Εγκλημάτων συνέχεια

Τα τροχαία απο­τε­λούν την πρώτη αιτία θανάτου στις ηλικίες μεταξύ 19 και 39 ετών, ενώ τα μισά εξ αυτών οφεί­λο­νται στην κατα­νά­λωση αλκοόλ και άλλων παρά­νο­μων ουσιών. Το γεγονός ότι οι Ελληνες δια­τη­ρούμε μια «χαλαρή» σχέση όσον αφορά την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ εκτός από γνωστό είναι και εμφανές στα στα­τι­στικά. Στο προ­χθε­σινό τραγικό δυστύ­χημα που σημειώ­θηκε, όταν ο οδηγός του φορ­τη­γού μεθυ­σμέ­νος, έστειλε στο άλλο κόσμο δύο ανθρώ­πους και μια κοπέλα στην εντα­τική, κατα­δει­κνύει με τον δρα­μα­τι­κό­τερο τρόπο το έλλειμα όχι μόνον την ανευι­θυ­νό­τητα όποιου θεωρεί ότι «αντέχει» και πίνει ένα ποτη­ράκι παρα­πάνω πριν πιάσει το τιμόνι, αλλά και την ευθύνη όσων δεν διορ­θώ­νουν τον ΚΟΚ, ο οποίος  επι­στρέ­φει την άδεια οδή­γη­σης στον δράστη τρεις ή το πολύ έξι μήνες μετά το τροχαίο έγκλημα. Μόνο σε όσες (λίγες) περι­πτώ­σεις που παρα­βά­σεις θεω­ρού­νται επι­κίν­δυ­νες προ­βλέ­πε­ται αφαί­ρεση διπλώ­μα­τος σε υπο­τροπή. Αν δηλαδή σκο­τώ­σεις οδη­γώ­ντας μεθυ­σμέ­νος έναν άνθρωπο και στη συνέ­χεια ξανα­σκο­τώ­σεις και κάποιον άλλο, τότε θα σου πάρουν το δίπλωμα! Το λέω αυτό γιατί ο συγκε­κρι­μέ­νος μεθυ­σμέ­νος οδηγός, ξανα­πιά­στηκε να οδηγεί μεθυ­σμέ­νος! Αν του είχαν πάρει το δίπλωμα θα συνέ­βαινε αυτό; Η τα ρίχνουμε ως συνήθως στην «κακιά στιγμή»; Την περα­σμένη Τρίτη, στη Βουλή σε  συνε­δρί­ασή της ειδικής Μόνιμης Επι­τρο­πής Οδικής Ασφά­λειας με συγ­γε­νείς θυμάτων και φορείς ενδια­φέ­ρουσα ήταν η τοπο­θέ­τηση της κυρίας Τασίας Χρι­στο­δου­λο­πού­λου: «Δεν μπορώ να κατα­λάβω πώς είναι τυχαίο το ότι κάποιος περνάει με κόκκινο, μιλάει στο κινητό, έχει πιει πάνω από το όριο που προ­βλέ­πει ο Κώδικας και θεωρεί ότι δεν θα συμβεί τίποτα. Τι είναι αυτός ο άνθρω­πος; Πώς πρέπει να τον χαρα­κτη­ρί­σουμε; Αφελή; Δολο­φόνο; Ξέρετε ότι σε όλες τις περι­πτώ­σεις που προ­κύ­πτει θάνατος απαγ­γέλ­λε­ται κατη­γο­ρία (ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια ή ενδε­χό­με­νος δόλος για την ανθρω­πο­κτο­νία). Αυτό τι σημαί­νει; Οτι είναι έγκλημα. Στο τυχαίο δεν παρεμ­βαί­νει κανείς, στο έγκλημα παρεμ­βαί­νει. Εφόσον, λοιπόν, η έννομη τάξη το έχει κατα­τά­ξει είτε ως πλημ­μέ­λημα είτε ως κακούρ­γημα, δεν μπο­ρούμε να το λέμε ατύχημα. Απα­γο­ρεύ­ε­ται πλέον να χρη­σι­μο­ποιούμε αυτές τις λέξεις, γιατί δίνουμε άλλοθι, γιατί εξω­ρα­ΐ­ζουμε την κατά­σταση και κυρίως γιατί δεν μπο­ρούμε να κάνουμε τίποτα απέ­να­ντι στο ατύχημα, παρά να το περι­μέ­νουμε να συμβεί. Οταν μιλή­σουμε όμως για έγκλημα, θα μιλή­σουμε για πρόληψη και θα ανα­ζη­τή­σουμε τους τρόπους αυτά τα εγκλή­ματα να περιο­ρι­στούν».