Τρία χρόνια από το ατύχημα στη Φουκουσίμα

Στις 11 Μαρτίου 2011 ισχυρός σεισμός έπληξε την Ιαπωνία. Ακο­λού­θησε τσου­νάμι που κατέ­στρεψε δύο αντι­δρα­στή­ρες του πυρη­νι­κού ενερ­γεια­κού σταθμού στη Φου­κου­σίμα. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν να δια­φύ­γουν στη θάλασσα και στην ατμό­σφαιρα τερά­στιες ποσό­τη­τες ραδιε­νέρ­γειας. Σήμερα, μετά από τρία χρόνια, η διαρροή δεν έχει στα­μα­τή­σει αν και δεν είναι γνωστό τι ακριβώς συμ­βαί­νει και ποια η έκταση των επι­πτώ­σεων γιατί έχει επι­βλη­θεί «καθη­συ­χα­στική» σιωπή από την Ιαπω­νική κυβέρ­νηση. Οι κυβερ­νή­σεις χωρών που χρη­σι­μο­ποιούν πυρη­νι­κούς σταθ­μούς για την παρα­γωγή ενέρ­γειας δεν έχουν συμ­φέ­ρον να ανα­κοι­νώ­σουν οτι­δή­ποτε γνω­ρί­ζουν. Δεν θέλουν να ανη­συ­χή­σουν τη δική τους κοινή γνώμη και να ενι­σχύ­σουν το αντι­πυ­ρη­νικό κίνημα στο εσω­τε­ρικό τους, που απαιτεί το κλεί­σιμο των πυρη­νι­κών σταθμών.

Πρό­σφα­τες δημο­σιο­γρα­φι­κές πλη­ρο­φο­ρίες ανα­φέ­ρουν εξε­λί­ξεις  που τρο­μά­ζουν. Η εταιρία ΤΕΡCO ιδιο­κτή­τρια του πυρη­νι­κού σταθμού χρη­σι­μο­ποιεί άνερ­γους, άστε­γους ή  Ιάπωνες που έχουν πτω­χεύ­σει, για να στε­λε­χώ­σει ομάδες «καθα­ρι­σμού» των κατε­στραμ­μέ­νων πυρη­νι­κών εγκα­τα­στά­σεων με μερο­κά­ματα 40-70€. Η έκθεση των ανθρώ­πων αυτών στη ραδιε­νέρ­γεια ξεπερνά πολλές εκα­το­ντά­δες φορές τη μέγιστη επι­τρε­πό­μενη. Η δουλειά ανα­τί­θε­ται μέσω πέντε και έξι υπερ­γο­λά­βων. Έτσι θα είναι αδύνατο νομικά να δικαιω­θούν όσοι  στο μέλλον θα  τολ­μή­σουν να προ­σφύ­γουν κατά της ΤΕΡCO επειδή ασθέ­νη­σαν.

Η χρήση ειδικών ρομπο­τι­κών μηχα­νη­μά­των για την επέμ­βαση σε σημεία με πολύ υψηλή δρα­στη­ριό­τητα απέτυχε δύο φορές γιατί η ακτι­νο­βο­λία πολύ σύντομα κατέ­στρεψε τους ηλε­κτρο­νι­κούς μικρο­ε­πε­ξερ­γα­στές τους. Καταρ­ρί­πτε­ται έτσι ακόμη ένας μύθος περί προ­στα­σίας των ανθρώ­πων με χρήση ρομπότ υψηλής τεχνο­λο­γίας σε περί­πτωση πυρη­νι­κού ατυ­χή­μα­τος.

Tην ίδια στιγμή, το δράμα της Ουκρα­νίας έχει και μία άλλη σοβαρή διά­σταση η οποία απο­σιω­πεί­ται από όλες τις αντι­μα­χό­με­νες πλευρές: η Ουκρα­νία υπήρξε η πρώτη περιοχή του πλανήτη που βίωσε το μεγα­λύ­τερο μετά τον πόλεμο πυρη­νικό εφιάλτη πριν τη Φου­κου­σίμα, το Τσερ­νό­μπιλ. Στη χώρα εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν άλλοι 15 πυρη­νι­κοί αντι­δρα­στή­ρες του ίδιου τύπου, των οποίων η λει­τουρ­γία, η φύλαξη και ο έλεγχος είναι άγνωστο σε ποια χέρια βρί­σκε­ται πλέον ή πώς θα επη­ρε­α­στεί από τον καται­γι­σμό των γεγο­νό­των και τη βίαιη και ανε­ξέ­λεγ­κτη διαδοχή των πολι­τι­κών διερ­γα­σιών. Επι­πλέον, κάθε άλλο παρά απίθανη μπορεί να θεω­ρη­θεί είτε η χρήση είτε η  ενί­σχυση και επέ­κταση τόσο των πυρη­νι­κών όπλων όσο και των πυρη­νι­κών σταθμών της Ουκρα­νίας, με ανυ­πο­λό­γι­στες ασφαλώς συνέ­πειες που θα ξεπε­ρά­σουν κατά πολύ τα σύνορα της πολύ­πα­θης χώρας.

Σήμερα λοιπόν, περισ­σό­τερο παρά ποτέ είναι απα­ραί­τητο να γίνουμε ΕΝΕΡΓΟΙ για να μην κατα­λή­ξουμε ΡΑΔΙΕΝΕΡΓΟΙ!

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι το Αντι­πυ­ρη­νικό Παρα­τη­ρη­τή­ριο Μεσο­γείου και το Εργα­στή­ριο Μεσο­γεια­κής Πολι­τι­κής του Τμή­μα­τος Μεσο­γεια­κών Σπουδών του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου διορ­γα­νώ­νουν ημερίδα με τίτλο “Το ζήτημα της πυρη­νι­κής ενέρ­γειας στην ευρύ­τερη Μέση Ανατολή” την Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014, στις 19:30, στην αίθουσα “Γεώρ­γιος Καρα­γιάν­νης” του Εμπο­ρι­κού Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου (Γρ. Λαμπράκη 8, Ρόδος).