M. Kεφαλογιάννης: «Η αποδοκιμασία Τσίπρα στις ευρωεκλογές θα λάβει δημοψηφισματικό χαρακτήρα»

Συ­νέ­ντευ­ξη στην

Πέγκυ Ντό­κου

«Η απο­δο­κι­μα­σία Τσί­πρα στις Ευ­ρω­ε­κλο­γές θα λάβει δη­μο­ψη­φι­σμα­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα». Αυτό δη­λώ­νει σή­με­ρα στην «δη­μο­κρα­τι­κή» ο Ευ­ρω­βου­λευ­τής της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας κ. Μα­νώ­λης Κε­φα­λο­γιάν­νης. Επι­πλέ­ον, μι­λά­ει για την κύ­ρω­ση της Συμ­φω­νί­ας της Πρε­σπών και της εισ­δο­χής των Σκο­πί­ων στο ΝΑΤΟ και το Brexit ενώ θε­ω­ρεί βέ­βαιη τη νίκη και την αυ­το­δυ­να­μία της Ν.Δ. στις εθνι­κές εκλο­γές.

Η συ­νέ­ντευ­ξη ανα­λυ­τι­κά:

• Κύριε Κε­φα­λο­γιάν­νη, είναι σωστό να ανα­δει­χθούν οι ευ­ρω­ε­κλο­γές σε δη­μο­ψη­φί­σμα­τα; 

Σε όλες τις κάλ­πες που θα στη­θούν το 2019 ο λαϊ­κι­σμός, οι ιδε­ο­λη­ψί­ες και οι αγκυ­λώ­σεις θα υπο­στούν συ­ντρι­πτι­κή ήττα. Τα ψέ­μα­τα, οι αυ­τα­πά­τες του Αλέξη Τσί­πρα θα πά­ρουν σκλη­ρή απά­ντη­ση από τον ελ­λη­νι­κό λαό. Το ίδιο ασφα­λώς θα συμ­βεί και στην κάλπη των Ευ­ρω­ε­κλο­γών. Οι Ευ­ρω­ε­κλο­γές με τα μέχρι σή­με­ρα δε­δο­μέ­να θα είναι η πρώτη πα­νελ­λα­δι­κή κάλπη. Άρα εκ των πραγ­μά­των η απο­δο­κι­μα­σία Τσί­πρα στις Ευ­ρω­ε­κλο­γές θα λάβει δη­μο­ψη­φι­σμα­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Θα είναι δε και ο προ­άγ­γε­λος του πο­λι­τι­κού τέ­λους του πιο απο­τυ­χη­μέ­νου πρω­θυ­πουρ­γού που γνώ­ρι­σε ποτέ η χώρα από την με­τα­πο­λί­τευ­ση και μετά. Ενός πρω­θυ­πουρ­γού που χρέ­ω­σε την πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία –κατά Βίζερ και Ρέ­γκλινγκ- 200 δις ευρώ, που έφερε ένα αχρεί­α­στο τρίτο μνη­μό­νιο και έστει­λε το βαρύ λο­γα­ρια­σμό του στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία. Ενός πρω­θυ­πουρ­γού που απο­δέ­χθη­κε, αυτό που η κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά δεν δέ­χθη­κε καν να συ­ζη­τή­σει. Δη­λα­δή να υπο­θη­κεύ­σει όλη τη δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας για 99 χρό­νια σε ένα Υπερ­τα­μείο υπό ξένη διοί­κη­ση.

Το πο­λι­τι­κό τέλος ενός ιδε­ο­λη­πτι­κού πρω­θυ­πουρ­γού που αφή­νει πίσω του «βα­ριές πλη­γές» όχι μόνο στην Οι­κο­νο­μία αλλά εξί­σου ση­μα­ντι­κές στην Παι­δεία, στην Υγεία. Ενός πρω­θυ­πουρ­γού που ευ­τε­λί­ζει τους Θε­σμούς και τον κοι­νο­βου­λευ­τι­κό μας πο­λί­τευ­μα. Που προ­σπά­θη­σε να σπι­λώ­σει με «κου­κου­λο­φό­ρους» μάρ­τυ­ρες τους πο­λι­τι­κούς του αντι­πά­λους, να ερ­γα­λειο­ποι­ή­σει τη Δι­καιο­σύ­νη. Που κα­ταρ­ρά­κω­σε και έκανε «κου­ρε­λό­χαρ­το» ακόμα και αυτό το Σύ­νταγ­μα της χώρας.

Ενός μοι­ραί­ου πρω­θυ­πουρ­γού που έβαλε την υπο­γρα­φή του σε μία εθνι­κά επι­ζή­μια συμ­φω­νία, μία εθνι­κή ήττα, και προ­σπά­θη­σε να δι­χά­σει τους Έλ­λη­νες.

Ενός πρω­θυ­πουρ­γού που η «δη­μο­κρα­τι­κή» του ευαι­σθη­σία χα­ρα­κτη­ρί­ζει κάθε αντί­θε­τη φωνή, κάθε αντί­θε­τη γνώμη, κάθε αντί­θε­τη άποψη από ακραία έως ακρο­δε­ξιά και φα­σι­στι­κή. Ευ­τυ­χώς για την Ελ­λά­δα και τους Έλ­λη­νες, το τέλος της πο­λι­τι­κής του δια­δρο­μής πλη­σιά­ζει.

• Στις επό­με­νες εθνι­κές εκλο­γές, η Ν.Δ. θα επι­τύ­χει την αυ­το­δυ­να­μία;

Αυτό το θεωρώ βέ­βαιο και δε­δο­μέ­νο. Αλλά ασφα­λώς η νίκη της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας στις επερ­χό­με­νες εθνι­κές εκλο­γές δεν θα πρέ­πει να μας κάνει να εφη­συ­χά­ζου­με. Μέχρι και την κα­τα­μέ­τρη­ση και της τε­λευ­ταί­ας ψήφου τόσο στις εθνι­κές εκλο­γές όσο και στις ευ­ρω­ε­κλο­γές.

Το με­γά­λο ζη­τού­με­νο δεν είναι, για μένα, η εκλο­γι­κή αυ­το­δυ­να­μία, αλλά η κοι­νω­νι­κή αυ­το­δυ­να­μία. Όλοι μαζί, η σο­βα­ρή κυ­βέρ­νη­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, ένας άξιος και ικα­νός πρω­θυ­πουρ­γός ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης και μία ώριμη πια ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία θα οδη­γή­σουν την Πα­τρί­δα μας στην κα­νο­νι­κό­τη­τα. Σε μία κα­λύ­τε­ρη μέρα. Όλοι μαζί «θα κά­νου­με ένα άλμα με­γα­λύ­τε­ρο από τη φθορά» όπως λέει και ο Οδυσ­σέ­ας Ελύ­της.

• Κατά την άποψή σας, ποιο θα είναι το δια­κύ­βευ­μα της ευρω-κάλ­πης; 

Οι Έλ­λη­νες και οι Ελ­λη­νί­δες γνω­ρί­ζουν πλέον καλά όλοι τους, όλοι μας τις αυ­τα­πά­τες και τα ψέ­μα­τα της ση­με­ρι­νής κυ­βέρ­νη­σης. Τις ου­το­πί­ες και τις ιδε­ο­λη­πτι­κές της αγκυ­λώ­σεις. Μία κυ­βέρ­νη­ση που μπο­ρεί πλέον να κο­ροϊ­δέ­ψει μόνο αυτόν που θέλει να τον κο­ροϊ­δεύ­ουν. Να τον πα­ρα­πλα­νούν συ­νει­δη­τά πλέον. Γιατί κα­νείς δεν έχει πια το άλ­λο­θι του «δεν γνώ­ρι­ζα». Την ψευ­το­δι­καιο­λο­γία «του ήθελα να δο­κι­μά­σω κάτι και­νούρ­γιο. Κάτι άλλο».

Στις εθνι­κές εκλο­γές του Ια­νουα­ρί­ου του 2015 εί­χα­με προει­δο­ποι­ή­σει. Μας κα­τη­γό­ρη­σαν τότε πολύ σαν κιν­δυ­νο­λό­γους και κα­τα­στρο­φο­λό­γους. Δυ­στυ­χώς, δι­καιω­θή­κα­με. Αυτό πράγ­μα­τι μας στε­να­χω­ρεί γιατί εμείς πάντα βά­ζου­με την Πα­τρί­δα, το Έθνος πάνω από το κόμμα. Και η Πα­τρί­δα μας κιν­δύ­νευ­σε με την κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα το πρώτο εξά­μη­νο του 2015 να βρε­θεί εκτός ευρώ και εκτός Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.

Γι’ αυτό σε αυτές τις ευ­ρω­ε­κλο­γές αλλά και στις επερ­χό­με­νες εθνι­κές εκλο­γές τα ερω­τή­μα­τα που θα κλη­θεί να απα­ντή­σει ο ελ­λη­νι­κός λαός είναι:

Λαϊ­κι­σμός ή Σο­βα­ρό­τη­τα;

Αλή­θεια ή συ­νει­δη­τή πα­ρα­πλά­νη­ση;

Και η απά­ντη­ση είναι μία και μόνη. Και σε εθνι­κό και σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο. Ο με­γά­λος και επι­κίν­δυ­νος αντί­πα­λος, όχι της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας αλλά της ίδιας της Δη­μο­κρα­τί­ας, ο λαϊ­κι­σμός πρέ­πει να σα­ρω­θεί πο­λι­τι­κά σε όλες τις κάλ­πες. Και σε Ελ­λά­δα και σε Ευ­ρώ­πη. Γιατί μην έχετε καμία αμ­φι­βο­λία, ο λαϊ­κι­σμός είναι το σα­ρά­κι που τρώει τη Δη­μο­κρα­τία.

Ο ιστο­ρι­κός χρό­νος είναι μι­κρός. Απέ­χου­με λι­γό­τε­ρο από 90 χρό­νια από την κα­τάρ­ρευ­ση της Δη­μο­κρα­τί­ας της Βαϊ­μά­ρης που έφερε στην εξου­σία στη Γερ­μα­νία το να­ζι­σμό και στην Ευ­ρώ­πη τις εκα­τόμ­βες των εκα­τομ­μυ­ρί­ων αθώων νε­κρών του Δευ­τέ­ρου Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου. Και έχω το­νί­σει πολ­λές φορές ότι όποιος δεν δια­βά­ζει σωστά την Ιστο­ρία είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νος να την ζήσει στη χει­ρό­τε­ρή της μορφή.

• Το Brexit, εγκυ­μο­νεί κιν­δύ­νους αφού θα δη­μιουρ­γή­σει μια σειρά από αλυ­σι­δω­τές αντι­δρά­σεις. Πώς πρέ­πει να προ­ε­τοι­μα­στεί η Ελ­λά­δα για αυτό; Βλέ­που­με ότι η κυ­βέρ­νη­ση δεν έχει λάβει μέτρα.

Ο λαϊ­κι­σμός, με πιο αυ­θε­ντι­κό του εκ­φρα­στή πα­νευ­ρω­παϊ­κά το ση­με­ρι­νό πρω­θυ­πουρ­γό της χώρας μας δεν έχει κόμ­μα­τα, ούτε χρώ­μα­τα. Δια­περ­νά πολ­λές φορές ορι­ζό­ντια το πο­λι­τι­κό μας σύ­στη­μα. Έχει εκ­φρα­στές σε όλους τους πο­λι­τι­κούς χώ­ρους. Στη Δεξιά, η Λεπέν στη Γαλ­λία, ο Σαλ­βί­νι στην Ιτα­λία, ο Όρ­μπαν στην Ουγ­γα­ρία, η Εναλ­λα­κτι­κή για τη Γερ­μα­νία, στο Κέ­ντρο ο Γκρί­λο στην Ιτα­λία, στην Αρι­στε­ρά οι Podemos στην Ισπα­νία.

Στη Με­γά­λη Βρε­τα­νία γνω­ρί­σα­με και τον φι­λε­λεύ­θε­ρο λαϊ­κι­σμό του κ. Φά­ρατζ. Που την οδη­γεί με την έξοδο από την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση σε «Μικρά Αγ­γλία».

Μία πι­θα­νή έξο­δος που βρί­σκει τη χώρα μας πα­ντε­λώς απρο­ε­τοί­μα­στη. Η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση πα­ρα­μέ­νει «σχο­λια­στής θε­ω­ρεί­ου» με ανύ­παρ­κτο σχε­δια­σμό για το κό­στος μίας ασύ­ντα­κτης εξό­δου της Με­γά­λης Βρε­τα­νί­ας από την ΕΕ.

Μία έξο­δος που δη­μιουρ­γεί μία έντο­νη ανη­συ­χία στις οι­κο­γέ­νειες που τα παι­διά τους φοι­τούν στη Βρε­τα­νία και δη­μιουρ­γεί τε­ρά­στια προ­βλή­μα­τα σε πολ­λές ελ­λη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις.

Με πρό­σφα­τη ερώ­τη­ση που έχω κα­τα­θέ­σει προς την Ευ­ρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή έχω επι­ση­μά­νει τόσο την ανυ­παρ­ξία σχε­δια­σμού από πλευ­ράς της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης όσο και τα επα­πει­λού­με­να προ­βλή­μα­τα στις ελ­λη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις, ιδίως του αγρο­το­δια­τρο­φι­κού τομέα

Ει­δι­κά όταν οι ελ­λη­νι­κές εξα­γω­γές προς το Η.Β., σε αξία, σύμ­φω­να με τα τε­λευ­ταία δια­θέ­σι­μα της Eurostat το 2017, σε ότι αφορά τον του­ρι­σμό κυ­μάν­θη­καν στα 2,1 δις Ευρώ, σε ότι αφορά τα προ­ϊ­ό­ντα στα 1,1 δις Ευρώ, εκ των οποί­ων το 30% πε­ρί­που απο­τε­λούν αγρο­δια­τρο­φι­κά προ­ϊ­ό­ντα, με αξία 362 εκ Ευρώ.

Αλλά και τα πολύ ση­μα­ντι­κά προ­βλή­μα­τα θα αντι­με­τω­πί­σουν οι Έλ­λη­νες φοι­τη­τές οι οποί­οι θα εκλαμ­βά­νο­νται πλέον μετά την έξοδο ως κοι­νοί αλ­λο­δα­ποί με κίν­δυ­νο την με­γά­λη αύ­ξη­ση στα δί­δα­κτρα και τον απο­κλει­σμό τους από τα φοι­τη­τι­κά δά­νεια από τα οποία εξαρ­τά­ται για την πλειο­νό­τη­τα από αυ­τούς η συ­νέ­χι­ση των σπου­δών τους.

Γι’ αυτό έστω και την ύστα­τη ώρα οφεί­λει η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση να προ­χω­ρή­σει σε ένα σχε­δια­σμό για τον αντί­κτυ­πο που μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει ένα επα­πει­λού­με­νο BREXIT χωρίς συμ­φω­νία.

Η Ευ­ρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή έχει ήδη συμ­φω­νή­σει σε πε­ρί­πτω­ση μη ύπαρ­ξης συμ­φω­νί­ας να απο­ζη­μιώ­σει τους Ιρ­λαν­δούς αγρό­τες για την κα­τάρ­ρευ­ση των τιμών του βο­εί­ου κρέ­α­τος και των γα­λα­κτο­κο­μι­κών προ­ϊ­ό­ντων, καθώς και τους Δα­νούς γα­λα­κτο­πα­ρα­γω­γούς και κτη­νο­τρό­φους, τους Ολ­λαν­δούς και τους Βέλ­γους αν­θο­πα­ρα­γω­γούς, οι οποί­οι εξά­γουν σε με­γά­λο βαθμό το Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο.

Δυ­στυ­χώς η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση, ως συ­νή­θως, έχει άλλες προ­τε­ραιό­τη­τες.

• Η κύ­ρω­ση της Συμ­φω­νί­ας της Πρε­σπών και της εισ­δο­χής των Σκο­πί­ων στο ΝΑΤΟ, πυ­ρο­δό­τη­σε μια σειρά ανα­κα­τα­τά­ξε­ων και εξε­λί­ξε­ων στην πο­λι­τι­κή σκηνή και στα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά δε­δο­μέ­να. Θα ήθελα το σχό­λιό σας. 

Κό­ντρα στην εθνι­κή ευαι­σθη­σία της με­γά­λης πλειο­ψη­φί­ας του ελ­λη­νι­κού λαού, κά­νο­ντας μυ­στι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και κρα­τώ­ντας στην άγνοια τα κόμ­μα­τα της αντι­πο­λί­τευ­σης –πρω­το­φα­νές γε­γο­νός στα χρό­νια της Με­τα­πο­λί­τευ­σης που πά­ντο­τε στα εθνι­κά του­λά­χι­στον θέ­μα­τα υπήρ­χε εθνι­κή συ­ναί­νε­ση- η κυ­βέρ­νη­ση προ­χώ­ρη­σε στην υπο­γρα­φή της Συμ­φω­νί­ας των Πρε­σπών. Μία εθνι­κά επι­ζή­μια συμ­φω­νία, μία εθνι­κή ήττα.

Μία συμ­φω­νία που χά­ρι­σε στους Σκο­πια­νούς «μα­κε­δο­νι­κή» εθνό­τη­τα, ταυ­τό­τη­τα και γλώσ­σα. Και ενί­σχυ­σε τον ψευ­το­μα­κε­δο­νι­σμό και τον αλυ­τρω­τι­σμό των Σκο­πια­νών. Σας θυ­μί­ζω ότι μετά την υπο­γρα­φή αυτής της επαί­σχυ­ντης συμ­φω­νία ακού­γο­νται ήδη φωνές και στη χώρα μας περί δήθεν ύπαρ­ξης «μα­κε­δο­νι­κής» μειο­νό­τη­τας στη χώρα μας.

Η Νέα Δη­μο­κρα­τία πέ­ρυ­σι τον Ιού­νιο για να απο­τρέ­ψει την υπο­γρα­φή αυτής της επαί­σχυ­ντης συμ­φω­νί­ας προ­χώ­ρη­σε σε πρό­τα­ση δυ­σπι­στί­ας της κυ­βέρ­νη­σης. Η τότε ετε­ρό­κλη­τη κυ­βερ­νη­τι­κή συμ­μα­χία την απέρ­ρι­ψε. Και ο πρώην μι­κρός κυ­βερ­νη­τι­κός εταί­ρος που σή­με­ρα δια­μαρ­τύ­ρε­ται για την απώ­λεια τη κοι­νο­βου­λευ­τι­κής του ομά­δας και την «άνευ όρων» προ­σχώ­ρη­ση δικών του βου­λευ­τών στην κυ­βερ­νη­τι­κή πλειο­ψη­φία δεν θα πρέ­πει να ξεχνά ποτέ. Ότι ήταν αυτός που έδωσε το στυλό υπο­γρα­φής της Συμ­φω­νί­ας των Πρε­σπών στους κυ­ρί­ους Τσί­πρα και Κο­τζιά.

Πριν πολ­λούς αιώ­νες ο Κι­κέ­ρω­νας ση­μα­το­δο­τού­σε την τε­ρά­στια ιστο­ρι­κή του ευ­θύ­νη. «Όποιος γνω­ρί­ζει ένα έγκλη­μα και δεν το απο­τρέ­πει είναι το ίδιο ένο­χος με αυτόν που το δια­πράτ­τει».

Και ασφα­λώς, τα όσα τρα­γε­λα­φι­κά έχουν ακο­λου­θή­σει με την κύ­ρω­ση της συμ­φω­νί­ας από μία άλλη κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία από αυτή που πα­ρέ­σχε ψήφο εμπι­στο­σύ­νης στην κυ­βέρ­νη­ση, μάλ­λον «δεν πε­ρι­ποιούν τιμή» στα κοι­νο­βου­λευ­τι­κά μας ήθη. Απο­τε­λούν ευ­τε­λι­σμό του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού μας συ­στή­μα­τος.