­σαγ­γε­λι­κής πρό­τα­σης. Ο κ. Κού­γιας υπο­στή­ρι­ξε ότι η δια­δι­κα­σία τόσο στο πρω­το­βάθ­μιο όσο και στο δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο ήταν απο­λύ­τως σύμ­φω­νη με το δί­καιο και τις αρχές της δί­και­ης δίκης.

Η υπό­θε­ση Το­πα­λού­δη έχει εξε­λι­χθεί σε σύμ­βο­λο της πάλης για δι­καιο­σύ­νη και δι­καιώ­μα­τα των θυ­μά­των έμ­φυ­λης βίας.